Sao Phao, Sichon
Geplaatst op 23-02-12 om 05:48 door Annie Pam
Ekman garden
Ja we werden heel warm ontvangen. “Welcome home”. Voordat we de poort inreden zag opa ons al komen en sprong direct zwaaiend en wel uit de luie stoel voor zijn huis om ons te begroeten.
Vanaf de 16e gaan we het dus wat kalmer aan doen. Goed om te weten dat ook Anna en Staffan ondertussen de Amazon.koffie hebben ontdekt als de plaats waar goede koffie te krijgen is. Onze eerste activiteit hier is op de 18e samen naar de Amazon. Maar het is beslist niet alleen de koffie die lekker gevonden wordt (1). Zo, met zoetigheid weten ze hier wel raad! Er hangt een tekst op de muur bij het zitje buiten: “Als je hier iets gebruikt hebt is het geen probleem als je vertrekt zonder te betalen. Er loopt wel iemand rond die geen goed hart heeft en geen goede opvoeding heeft gehad.” Ik vind dat wel wat. Het klinkt in elk geval heel anders dan “Bij diefstal bellen wij onmiddellijk de politie”. Na de koffie maken we een ommetje. Anna en Staffan laten ons de kust en het haventje van Sichon zien en de plek waar de rivier op 1 januari j.l. buiten haar oevers trad (2,3). Sao Phao werd over een breedte van ca. 300 meters overspoeld. Hier en daar zien we resten van huisjes die helemaal zijn vernield. Gelukkig zijn er geen persoonlijke ongelukken gebeurd. De weg naar het resort is nog gedeeltelijk afgesloten. Men is nog bezig met de reparatie van de brug. Het heeft afgelopen jaar overdreven veel geregend in Thailand. Dat heeft iedereen wel meegekregen denk ik. Maar over de situatie in het zuiden is er vrijwel geen informatie gegeven. Omdat dit gebied veel lager ligt dan de westkant van Thailand is het overtollige water uit dit gebied naar hier gestroomd. Hier is veel schade aangericht, ook in het Ekman resort. De tuin, het zwembad, de huisjes, alles is getroffen door een vloed van water die een dikke modderlaag heeft achtergelaten. Met 40 mensen zijn ze hier 3 weken bezig geweest om de boel weer schoon te krijgen. Ongelooflijk als je de foto’s ziet. Ze hebben alles bij elkaar 11 hogedrukreinigers nodig gehad c.q. naar de bliksem gewerkt. Alles moest opnieuw geverfd etc. De zandzakken liggen aan de buitenkant van de omheining nog tegen de muur. Verder is en niets meer van te zien. Slechts hier en daar is het iets kaler omdat enkele planten het niet hebben overleefd.
19 en 20 februari neem ik de hele dag voor mezelf, lekker kalm aan. Beetje bloggen, beetje zonnen, zwemmen. Gewoon wat lummelen. Tja en af en toe komt er hier wel eens een gast voorbij (4,5,6). Aad doet met Lee-anne en John het uitstapje van gisteren nog eens dunnetjes over en gaat later het strand verkennen. Het bamboebruggetje dat we hier vorige keren konden gebruiken om de mangrove over te steken om het strand te bereiken blijkt niet meer betrouwbaar. Hij neemt dus de auto en gaat wat verderop het strand op. ’s Avonds gaan we uit eten met Staffan, Anna en Pee Pee. Wat die allemaal naar binnen werken en wat er allemaal op tafel kwam, ook aan toetjes, unbelievable. Anna bleef maar bestellen. IJs, cake, koffie, cappuccino, ………. Ik snapte er werkelijk niets van. Alles liep door elkaar heen en een ijsje eten terwijl al de geuren van het eten je neus nog prikkelen. Nee, niet aan te bevelen. De tafel raakte voller en voller. Opruimen gebeurt pas als iedereen klaar is met eten. Van samen voorgerecht, maaltijd en toetje eten is geen sprake. Voorzichtig gezegd: tafelmanieren zijn hier ook enigszins anders. Maar het was wel gezellig! En dat is met name wat Anna en Staffan voor ogen hebben als ze met ons op stap gaan. Hoezo verwennerij? Soms gaan ze daarbij misschien toch over het randje (7,8). Maar de bedoeling daar gaat het om. “It is from our hart” is wat we vaak horen.
De 21e is er een uitstapje voor ons geregeld. Anna, Lee-Anne en John (een Australisch paar dat in Toulouse een bed en breakfast runt en tegelijkertijd met ons hier is aangekomen) Aad en ik.
Daarover meer in de volgende blog.
Ja we werden heel warm ontvangen. “Welcome home”. Voordat we de poort inreden zag opa ons al komen en sprong direct zwaaiend en wel uit de luie stoel voor zijn huis om ons te begroeten.
Vanaf de 16e gaan we het dus wat kalmer aan doen. Goed om te weten dat ook Anna en Staffan ondertussen de Amazon.koffie hebben ontdekt als de plaats waar goede koffie te krijgen is. Onze eerste activiteit hier is op de 18e samen naar de Amazon. Maar het is beslist niet alleen de koffie die lekker gevonden wordt (1). Zo, met zoetigheid weten ze hier wel raad! Er hangt een tekst op de muur bij het zitje buiten: “Als je hier iets gebruikt hebt is het geen probleem als je vertrekt zonder te betalen. Er loopt wel iemand rond die geen goed hart heeft en geen goede opvoeding heeft gehad.” Ik vind dat wel wat. Het klinkt in elk geval heel anders dan “Bij diefstal bellen wij onmiddellijk de politie”. Na de koffie maken we een ommetje. Anna en Staffan laten ons de kust en het haventje van Sichon zien en de plek waar de rivier op 1 januari j.l. buiten haar oevers trad (2,3). Sao Phao werd over een breedte van ca. 300 meters overspoeld. Hier en daar zien we resten van huisjes die helemaal zijn vernield. Gelukkig zijn er geen persoonlijke ongelukken gebeurd. De weg naar het resort is nog gedeeltelijk afgesloten. Men is nog bezig met de reparatie van de brug. Het heeft afgelopen jaar overdreven veel geregend in Thailand. Dat heeft iedereen wel meegekregen denk ik. Maar over de situatie in het zuiden is er vrijwel geen informatie gegeven. Omdat dit gebied veel lager ligt dan de westkant van Thailand is het overtollige water uit dit gebied naar hier gestroomd. Hier is veel schade aangericht, ook in het Ekman resort. De tuin, het zwembad, de huisjes, alles is getroffen door een vloed van water die een dikke modderlaag heeft achtergelaten. Met 40 mensen zijn ze hier 3 weken bezig geweest om de boel weer schoon te krijgen. Ongelooflijk als je de foto’s ziet. Ze hebben alles bij elkaar 11 hogedrukreinigers nodig gehad c.q. naar de bliksem gewerkt. Alles moest opnieuw geverfd etc. De zandzakken liggen aan de buitenkant van de omheining nog tegen de muur. Verder is en niets meer van te zien. Slechts hier en daar is het iets kaler omdat enkele planten het niet hebben overleefd.
19 en 20 februari neem ik de hele dag voor mezelf, lekker kalm aan. Beetje bloggen, beetje zonnen, zwemmen. Gewoon wat lummelen. Tja en af en toe komt er hier wel eens een gast voorbij (4,5,6). Aad doet met Lee-anne en John het uitstapje van gisteren nog eens dunnetjes over en gaat later het strand verkennen. Het bamboebruggetje dat we hier vorige keren konden gebruiken om de mangrove over te steken om het strand te bereiken blijkt niet meer betrouwbaar. Hij neemt dus de auto en gaat wat verderop het strand op. ’s Avonds gaan we uit eten met Staffan, Anna en Pee Pee. Wat die allemaal naar binnen werken en wat er allemaal op tafel kwam, ook aan toetjes, unbelievable. Anna bleef maar bestellen. IJs, cake, koffie, cappuccino, ………. Ik snapte er werkelijk niets van. Alles liep door elkaar heen en een ijsje eten terwijl al de geuren van het eten je neus nog prikkelen. Nee, niet aan te bevelen. De tafel raakte voller en voller. Opruimen gebeurt pas als iedereen klaar is met eten. Van samen voorgerecht, maaltijd en toetje eten is geen sprake. Voorzichtig gezegd: tafelmanieren zijn hier ook enigszins anders. Maar het was wel gezellig! En dat is met name wat Anna en Staffan voor ogen hebben als ze met ons op stap gaan. Hoezo verwennerij? Soms gaan ze daarbij misschien toch over het randje (7,8). Maar de bedoeling daar gaat het om. “It is from our hart” is wat we vaak horen.
De 21e is er een uitstapje voor ons geregeld. Anna, Lee-Anne en John (een Australisch paar dat in Toulouse een bed en breakfast runt en tegelijkertijd met ons hier is aangekomen) Aad en ik.
Daarover meer in de volgende blog.
Alle reacties 0
