Si Phang Nga nationaal park, vogels spotten en klauteren
Geplaatst op 13-02-12 om 03:34 door Annie Pam
Tags banded pitta
10 februari
Het weer is nog steeds pico bello. De temperaturen gaan vandaag weer oplopen tot zo’n 33 graden. Bij het binnen rijden van het park is de lichtinval van de zon prachtig te zien (1).
Het Si Phang Nga park werd in 1988 als 56e nationale park aangemerkt en daarmee als beschermd gebied. Het heeft een oppervlakte van ca. 246 vierkante km. Het is een natuurlijk, vruchtbaar, tropisch regenwoud, waarin veel verschillende levensvormen voorkomen. Dit park herbergt nog wilde dieren als olifanten, beren en gibbons. Het kent een grote variëteit aan vogels, wilde orchideeën, veel palmsoorten en waterdieren. Het park ligt tussen bergketens die van noord naar zuid langs de Andaman zee liggen. Het water heeft stromen en kanalen gevormd die een voorname bron zijn voor rivieren als de Nang Yon en de Bang Yai. Deze zijn op hun beurt weer belangrijk als waterbron voor de bewoners van deze streek. Het jaar kent 2 seizoenen. Van mei tot december het regenseizoen en van januari tot en met april de zomer.
De omstandigheden zijn er altijd warm en vochtig.
Ik merk het bij het uit de auto stappen. Ik zie helemaal niets. De bril beslaat en ik moet hem een paar maal schoon maken. Het verschil in temperatuur in de auto en buiten is al behoorlijk groot.
Zoals afgesproken zijn we om half negen in het park bij de parkeerplaats. Daar zijn een aantal vogelspotters druk in de weer. Ik sta alleen vanaf de parkeerplaats naar de benedenloop en begroeiing te kijken als een van de vogelaars me meteen bij zich roept (wenkt, want van geluid maken is geen sprake) en me een mooie vogel laat zien. De naam herinner ik me niet meer. Uit al het gepraat tussen de mensen onderling is me duidelijk dat ze van onze afspraak op de hoogte zijn. Alleen de man met wie we afgesproken hadden is er nog niet. Even later komt hij aanrijden met een grote baal met kleine zakjes vol visvoer. Hij spreekt slecht Engels maar weet me toch duidelijk te maken dat hij vandaag weer daar moet blijven zitten om voer te verkopen. Maar iemand anders neemt het over. Ook degene die de afspraak voor ons maakte blijkt een vervent vogelspotter te zijn. Hij is ook ter plekke. Er meldt zich een andere jongeman bij ons en zegt met hem mee te gaan. Hij vertrekt in een tempo dat nauwelijks bij te houden is. Wat blijkt? Hij is eigenlijk al te laat voor een afspraak met andere spotters. Opeens duikt hij het bos in. Vol verbazing zien we daar een aantal tentjes staan (6). Er zit al een hele groep vogelliefhebbers vanuit een tentje te gluren met de camera in de aanslag. Wij zijn dus helemaal niet uitgerust met de nodige spullen. Geen bezwaar, het tentje van de jongeman die ons weg brengt wordt uitgeklapt en daarvan kunnen we gebruik maken. Zo snel als hij met ons naar deze plek ging, zo snel is hij ook weer verdwenen. “Geef het tentje straks maar aan mijn vriend mee”. Wat een behulpzaamheid. Zelf zit hij nu dus zonder tent. Dit spotten mee te maken is een belevenis op zich. Het is een lust om de jongens bezig te zien. Ze brengen hun enthousiasme op ons over en geven op tijd een hint. Camera’s klikken aanhoudend. Al snel krijgen we een aantal prachtige vogels te zien. Het mannetje (2,3) en vrouwtje (4,5) van de Banded Pitta. De vogel die automatisch, als de belangrijkste en mooiste vogel, aan dit park wordt gekoppeld. We boffen weer. Dit zouden we alleen nooit hebben gezien.
Al met al zitten we zo’n 2 uur in het tentje. Ja, dit is echt fascinerend. Hun apparatuur trouwens ook. Wat een uitrusting!
Terug bij de parkeerplaats besluiten we om nog een stuk te gaan wandelen. De korte trail is ca. 1 km en gaat naar de waterval. Omdat we die gisteren al bezochten besluiten om de iets langere wandeling te nemen. Dat hebben we geweten! In het begin niets aan de hand. Links en rechts groeten we nog een aantal vogelspotters. Dan bij het eerste watervalletje oversteken en de paden op de lanen in. Nou alles behalve dat dus. We moeten een aardig eind klimmen en dalen voordat we bij weer een waterval komen en dan wordt het echt menens. We moeten weer omhoog, het pad wordt steeds onduidelijker, geen aanwijzingen meer (7). Steeds is het gokken, naar links, rechts of rechtdoor. Ik probeer telkens een stuk vooruit te kijken om te zien of daar misschien iets van een pad ligt. Tsjonge jonge elke 15 meter is het uitrusten en we zijn zo stom geweest om onvoldoende water mee te nemen. Hoe vaak hebben we dit al niet gedaan en nog stinken we er in. Maar met deze omstandigheden hebben we absoluut geen rekening gehouden. Maar gelet op de afdaling die we eerder hebben gelopen is teruggaan ook geen optie. Op een gegeven moment moeten we over woudreuzen klimmen of er omheen zien te komen. Geen andere uitweg. Ik raak een keer min of meer verstrikt in de lianen. Aad vertrouwt het allang niet meer en legt op elk punt waar we een richting kiezen een tak in de richting waar we vandaan komen. In het sprookje van klein duimpje was het niet zo spannend. Ik heb er eigenlijk steeds wel vertrouwen in dat we op de goede weg zijn. En ja hoor na tweeëneenhalf uur horen we de toeristen bij de grote waterval. We zijn goed. En na nog een half uur staan we weer op de parkeerplaats. Ik word door Aad meteen tot een “padvinder eerste klas” gepromoveerd. Eind goed al goed. Ik houd er alleen een klein plekje van een bloedzuigertje aan over en zere benen. Mijn gewrichten spelen op, ik ging een paar keer zo goed als door mijn enkel. Ja Annie wat wil je? Niet zeuren.
Op de parkeerplaats is de jongen die ons vanmorgen zijn tent uitleende zijn spullen aan het inpakken. Hij glundert aan alle kanten. Hij laat ons een foto zien van een vogel die hij nooit eerder heeft kunnen fotograferen. Hij vertelt dat hij gisteren vanuit Bangkok is gekomen en zo dadelijk de negen uur terug gaat rijden. Die ene foto maakte het meer dan de moeite waard voor hem. “I am so happy. You are also happy seen the Banded
Pitta?” vraagt hij.
Bedenk nu eens dat je op de Veluwe een toerist wat vragend ziet rondkijken. Je helpt, maar geef je hem/haar direct iets wat op dat moment belangrijk voor je is? Zo belangrijk dat je er 18 uur autorijden voor over hebt? Ben je toch niet een beetje achterdochtig of dat allemaal wel goed komt? Maak je er tijd die jezelf zo nodig hebt voor vrij? Fantastisch! Wat een vertrouwen en aandacht krijg je van deze mensen. En geweldig de blijheid die ze uitstralen! Ik weet het, ik val in herhaling, maar ik blijf dit zeggen.
Bij het uitrijden van het park blijft een reiger keurig netjes zitten. Die nemen we nog mee op de camera (8). Bij de uitgang nog een mooi staaltje van een simpele oplossing. De slagboom moet open. De parkwacht laat in het kantoortje een touwtje vieren dat via een katrolletje het gewicht aan het uiteinde van de slagboom doet zakken. En zo, rijdt u maar door. Nog even zwaaien. “ka poen ka” klinkt het. “Bedankt”.
Direct voorbij de afsluiting is een klein terras. In een mum van tijd zijn we uit de auto en drinken allebei 2 flesjes water leeg.
Thuis gekomen eerst douchen. De bedoeling van de aanleg van de douche is duidelijk: waan je bij een waterval (9). Dat hebben wij er tenminste van gemaakt. Dat hoeft echt niet meer. Ik heb het wel gehad voor vandaag.
Als je me zou vragen of ik dit weer zou doen zeg ik wel ja, maar niet zonder me twintig keer te bedenken. Ik denk terug aan dat ene moment waarop we de bamboegrens allang voorbij waren en hoog in de jungle stonden. “Man kijk eens om je heen, grandioos!” Een machtig mooi moment. Daar doe je het voor.
Het weer is nog steeds pico bello. De temperaturen gaan vandaag weer oplopen tot zo’n 33 graden. Bij het binnen rijden van het park is de lichtinval van de zon prachtig te zien (1).
Het Si Phang Nga park werd in 1988 als 56e nationale park aangemerkt en daarmee als beschermd gebied. Het heeft een oppervlakte van ca. 246 vierkante km. Het is een natuurlijk, vruchtbaar, tropisch regenwoud, waarin veel verschillende levensvormen voorkomen. Dit park herbergt nog wilde dieren als olifanten, beren en gibbons. Het kent een grote variëteit aan vogels, wilde orchideeën, veel palmsoorten en waterdieren. Het park ligt tussen bergketens die van noord naar zuid langs de Andaman zee liggen. Het water heeft stromen en kanalen gevormd die een voorname bron zijn voor rivieren als de Nang Yon en de Bang Yai. Deze zijn op hun beurt weer belangrijk als waterbron voor de bewoners van deze streek. Het jaar kent 2 seizoenen. Van mei tot december het regenseizoen en van januari tot en met april de zomer.
De omstandigheden zijn er altijd warm en vochtig.
Ik merk het bij het uit de auto stappen. Ik zie helemaal niets. De bril beslaat en ik moet hem een paar maal schoon maken. Het verschil in temperatuur in de auto en buiten is al behoorlijk groot.
Zoals afgesproken zijn we om half negen in het park bij de parkeerplaats. Daar zijn een aantal vogelspotters druk in de weer. Ik sta alleen vanaf de parkeerplaats naar de benedenloop en begroeiing te kijken als een van de vogelaars me meteen bij zich roept (wenkt, want van geluid maken is geen sprake) en me een mooie vogel laat zien. De naam herinner ik me niet meer. Uit al het gepraat tussen de mensen onderling is me duidelijk dat ze van onze afspraak op de hoogte zijn. Alleen de man met wie we afgesproken hadden is er nog niet. Even later komt hij aanrijden met een grote baal met kleine zakjes vol visvoer. Hij spreekt slecht Engels maar weet me toch duidelijk te maken dat hij vandaag weer daar moet blijven zitten om voer te verkopen. Maar iemand anders neemt het over. Ook degene die de afspraak voor ons maakte blijkt een vervent vogelspotter te zijn. Hij is ook ter plekke. Er meldt zich een andere jongeman bij ons en zegt met hem mee te gaan. Hij vertrekt in een tempo dat nauwelijks bij te houden is. Wat blijkt? Hij is eigenlijk al te laat voor een afspraak met andere spotters. Opeens duikt hij het bos in. Vol verbazing zien we daar een aantal tentjes staan (6). Er zit al een hele groep vogelliefhebbers vanuit een tentje te gluren met de camera in de aanslag. Wij zijn dus helemaal niet uitgerust met de nodige spullen. Geen bezwaar, het tentje van de jongeman die ons weg brengt wordt uitgeklapt en daarvan kunnen we gebruik maken. Zo snel als hij met ons naar deze plek ging, zo snel is hij ook weer verdwenen. “Geef het tentje straks maar aan mijn vriend mee”. Wat een behulpzaamheid. Zelf zit hij nu dus zonder tent. Dit spotten mee te maken is een belevenis op zich. Het is een lust om de jongens bezig te zien. Ze brengen hun enthousiasme op ons over en geven op tijd een hint. Camera’s klikken aanhoudend. Al snel krijgen we een aantal prachtige vogels te zien. Het mannetje (2,3) en vrouwtje (4,5) van de Banded Pitta. De vogel die automatisch, als de belangrijkste en mooiste vogel, aan dit park wordt gekoppeld. We boffen weer. Dit zouden we alleen nooit hebben gezien.
Al met al zitten we zo’n 2 uur in het tentje. Ja, dit is echt fascinerend. Hun apparatuur trouwens ook. Wat een uitrusting!
Terug bij de parkeerplaats besluiten we om nog een stuk te gaan wandelen. De korte trail is ca. 1 km en gaat naar de waterval. Omdat we die gisteren al bezochten besluiten om de iets langere wandeling te nemen. Dat hebben we geweten! In het begin niets aan de hand. Links en rechts groeten we nog een aantal vogelspotters. Dan bij het eerste watervalletje oversteken en de paden op de lanen in. Nou alles behalve dat dus. We moeten een aardig eind klimmen en dalen voordat we bij weer een waterval komen en dan wordt het echt menens. We moeten weer omhoog, het pad wordt steeds onduidelijker, geen aanwijzingen meer (7). Steeds is het gokken, naar links, rechts of rechtdoor. Ik probeer telkens een stuk vooruit te kijken om te zien of daar misschien iets van een pad ligt. Tsjonge jonge elke 15 meter is het uitrusten en we zijn zo stom geweest om onvoldoende water mee te nemen. Hoe vaak hebben we dit al niet gedaan en nog stinken we er in. Maar met deze omstandigheden hebben we absoluut geen rekening gehouden. Maar gelet op de afdaling die we eerder hebben gelopen is teruggaan ook geen optie. Op een gegeven moment moeten we over woudreuzen klimmen of er omheen zien te komen. Geen andere uitweg. Ik raak een keer min of meer verstrikt in de lianen. Aad vertrouwt het allang niet meer en legt op elk punt waar we een richting kiezen een tak in de richting waar we vandaan komen. In het sprookje van klein duimpje was het niet zo spannend. Ik heb er eigenlijk steeds wel vertrouwen in dat we op de goede weg zijn. En ja hoor na tweeëneenhalf uur horen we de toeristen bij de grote waterval. We zijn goed. En na nog een half uur staan we weer op de parkeerplaats. Ik word door Aad meteen tot een “padvinder eerste klas” gepromoveerd. Eind goed al goed. Ik houd er alleen een klein plekje van een bloedzuigertje aan over en zere benen. Mijn gewrichten spelen op, ik ging een paar keer zo goed als door mijn enkel. Ja Annie wat wil je? Niet zeuren.
Op de parkeerplaats is de jongen die ons vanmorgen zijn tent uitleende zijn spullen aan het inpakken. Hij glundert aan alle kanten. Hij laat ons een foto zien van een vogel die hij nooit eerder heeft kunnen fotograferen. Hij vertelt dat hij gisteren vanuit Bangkok is gekomen en zo dadelijk de negen uur terug gaat rijden. Die ene foto maakte het meer dan de moeite waard voor hem. “I am so happy. You are also happy seen the Banded
Pitta?” vraagt hij.
Bedenk nu eens dat je op de Veluwe een toerist wat vragend ziet rondkijken. Je helpt, maar geef je hem/haar direct iets wat op dat moment belangrijk voor je is? Zo belangrijk dat je er 18 uur autorijden voor over hebt? Ben je toch niet een beetje achterdochtig of dat allemaal wel goed komt? Maak je er tijd die jezelf zo nodig hebt voor vrij? Fantastisch! Wat een vertrouwen en aandacht krijg je van deze mensen. En geweldig de blijheid die ze uitstralen! Ik weet het, ik val in herhaling, maar ik blijf dit zeggen.
Bij het uitrijden van het park blijft een reiger keurig netjes zitten. Die nemen we nog mee op de camera (8). Bij de uitgang nog een mooi staaltje van een simpele oplossing. De slagboom moet open. De parkwacht laat in het kantoortje een touwtje vieren dat via een katrolletje het gewicht aan het uiteinde van de slagboom doet zakken. En zo, rijdt u maar door. Nog even zwaaien. “ka poen ka” klinkt het. “Bedankt”.
Direct voorbij de afsluiting is een klein terras. In een mum van tijd zijn we uit de auto en drinken allebei 2 flesjes water leeg.
Thuis gekomen eerst douchen. De bedoeling van de aanleg van de douche is duidelijk: waan je bij een waterval (9). Dat hebben wij er tenminste van gemaakt. Dat hoeft echt niet meer. Ik heb het wel gehad voor vandaag.
Als je me zou vragen of ik dit weer zou doen zeg ik wel ja, maar niet zonder me twintig keer te bedenken. Ik denk terug aan dat ene moment waarop we de bamboegrens allang voorbij waren en hoog in de jungle stonden. “Man kijk eens om je heen, grandioos!” Een machtig mooi moment. Daar doe je het voor.
Alle reacties 0
