Mongolie | Terkhiin Tsagaan Nuur
Geplaatst op 18-01-12 om 18:29 door bestemmingonbekend
bestemmingonbekend.nl
Aamaa heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Hij wil er dan ook zeker van zijn dat we ergens staan, waarvan hij weet dat we er staan. De enige manier om dit te bereiken, is ons daar te brengen. Voor een ervaren chauffeur en met de Russische minibus, is geen weg te ruig en geen plek onbereikbaar. We klimmen over de eerste rij heuvels, waarna we diep in een trechtervorming dal worden afgezet op een plek met drinkwater en brandhout. We nemen afscheid van Aamaa die ons beloofd vanavond op te komen zoeken. Niet alleen voelt hij zich verantwoordelijk, bovenal vindt hij het plezierig om tijd met ons door te brengen.
Niet snel daarna brandt ons vuur en staat er een potje met eten te pruttelen. In de rust van deze vallei is het genieten van de warme zon en de grondeekhoorns die zich niet laten verleiden voor een close-up. Wanneer de buitentemperatuur voldoende is gestegen om thermiek te genereren, verschijnen de grote vogels in de lucht. Adelaren en gieren met een enorme spanwijdte, waarvan de schaduwen op de grond nog veel groter zijn. Het duurt niet lang als we vanuit de verte een paar paarden zien naderen. Niet veel later zien we dat het niet alleen paarden zijn. Het is een Mongoolse familie die langzaam maar zeker dichterbij komt. Ze stoppen naast onze tent en stijgen van hun paard. We begroeten elkaar met ‘sain baina uu?’ en het daarop volgende ‘sain ta sain baina uu’. Helaas hebben we elkaar door de taalbarrière niet zo heel veel meer te melden. Een kop thee is echter altijd lekker en goed om aan te bieden. Het bijpassende biscuittje wordt afgeslagen. Na de thee nemen onze gasten afscheid, stappen op hun paard en verdwijnen langzaam in de Mongoolse leegte.
Lees verder
Aamaa heeft een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Hij wil er dan ook zeker van zijn dat we ergens staan, waarvan hij weet dat we er staan. De enige manier om dit te bereiken, is ons daar te brengen. Voor een ervaren chauffeur en met de Russische minibus, is geen weg te ruig en geen plek onbereikbaar. We klimmen over de eerste rij heuvels, waarna we diep in een trechtervorming dal worden afgezet op een plek met drinkwater en brandhout. We nemen afscheid van Aamaa die ons beloofd vanavond op te komen zoeken. Niet alleen voelt hij zich verantwoordelijk, bovenal vindt hij het plezierig om tijd met ons door te brengen.
Niet snel daarna brandt ons vuur en staat er een potje met eten te pruttelen. In de rust van deze vallei is het genieten van de warme zon en de grondeekhoorns die zich niet laten verleiden voor een close-up. Wanneer de buitentemperatuur voldoende is gestegen om thermiek te genereren, verschijnen de grote vogels in de lucht. Adelaren en gieren met een enorme spanwijdte, waarvan de schaduwen op de grond nog veel groter zijn. Het duurt niet lang als we vanuit de verte een paar paarden zien naderen. Niet veel later zien we dat het niet alleen paarden zijn. Het is een Mongoolse familie die langzaam maar zeker dichterbij komt. Ze stoppen naast onze tent en stijgen van hun paard. We begroeten elkaar met ‘sain baina uu?’ en het daarop volgende ‘sain ta sain baina uu’. Helaas hebben we elkaar door de taalbarrière niet zo heel veel meer te melden. Een kop thee is echter altijd lekker en goed om aan te bieden. Het bijpassende biscuittje wordt afgeslagen. Na de thee nemen onze gasten afscheid, stappen op hun paard en verdwijnen langzaam in de Mongoolse leegte.
Lees verder
Alle reacties 0
