Excursie Cheow Lan meer en Nam Ta Lu grot
Geplaatst op 17-02-12 om 07:40 door Annie Pam
14 februari
Om ongeveer kwart voor negen worden we opgehaald voor een excursie naar het Cheow Lan meer en de Nam Ta Lu grot. In totaal zijn we met 10 mensen. Vier enthousiaste jonge Duitse meiden, twee Duitse stellen en Aad en ik (1). De Ratchaprapa (overal vind ik andere spelling) dam ligt op ca. 60 km van de ingang van het Khao Sok NP. Dat is toch al snel een dik uur rijden. Zeker als onze chauffeur en gids, een beetje onguur uitziend type, eenmaal stopt om te tanken en ook nog eens bij een 7eleven om ja, wat te halen? Beetje duister, wij weten het niet. Bij de pier die bij de dam ligt vertrekken we na een korte toiletstop per longtailboat naar Tone Tuey. Het is een prachtige tocht. Deze duurt ook zeker een uur. Volgens het programma komt er nu een korte wandeling naar een grot waar we koraal, stalactieten en stalagmieten kunnen zien. Dan terug naar de floating bungalows en daar wordt een lunch gebruikt. Na de lunch kan iedereen zelf zijn/haar tijd invullen met zwemmen, kanoën of relaxen in de buurt. Niets is echter minder waar.
Als we bij Tone Tuey aankomen krijgen we een half uurtje om wat te zwemmen etc. Aad stapt in een kano en ik loop wat rond. Direct daarna krijgen we een lunch aangeboden. Dan begint het avontuur pas echt. Iedereen kan behalve het fototoestel alles hier achterlaten. “Wie heeft er een lamp bij?” Niemand dus. Nou hoppa weer in de longtailboat, de lampen die de gids heeft onderling verdelen en na een minuut of 5 worden we afgezet voor een wandeling naar de Nam Ta Lu grot. De gids had ons al aangegeven dat we ongeveer drie tot drie-en-een-half uur onderweg zouden zijn. Gekscherend kijken we elkaar aan zo van “Jij kunt me nog meer vertellen, we hebben het programma gezien. Hij wil grappig zijn en probeert ons een beetje op te jutten.” Na 5 minuten waden we voor het eerst door een riviertje dat we over moeten steken. Mooi stekkie daar. Er fladderen zeker honderd vlinders, dicht bij elkaar, rond. Klein half uurtje lopen we door. Soms gemakkelijk maar voor het overgrote deel is het een, ik mag wel zeggen zeer gevarieerde wandeling vol obstakels (2). Soms met voldoende houvast soms ook niet. Over rotsen, bomen en door het water. In zo’n enorme fascinerende omgeving voel je jezelf soms klein. Soms ook machtig dat je dit allemaal mag en kan zien. Hoezo klein (3)? Een korte pauze, de gids kan niet langer zonder sigaret (4).
Later komen we bij een splitsing. (Hier hangt, zoals op meerdere plekken een waarschuwing bij regen dit gebied absoluut niet in te gaan. Later bij de grot staat zelfs aangegeven om bij bewolkt weer of verwachte regen de grot niet binnen te gaan.) Daar kunnen we toch nog overbodige spullen als zonnebrillen, petten etc. achterlaten. Fototoestel kan mee als je speciale tas hebt voor in het water. We gaan rechtsom naar de grot en zullen later via de andere route terug komen. De tocht door de jungle zal nog ongeveer een half uur duren en de tocht door de grot nog eens minimaal een uur tot anderhalf uur. Nog steeds geloven we niets van zijn verhaal. Maar hoe verder we komen des te meer blijkt er toch van waar te zijn. Zo nu en dan stopt de gids even om ons wat te laten zien. Vnl. kleine beestjes als bijzondere spinnen en hagedissen. Zelf zouden we ze niet gezien hebben. Hij toont ons een spinnenweb van ik denk wel anderhalf tot twee meter doorsnee (5). Ongelooflijk, maar er zit ook een jaap van een spin in. Dan gaat het “echte” werk beginnen. We komen bij de grot (6), de lichten moeten aan en werkelijk het wordt een tocht van meer dan een uur in het stikdonker. De gids heeft dus niet ons, maar wij onszelf maar steeds wijs gemaakt dat het allemaal anders zou zijn. Gisteren schreef ik al over de dingen die we er te zien kregen en de capriolen die we moesten uithalen. Mama mia, ik heb meermaals gezegd dat ik bij de organisatie zal vertellen dat je als deelnemer aan dit avontuur van te voren wel “iets” beter geïnformeerd mag worden. Links en rechts een schreeuw, een vloek, een ah en oh, en alsmaar aanwijzingen voor de mensen achter je. “Pas op links dit, rechts dat, bukken, scherpe rand, stuk naar beneden, glad!”
Na een klein uur komen we bij een hele smalle spleet en het water blijkt plotseling een stuk dieper. Van de andere kant komt een andere groep ons tegemoet. Ik vraag de gids “Hoe lang zijn jullie al in de grot?” Het klinkt geruststellend als hij zegt “Nog niet zo lang, een kleine tien minuten, je bent er zo.” Mooi, heel mooi. En ja hoor we made it (7). We staan weer buiten, nu voor de uitgang van de grot (8). Achteraf ja dat is makkelijk praten, maar achteraf was het toch alleszins de moeite waard. Aad en ik zeggen tegen elkaar zoiets van “Goh, dit hebben we nog nooit meegemaakt en ook niet verwacht dat ooit nog te doen. Mooi toch eigenlijk he? Nou, kom op zeg. We zijn van plan om nog van alles samen mee te gaan maken.”
Ja, dan nog de hele wandeling, de longtailboot (9) trip en de autorit terug. We hebben in elk geval veel plezier met elkaar. Onze gids zit tijdens de boottrip voortdurend op een of ander blad te kauwen. We vragen ons af of hij nog wel in staat zal zijn de auto goed te besturen. Nou dat gaat, alhoewel hij er flink de sokken in heeft. En merkwaardig hij stopt weer bij dezelfde 7eleven (aandelen?) en gaat weer tanken. Zijn stop bij de 7eleven nemen wij ook te baat om een lekker drankje voor iedereen te kopen. We proosten op de goede afloop (10). Bij het tankstation tankt de chauffeur zegge en schrijven 4,53 liter. Gekscherend zegt een van de anderen: “Ah, nu heb ik hem door. Dit is voor hem de manier om zijn sociale contacten te onderhouden. Dan heeft hij er nogal wat want dit is een ander tankstation dan dat van vanmorgen.” Niet echt vriendelijk, maar zoals ik al schreef, het is niet bepaald een vrolijk type en we kunnen er allemaal hartelijk om lachen. In de truck hangen nog wat kleren te drogen. Aad merkt op dat de spijkerbroek er vanaf nu in ieder geval een van een bekend merk is: Diesel. Tsjonge wat een stank komt er achter die auto vandaan. Er mankeert trouwens nog wel wat aan. Aad zit samen met een ander de achterklep vast te houden die spontaan los is geschoten. Oh ja, en vanmorgen verloor hij al een wieldop. Heeft toch iets met de rijstijl te maken dat is duidelijk.
Alles bij elkaar zijn we bijna 10 uur onderweg geweest. Maar wat hebben we weer een stukje paradijs op aarde mogen zien. Ik ben kapot. Eerst maar eens een poos liggen. Maar daar gaan de beentjes weer, niet stil te krijgen dus maar weer op en wat mopperend heen en weer dreutelen. We gaan voor in het restaurant wat eten. Daarna wat muziek luisteren en dan na enige tijd val ik wel in slaap. Morgen weer een nieuwe dag! Avontuurlijker als deze wordt die niet, dat is zeker!
Om ongeveer kwart voor negen worden we opgehaald voor een excursie naar het Cheow Lan meer en de Nam Ta Lu grot. In totaal zijn we met 10 mensen. Vier enthousiaste jonge Duitse meiden, twee Duitse stellen en Aad en ik (1). De Ratchaprapa (overal vind ik andere spelling) dam ligt op ca. 60 km van de ingang van het Khao Sok NP. Dat is toch al snel een dik uur rijden. Zeker als onze chauffeur en gids, een beetje onguur uitziend type, eenmaal stopt om te tanken en ook nog eens bij een 7eleven om ja, wat te halen? Beetje duister, wij weten het niet. Bij de pier die bij de dam ligt vertrekken we na een korte toiletstop per longtailboat naar Tone Tuey. Het is een prachtige tocht. Deze duurt ook zeker een uur. Volgens het programma komt er nu een korte wandeling naar een grot waar we koraal, stalactieten en stalagmieten kunnen zien. Dan terug naar de floating bungalows en daar wordt een lunch gebruikt. Na de lunch kan iedereen zelf zijn/haar tijd invullen met zwemmen, kanoën of relaxen in de buurt. Niets is echter minder waar.
Als we bij Tone Tuey aankomen krijgen we een half uurtje om wat te zwemmen etc. Aad stapt in een kano en ik loop wat rond. Direct daarna krijgen we een lunch aangeboden. Dan begint het avontuur pas echt. Iedereen kan behalve het fototoestel alles hier achterlaten. “Wie heeft er een lamp bij?” Niemand dus. Nou hoppa weer in de longtailboat, de lampen die de gids heeft onderling verdelen en na een minuut of 5 worden we afgezet voor een wandeling naar de Nam Ta Lu grot. De gids had ons al aangegeven dat we ongeveer drie tot drie-en-een-half uur onderweg zouden zijn. Gekscherend kijken we elkaar aan zo van “Jij kunt me nog meer vertellen, we hebben het programma gezien. Hij wil grappig zijn en probeert ons een beetje op te jutten.” Na 5 minuten waden we voor het eerst door een riviertje dat we over moeten steken. Mooi stekkie daar. Er fladderen zeker honderd vlinders, dicht bij elkaar, rond. Klein half uurtje lopen we door. Soms gemakkelijk maar voor het overgrote deel is het een, ik mag wel zeggen zeer gevarieerde wandeling vol obstakels (2). Soms met voldoende houvast soms ook niet. Over rotsen, bomen en door het water. In zo’n enorme fascinerende omgeving voel je jezelf soms klein. Soms ook machtig dat je dit allemaal mag en kan zien. Hoezo klein (3)? Een korte pauze, de gids kan niet langer zonder sigaret (4).
Later komen we bij een splitsing. (Hier hangt, zoals op meerdere plekken een waarschuwing bij regen dit gebied absoluut niet in te gaan. Later bij de grot staat zelfs aangegeven om bij bewolkt weer of verwachte regen de grot niet binnen te gaan.) Daar kunnen we toch nog overbodige spullen als zonnebrillen, petten etc. achterlaten. Fototoestel kan mee als je speciale tas hebt voor in het water. We gaan rechtsom naar de grot en zullen later via de andere route terug komen. De tocht door de jungle zal nog ongeveer een half uur duren en de tocht door de grot nog eens minimaal een uur tot anderhalf uur. Nog steeds geloven we niets van zijn verhaal. Maar hoe verder we komen des te meer blijkt er toch van waar te zijn. Zo nu en dan stopt de gids even om ons wat te laten zien. Vnl. kleine beestjes als bijzondere spinnen en hagedissen. Zelf zouden we ze niet gezien hebben. Hij toont ons een spinnenweb van ik denk wel anderhalf tot twee meter doorsnee (5). Ongelooflijk, maar er zit ook een jaap van een spin in. Dan gaat het “echte” werk beginnen. We komen bij de grot (6), de lichten moeten aan en werkelijk het wordt een tocht van meer dan een uur in het stikdonker. De gids heeft dus niet ons, maar wij onszelf maar steeds wijs gemaakt dat het allemaal anders zou zijn. Gisteren schreef ik al over de dingen die we er te zien kregen en de capriolen die we moesten uithalen. Mama mia, ik heb meermaals gezegd dat ik bij de organisatie zal vertellen dat je als deelnemer aan dit avontuur van te voren wel “iets” beter geïnformeerd mag worden. Links en rechts een schreeuw, een vloek, een ah en oh, en alsmaar aanwijzingen voor de mensen achter je. “Pas op links dit, rechts dat, bukken, scherpe rand, stuk naar beneden, glad!”
Na een klein uur komen we bij een hele smalle spleet en het water blijkt plotseling een stuk dieper. Van de andere kant komt een andere groep ons tegemoet. Ik vraag de gids “Hoe lang zijn jullie al in de grot?” Het klinkt geruststellend als hij zegt “Nog niet zo lang, een kleine tien minuten, je bent er zo.” Mooi, heel mooi. En ja hoor we made it (7). We staan weer buiten, nu voor de uitgang van de grot (8). Achteraf ja dat is makkelijk praten, maar achteraf was het toch alleszins de moeite waard. Aad en ik zeggen tegen elkaar zoiets van “Goh, dit hebben we nog nooit meegemaakt en ook niet verwacht dat ooit nog te doen. Mooi toch eigenlijk he? Nou, kom op zeg. We zijn van plan om nog van alles samen mee te gaan maken.”
Ja, dan nog de hele wandeling, de longtailboot (9) trip en de autorit terug. We hebben in elk geval veel plezier met elkaar. Onze gids zit tijdens de boottrip voortdurend op een of ander blad te kauwen. We vragen ons af of hij nog wel in staat zal zijn de auto goed te besturen. Nou dat gaat, alhoewel hij er flink de sokken in heeft. En merkwaardig hij stopt weer bij dezelfde 7eleven (aandelen?) en gaat weer tanken. Zijn stop bij de 7eleven nemen wij ook te baat om een lekker drankje voor iedereen te kopen. We proosten op de goede afloop (10). Bij het tankstation tankt de chauffeur zegge en schrijven 4,53 liter. Gekscherend zegt een van de anderen: “Ah, nu heb ik hem door. Dit is voor hem de manier om zijn sociale contacten te onderhouden. Dan heeft hij er nogal wat want dit is een ander tankstation dan dat van vanmorgen.” Niet echt vriendelijk, maar zoals ik al schreef, het is niet bepaald een vrolijk type en we kunnen er allemaal hartelijk om lachen. In de truck hangen nog wat kleren te drogen. Aad merkt op dat de spijkerbroek er vanaf nu in ieder geval een van een bekend merk is: Diesel. Tsjonge wat een stank komt er achter die auto vandaan. Er mankeert trouwens nog wel wat aan. Aad zit samen met een ander de achterklep vast te houden die spontaan los is geschoten. Oh ja, en vanmorgen verloor hij al een wieldop. Heeft toch iets met de rijstijl te maken dat is duidelijk.
Alles bij elkaar zijn we bijna 10 uur onderweg geweest. Maar wat hebben we weer een stukje paradijs op aarde mogen zien. Ik ben kapot. Eerst maar eens een poos liggen. Maar daar gaan de beentjes weer, niet stil te krijgen dus maar weer op en wat mopperend heen en weer dreutelen. We gaan voor in het restaurant wat eten. Daarna wat muziek luisteren en dan na enige tijd val ik wel in slaap. Morgen weer een nieuwe dag! Avontuurlijker als deze wordt die niet, dat is zeker!
Alle reacties 0
