Van Khlong Sok naar Sao Phao, Sichon vervolg
Geplaatst op 20-02-12 om 05:59 door Annie Pam
Na de stop bij de Chinese tempel rijden we door naar de Wat Khao Suwan Phradit.
Deze doemt na een bocht plotseling op, boven op een berg (1).
We weten niet wat we zien als we boven aankomen. Er staat iets te gebeuren hier. De hele omgeving staat volgepakt met kramen waar van alles te koop is. Bovendien is er een kleine kermis, die ook met recht klein genoemd mag worden. Kijk maar eens naar de attracties (2). Het is nog rustig. Hier en daar komen mensen met nog wat waren aansjouwen. Her en der wordt nog wat schoon geveegd (3). Enkele monniken, vrouwen en mannen, lopen wat rond of hebben plaats genomen in een kraam. Ik zie hoe een vrouw al geofferde zaken uit de tempel meebrengt en opnieuw te koop aanbiedt. Dat is heel gewoon. Het is in ieder geval niet de eerste keer dat ik dat zie. Ook is er een plek ingericht waar een aantal monniken zal plaastnemen voor een of andere ceremonie. Geen idee waar het hier allemaal om draait. De tempel en de chedi boven zijn helemaal ingepakt met sierlijke oranje en witte linten: de kleuren die bij het Boeddhisme horen (4).
Ik loop wat rond aan de voet van de berg en kom eerst in een tempel/ruimte waar een wassen beeld van een monnik in een glazen kubus staat. Achter hem eveneens in een glazen kist ligt de monnik opgebaard (5). Het is het lichaam van Luang Phor Choi, een voornaam en aanbeden monnik uit het zuiden van Thailand. Hij richtte het klooster en de tempel op in 1982. Bij de ingang naar de gedachtenisruimte staan met goudflinters beplakte beelden van andere monniken die hier ongetwijfeld een belangrijke rol hebben gespeeld (6). Het is alles bij elkaar een prachtig complex met veel aandacht voor details (7).
Het bijzondere aan deze tempel is dat er relikwieën van Boeddha worden bewaard. Je moet wel erg goed kijken (8). Deze zijn afkomstig uit de Wat Phra Kiat in het district Hot in de provincie Chiang Mai.
De chedi is 45 meter hoog. In de tempel zijn verschillende altaartjes/offerplaatsen. Deze liggen in een vierkante ruimte tegenover elkaar. Er is veel aandacht besteed aan de aankleding/inrichting zoals bij de offerplaats met de relikwieën is te zien. Daartussen zie ik een klein afwijkend tafereeltje (9). Dit alles wordt door twee rijen pilaren omgeven.
Over het hele terrein verspreid staan veel beelden, vorm gegeven vanuit verschillende uitingen van het Boeddhisme (10). Oh, en niet vergeten alleen al vanwege haar naam: er staat ook een standbeeld van prinses Wiphawadee.
Vanaf het platform bij de tempel heb je een mooi uitzicht over de zee en het dorp beneden. Van boven zien we de Chinese tempel liggen waar we zojuist bij hebben stil gestaan. Iets verderop liggen de twee belangrijkste veerponten naar de eilanden Koh Samui, Koh Pha Ngan en Koh Tao.
Even nadat we hier zijn aangekomen is een monnik begonnen aan zijn “preek”. Ik zou niet weten hoe het anders te noemen. Ik versta er werkelijk geen woord van. Op eentonige manier blijft het alsmaar door alle luidsprekers schallen. Beneden en boven. Na naar schatting drie kwartier vangen Aad en ik allebei het woord “internet” een paar keer op. Dat is tegen het einde van zijn verhaal.
Als we weggaan is het duidelijk wat drukker aan het worden. Van alle kanten komen de brommertjes naar boven gekropen met achterop de kinderen in schooluniform of padvinder outfit met de daarbij behorende stok.
Hier gaat vandaag nog van alles plaats vinden, dat is duidelijk. Het wordt waarschijnlijk een groot dorpsfeest.
Dan op weg naar Sao Phao. Het is een beetje zoeken naar hoe we het resort kunnen bereiken omdat de weg op verschillende plaatsen is versperd. We horen later dat dit het gevolg is van een grote vloedgolf die flink wat schade heeft aangebracht.
Maar dat later.
De ontvangst bij Anna en Staffan kan niet hartelijker. We worden omhelst en geknuffeld, er staat een drankje klaar, “onze” kamer is voor ons klaar gemaakt. Volop versiering met bloemen op het bed en buiten op de veranda. Het gaat helemaal goed komen. Hier gaan we nog 10 dagen relaxen en “bijkomen” van onze vakantie.
Deze doemt na een bocht plotseling op, boven op een berg (1).
We weten niet wat we zien als we boven aankomen. Er staat iets te gebeuren hier. De hele omgeving staat volgepakt met kramen waar van alles te koop is. Bovendien is er een kleine kermis, die ook met recht klein genoemd mag worden. Kijk maar eens naar de attracties (2). Het is nog rustig. Hier en daar komen mensen met nog wat waren aansjouwen. Her en der wordt nog wat schoon geveegd (3). Enkele monniken, vrouwen en mannen, lopen wat rond of hebben plaats genomen in een kraam. Ik zie hoe een vrouw al geofferde zaken uit de tempel meebrengt en opnieuw te koop aanbiedt. Dat is heel gewoon. Het is in ieder geval niet de eerste keer dat ik dat zie. Ook is er een plek ingericht waar een aantal monniken zal plaastnemen voor een of andere ceremonie. Geen idee waar het hier allemaal om draait. De tempel en de chedi boven zijn helemaal ingepakt met sierlijke oranje en witte linten: de kleuren die bij het Boeddhisme horen (4).
Ik loop wat rond aan de voet van de berg en kom eerst in een tempel/ruimte waar een wassen beeld van een monnik in een glazen kubus staat. Achter hem eveneens in een glazen kist ligt de monnik opgebaard (5). Het is het lichaam van Luang Phor Choi, een voornaam en aanbeden monnik uit het zuiden van Thailand. Hij richtte het klooster en de tempel op in 1982. Bij de ingang naar de gedachtenisruimte staan met goudflinters beplakte beelden van andere monniken die hier ongetwijfeld een belangrijke rol hebben gespeeld (6). Het is alles bij elkaar een prachtig complex met veel aandacht voor details (7).
Het bijzondere aan deze tempel is dat er relikwieën van Boeddha worden bewaard. Je moet wel erg goed kijken (8). Deze zijn afkomstig uit de Wat Phra Kiat in het district Hot in de provincie Chiang Mai.
De chedi is 45 meter hoog. In de tempel zijn verschillende altaartjes/offerplaatsen. Deze liggen in een vierkante ruimte tegenover elkaar. Er is veel aandacht besteed aan de aankleding/inrichting zoals bij de offerplaats met de relikwieën is te zien. Daartussen zie ik een klein afwijkend tafereeltje (9). Dit alles wordt door twee rijen pilaren omgeven.
Over het hele terrein verspreid staan veel beelden, vorm gegeven vanuit verschillende uitingen van het Boeddhisme (10). Oh, en niet vergeten alleen al vanwege haar naam: er staat ook een standbeeld van prinses Wiphawadee.
Vanaf het platform bij de tempel heb je een mooi uitzicht over de zee en het dorp beneden. Van boven zien we de Chinese tempel liggen waar we zojuist bij hebben stil gestaan. Iets verderop liggen de twee belangrijkste veerponten naar de eilanden Koh Samui, Koh Pha Ngan en Koh Tao.
Even nadat we hier zijn aangekomen is een monnik begonnen aan zijn “preek”. Ik zou niet weten hoe het anders te noemen. Ik versta er werkelijk geen woord van. Op eentonige manier blijft het alsmaar door alle luidsprekers schallen. Beneden en boven. Na naar schatting drie kwartier vangen Aad en ik allebei het woord “internet” een paar keer op. Dat is tegen het einde van zijn verhaal.
Als we weggaan is het duidelijk wat drukker aan het worden. Van alle kanten komen de brommertjes naar boven gekropen met achterop de kinderen in schooluniform of padvinder outfit met de daarbij behorende stok.
Hier gaat vandaag nog van alles plaats vinden, dat is duidelijk. Het wordt waarschijnlijk een groot dorpsfeest.
Dan op weg naar Sao Phao. Het is een beetje zoeken naar hoe we het resort kunnen bereiken omdat de weg op verschillende plaatsen is versperd. We horen later dat dit het gevolg is van een grote vloedgolf die flink wat schade heeft aangebracht.
Maar dat later.
De ontvangst bij Anna en Staffan kan niet hartelijker. We worden omhelst en geknuffeld, er staat een drankje klaar, “onze” kamer is voor ons klaar gemaakt. Volop versiering met bloemen op het bed en buiten op de veranda. Het gaat helemaal goed komen. Hier gaan we nog 10 dagen relaxen en “bijkomen” van onze vakantie.
Alle reacties 0
