Van Klong Sok naar Sao Phao, Sichon
Geplaatst op 19-02-12 om 07:29 door Annie Pam
Tags ban pho, surat thani
16 februari
Jonge, jonge, wat worden wij ’s morgens vroeg cru wakker met het bericht dat er in Nederland mensen woedend zijn nu AH door alle muppets heen is. Leve de kneuterigheid. Goed, dit even terzijde.
Wij reizen vandaag naar ons laatste vakantieadres. Dit ligt in Sao Phao, een tiental kilometers ten zuiden van Sichon. Onderweg de bekende beelden van meer Dan overvolle pick ups en vrachtwagens. Wel grappig. Er rijdt een hele tijd een truck voor ons met achterin een aap die op zijn dooie gemak om zich heen zit te kijken. Grappig om te zien hoe hij in bochten precies zo zoekt naar grip en mee naar links en rechts beweegt als wij mensen. Ik vraag me trouwens altijd al af of die apen niet net zo naar ons gedrag kijken als wij naar dat van hen. We zijn van plan om onderweg naar het Nong Thung Thong vogelpark te gaan. In de buurt van waar het zou moeten zijn zie ik geen enkele aanwijzing. Heel vreemd. De bezienswaardigheden die op onze niet al te gedetailleerde kaart staan aangegeven zijn meestal makkelijk te vinden en worden goed aangegeven. Maar dit keer niets. Nou doorrijden dan maar. We maken een stop in Surat Thani. Ik realiseer me dat “lang” geleden is dat we in zo’n drukke omgeving zaten (1). Dit is de eerste wat grotere stad na Bangkok. Tot nog toe zijn we vnl. door kleine dorpjes gereden of hebben we er wat boodschappen gedaan. De meeste tijd zaten we midden in de natuur.
Het is leuk om in Surat Thani wat rond te kijken. We lopen even het terrein op van de Wat Trai Thammaram (2).Wat vooral opvalt zijn de enorme beelden voor de tempel (3). We lopen binnen door de achteringang. Dit is niet de bedoeling. Een jonge monnik wijst ons even om te lopen, maar aan de voorkant is de deur gesloten. Beetje raar. Het straatbeeld wordt bepaald door de typische zaken, die wij van Thailand kennen (4). Slapen kunnen de Thai naar mijn idee overal. Een kleine meid ligt heerlijk te slapen in de zijspan van moeders brommer (5). Ja en als je je kinderen de hele dag bij je hebt, ze moeten wel, moet er ook wel eens een grote boodschap gedaan worden, We zien hoe het broertje keurig netjes in een plastic zak poept. Toch een voordeel als je van jongs af aan leert gehurkt te zitten met de beide voeten plat op de grond. In die houding kan iedereen het hier uren volhouden. Maar dit tussen haakjes. We doen even de markt aan. Enorm groot. Alle etenswaren zijn er te koop: vis, vlees, groenten, fruit. En dat in enorme hoeveelheden. Maar vraag niet hoe met name het vlees en de vis uitgestald worden. Ik haal op dit soort plekken bewust geen adem door mijn neus. Als ik de vis alleen al zie. Maar goed. De groente- en fruitafdeling bieden een veelkleurig gezicht. Enne handel of niet, ook hier wordt rustig een tukkie gedaan tussendoor (6).
In een klein winkeltje kopen we wat drankjes bij een oude man. We begrijpen dat hij wil weten waarnaar wij op weg zijn. Sichon. Hij wil ons meteen op weg helpen en wijst, vragend kijkend, naar links en rechts. Hij is opgelucht en gerust gesteld als ik kan aangeven dat we weten hoe te rijden.
Op de kaart zie ik de Wat Khao Suwan Phradit aangegeven staan. Deze ligt in Don Sak. Het is voor ons nauwelijks om als we via die plaats naar onze eindbestemming rijden. Ik zei al dat bezienswaardigheden die op de kaart staan bijna altijd de moeite waard zijn. Bovendien hebben we relatief weinig cultureels gezien, dus op naar Don Sak. Bijna daar zien we een in aanbouw zijnde Chinese tempel. Even stoppen. De Boeddhistische tempels spreken mij persoonlijk meer aan. Maar de kleuren en figuren die in en om de Chinees Boeddhistische tempels worden gebruikt zijn toch ook zeker de moeite waard. Al die details, wat een monnikenwerk (7,8,9,10).
Over de Wat Khao Suan Phradit later meer.
Jonge, jonge, wat worden wij ’s morgens vroeg cru wakker met het bericht dat er in Nederland mensen woedend zijn nu AH door alle muppets heen is. Leve de kneuterigheid. Goed, dit even terzijde.
Wij reizen vandaag naar ons laatste vakantieadres. Dit ligt in Sao Phao, een tiental kilometers ten zuiden van Sichon. Onderweg de bekende beelden van meer Dan overvolle pick ups en vrachtwagens. Wel grappig. Er rijdt een hele tijd een truck voor ons met achterin een aap die op zijn dooie gemak om zich heen zit te kijken. Grappig om te zien hoe hij in bochten precies zo zoekt naar grip en mee naar links en rechts beweegt als wij mensen. Ik vraag me trouwens altijd al af of die apen niet net zo naar ons gedrag kijken als wij naar dat van hen. We zijn van plan om onderweg naar het Nong Thung Thong vogelpark te gaan. In de buurt van waar het zou moeten zijn zie ik geen enkele aanwijzing. Heel vreemd. De bezienswaardigheden die op onze niet al te gedetailleerde kaart staan aangegeven zijn meestal makkelijk te vinden en worden goed aangegeven. Maar dit keer niets. Nou doorrijden dan maar. We maken een stop in Surat Thani. Ik realiseer me dat “lang” geleden is dat we in zo’n drukke omgeving zaten (1). Dit is de eerste wat grotere stad na Bangkok. Tot nog toe zijn we vnl. door kleine dorpjes gereden of hebben we er wat boodschappen gedaan. De meeste tijd zaten we midden in de natuur.
Het is leuk om in Surat Thani wat rond te kijken. We lopen even het terrein op van de Wat Trai Thammaram (2).Wat vooral opvalt zijn de enorme beelden voor de tempel (3). We lopen binnen door de achteringang. Dit is niet de bedoeling. Een jonge monnik wijst ons even om te lopen, maar aan de voorkant is de deur gesloten. Beetje raar. Het straatbeeld wordt bepaald door de typische zaken, die wij van Thailand kennen (4). Slapen kunnen de Thai naar mijn idee overal. Een kleine meid ligt heerlijk te slapen in de zijspan van moeders brommer (5). Ja en als je je kinderen de hele dag bij je hebt, ze moeten wel, moet er ook wel eens een grote boodschap gedaan worden, We zien hoe het broertje keurig netjes in een plastic zak poept. Toch een voordeel als je van jongs af aan leert gehurkt te zitten met de beide voeten plat op de grond. In die houding kan iedereen het hier uren volhouden. Maar dit tussen haakjes. We doen even de markt aan. Enorm groot. Alle etenswaren zijn er te koop: vis, vlees, groenten, fruit. En dat in enorme hoeveelheden. Maar vraag niet hoe met name het vlees en de vis uitgestald worden. Ik haal op dit soort plekken bewust geen adem door mijn neus. Als ik de vis alleen al zie. Maar goed. De groente- en fruitafdeling bieden een veelkleurig gezicht. Enne handel of niet, ook hier wordt rustig een tukkie gedaan tussendoor (6).
In een klein winkeltje kopen we wat drankjes bij een oude man. We begrijpen dat hij wil weten waarnaar wij op weg zijn. Sichon. Hij wil ons meteen op weg helpen en wijst, vragend kijkend, naar links en rechts. Hij is opgelucht en gerust gesteld als ik kan aangeven dat we weten hoe te rijden.
Op de kaart zie ik de Wat Khao Suwan Phradit aangegeven staan. Deze ligt in Don Sak. Het is voor ons nauwelijks om als we via die plaats naar onze eindbestemming rijden. Ik zei al dat bezienswaardigheden die op de kaart staan bijna altijd de moeite waard zijn. Bovendien hebben we relatief weinig cultureels gezien, dus op naar Don Sak. Bijna daar zien we een in aanbouw zijnde Chinese tempel. Even stoppen. De Boeddhistische tempels spreken mij persoonlijk meer aan. Maar de kleuren en figuren die in en om de Chinees Boeddhistische tempels worden gebruikt zijn toch ook zeker de moeite waard. Al die details, wat een monnikenwerk (7,8,9,10).
Over de Wat Khao Suan Phradit later meer.
Alle reacties 0
