Afscheid nemen is een beetje sterven van binnen - de keerzijde van emigratie -.
Geplaatst op 18-05-11 om 09:54 door amukela
Tags big-5, emigratie, safari, vakantie., zuid-afrika
Emigreren is eigenlijk een groot en onbekend avontuur. Je begint enthousiast een nieuwe start in het -voor jou- beloofde land.
Vol verwachtingen stort je jezelf op de nieuwe uitdagingen, en natuurlijk wordt je dan op de voet gevolgd door met name je ouders. In het begin toen wij hier in 2004 arriveerde, stuurde we ongeveer 2 x per week vanuit het internet-café foto's en verslagen vanuit de bush. Wij hadden geen tijd voor weemoedige gevoelens, nee we hadden het veel te druk met bouwen, organiseren en genieten van het leven in de wildernis.
En dan komt het moment dat je ouders je komen opzoeken. Je kijkt er lang naar uit, en ineens zijn ze er dan. De ontmoeting is hartelijk (vooral als ik Niels en Dennis heb verteld dat ze 'Ooooma'! en 'Oooopa'! moeten roepen
), en het is als vanouds gezellig.
Mijn ouders bleven dit jaar 8 weken, in een huisje van vrienden van ons hier in Balule. En de 70e verjaardag van Pa vierde we bij ons, met een bring & braai voor een aantal kennissen. Ook gingen we nog een weekendje weg met zijn allen, via Graskop en Nelspruit naar een lodge aan de Crocodile-rivier. En via het Kruger park weer terug.
Gezellige tijden waren dat! We hebben heerlijk gegeten en gedronken, veel gepraat en voor mijn ouders was het een ideale tijd om hun kleinkinderen beter te leren kennen.
Uiteraard werd er ook (weer) aan de Landrover gesleuteld, zij het minder intensief dan in de voorgaande jaren. Dat hoefde ook niet omdat deze stoere Landy al behoorlijk goed in conditie is. Maar nu helemaal, thnx Dad
.
En dan is het ineens weer zover, tijd om afscheid te nemen. Ik probeer er een positieve draai aan te geven: 'we hebben weer mooie herinneringen gemaakt', maar ergens van binnen knaagt het een beetje. Bewust stop je dat een beetje weg, en dan realiseer je weer eens wat de keerzijde van de emigratie is. Je kunt niet zomaar even op de koffie als er iets is, of gewoon om gezellig bij te praten.
Zoals de Fransen het zo treffend zeggen: Partir c'est mourir een peu', oftwel afscheid nemen is alsof je een beetje sterft. Gelukkig is er altijd weer een volgende dag, en die ziet er altijd anders uit. De zon schijnt hier, en ik breng Niels naar school. Onderweg zien we giraffen, zebra's, een jakhals, impala's, een olifant en op het laatst nog een buffel!
Dat maakt het leven hier zo leuk, de altijd onverwachte momenten.
Vanuit de bush,
Corné van Dongen.
Amukela Game Lodge.
www.amukela.com
Vol verwachtingen stort je jezelf op de nieuwe uitdagingen, en natuurlijk wordt je dan op de voet gevolgd door met name je ouders. In het begin toen wij hier in 2004 arriveerde, stuurde we ongeveer 2 x per week vanuit het internet-café foto's en verslagen vanuit de bush. Wij hadden geen tijd voor weemoedige gevoelens, nee we hadden het veel te druk met bouwen, organiseren en genieten van het leven in de wildernis.
En dan komt het moment dat je ouders je komen opzoeken. Je kijkt er lang naar uit, en ineens zijn ze er dan. De ontmoeting is hartelijk (vooral als ik Niels en Dennis heb verteld dat ze 'Ooooma'! en 'Oooopa'! moeten roepen
), en het is als vanouds gezellig.Mijn ouders bleven dit jaar 8 weken, in een huisje van vrienden van ons hier in Balule. En de 70e verjaardag van Pa vierde we bij ons, met een bring & braai voor een aantal kennissen. Ook gingen we nog een weekendje weg met zijn allen, via Graskop en Nelspruit naar een lodge aan de Crocodile-rivier. En via het Kruger park weer terug.
Gezellige tijden waren dat! We hebben heerlijk gegeten en gedronken, veel gepraat en voor mijn ouders was het een ideale tijd om hun kleinkinderen beter te leren kennen.
Uiteraard werd er ook (weer) aan de Landrover gesleuteld, zij het minder intensief dan in de voorgaande jaren. Dat hoefde ook niet omdat deze stoere Landy al behoorlijk goed in conditie is. Maar nu helemaal, thnx Dad
.En dan is het ineens weer zover, tijd om afscheid te nemen. Ik probeer er een positieve draai aan te geven: 'we hebben weer mooie herinneringen gemaakt', maar ergens van binnen knaagt het een beetje. Bewust stop je dat een beetje weg, en dan realiseer je weer eens wat de keerzijde van de emigratie is. Je kunt niet zomaar even op de koffie als er iets is, of gewoon om gezellig bij te praten.
Zoals de Fransen het zo treffend zeggen: Partir c'est mourir een peu', oftwel afscheid nemen is alsof je een beetje sterft. Gelukkig is er altijd weer een volgende dag, en die ziet er altijd anders uit. De zon schijnt hier, en ik breng Niels naar school. Onderweg zien we giraffen, zebra's, een jakhals, impala's, een olifant en op het laatst nog een buffel!
Dat maakt het leven hier zo leuk, de altijd onverwachte momenten.
Vanuit de bush,
Corné van Dongen.
Amukela Game Lodge.
www.amukela.com
Alle reacties 0
