Naar het zuiden
Geplaatst op 14-04-10 om 23:43 door cleoveir
We zijn met Stefani, Lore en Timo 3 daagjes naar het zuiden geweest. Timo is een mooi verhaaltje aan het schrijven erover dus lees en geniet
Donderdagavond:
Na eindeloos proberen krijgen we eindelijk de touroperator aan de lijn waarmee we de back 2 basic tour gingen doen.
Helaas bracht dit slecht nieuws, de gids zou dengue hebben gekregen.
Teleurgesteld gaan we opzoek naar een alternatief. We waren wel zeker dat we vrijdagochtend de bus naar Atjoni zouden nemen. Daar nemen we dan een bootje naar het binnenland (de jungle).
We hebben enkele opties maar spelen deze nog tegen elkaar uit om de prijs te drukken.
Vrijdagochtend 8u00:
We hebben plaats bemachtigd op de staatsbus. Dit gebeurt niet zonder kleerscheuren, want er rijdt maar 1 zo'n bus per dag naar Atjoni en dit is ook de goedkoopste manier. Bijgevolg nemen alle (armere) Surinamers deze bus om naar het binnenland te gaan met heel hun hebben en houden.
Terwijl we wachten tot het vertrek van de bus bellen we terug naar onze contacten. De persoon die Cleo heeft gevonden lijkt ons het meest interessant, bij hem is alles mogelijk, wat we vragen kunnen we krijgen, dus we vragen back 2 basic uiteraard. De persoon zou ons opwachten in Atjoni. We dachten "we zien wel als we daar aankomen wat voor persoon het is, we kunnen dan nog altijd en andere optie nemen".
Vrijdagmiddag 14u30
Een helse rit achter de rug. Uren gereden over een verharde zandweg vol putten en plassen. Gelukkig had het de laatste dagen amper geregend. Anders hadden we waarschijnlijk meer problemen gekend met de modderpoelen op "straat".
We ontmoeten onze gids, Nelson. Hij blijkt een vrolijke kerel te zijn. Uiteindelijk weet je nooit maar we bespreken nog even hoe en wat en gaan akkoord.
Nog een paar laatste inkopen en dan stappen we op zijn bootje. 1ste bestemming : Knini Paati. Dat is Nelson zijn eigendom. Een eilandje op de Suriname rivier.
Na een uurtje prachtige natuur arriveren we op Knini Paati. Het is mooier dan je je ooit kunt voorstellen. Echt een paradijs.
Helaas enkel tijd om er snel een hapje te eten. Intussentijd worden onze spullen overgeladen op een kleiner bootje waarmee we onze trip zullen verder zetten.
Het huidige plan was dat we naar een kamp zouden gaan in de jungle om daar te overnachten.
We vertrekken met het bootje en genieten opnieuw van de prachtige natuur. Een drie kwartier later gaan we van de Suriname rivier af om verder te gaan op een kreekje.
Het is er veel dichter begroeit maar dat lijkt ons op het eerste zicht niet te storen.
Een uur later opdat zelfde kreekje lijkt alle teken van leven afwezig. Het is alsof we op plaats zijn waar zelden mensen komen. Dus zeker geen toeristen.
De laatste aanwezigheid van mensen dat we hadden waargenomen was een gekapseist sloepje. En zelfs dit was reeds begroeid met allerlei planten.
Onze harten begonnen toch iets sneller te slaan. Telkens we vroegen hoe ver onze bestemming nog varen was kreeg wij "een kwartiertje" als antwoord.
Intussen is het al 18u15. Het word hier elke dag om 19u pikdonker...
Nelson en de bootsman beginnen ook met elkaar te discussiëren in het Saramaccaans. Voor ons onbegrijpelijk maar spotten bij Nelson ook een bezorgde blik... Word vervolgd.
Donderdagavond:
Na eindeloos proberen krijgen we eindelijk de touroperator aan de lijn waarmee we de back 2 basic tour gingen doen.
Helaas bracht dit slecht nieuws, de gids zou dengue hebben gekregen.
Teleurgesteld gaan we opzoek naar een alternatief. We waren wel zeker dat we vrijdagochtend de bus naar Atjoni zouden nemen. Daar nemen we dan een bootje naar het binnenland (de jungle).
We hebben enkele opties maar spelen deze nog tegen elkaar uit om de prijs te drukken.
Vrijdagochtend 8u00:
We hebben plaats bemachtigd op de staatsbus. Dit gebeurt niet zonder kleerscheuren, want er rijdt maar 1 zo'n bus per dag naar Atjoni en dit is ook de goedkoopste manier. Bijgevolg nemen alle (armere) Surinamers deze bus om naar het binnenland te gaan met heel hun hebben en houden.
Terwijl we wachten tot het vertrek van de bus bellen we terug naar onze contacten. De persoon die Cleo heeft gevonden lijkt ons het meest interessant, bij hem is alles mogelijk, wat we vragen kunnen we krijgen, dus we vragen back 2 basic uiteraard. De persoon zou ons opwachten in Atjoni. We dachten "we zien wel als we daar aankomen wat voor persoon het is, we kunnen dan nog altijd en andere optie nemen".
Vrijdagmiddag 14u30
Een helse rit achter de rug. Uren gereden over een verharde zandweg vol putten en plassen. Gelukkig had het de laatste dagen amper geregend. Anders hadden we waarschijnlijk meer problemen gekend met de modderpoelen op "straat".
We ontmoeten onze gids, Nelson. Hij blijkt een vrolijke kerel te zijn. Uiteindelijk weet je nooit maar we bespreken nog even hoe en wat en gaan akkoord.
Nog een paar laatste inkopen en dan stappen we op zijn bootje. 1ste bestemming : Knini Paati. Dat is Nelson zijn eigendom. Een eilandje op de Suriname rivier.
Na een uurtje prachtige natuur arriveren we op Knini Paati. Het is mooier dan je je ooit kunt voorstellen. Echt een paradijs.
Helaas enkel tijd om er snel een hapje te eten. Intussentijd worden onze spullen overgeladen op een kleiner bootje waarmee we onze trip zullen verder zetten.
Het huidige plan was dat we naar een kamp zouden gaan in de jungle om daar te overnachten.
We vertrekken met het bootje en genieten opnieuw van de prachtige natuur. Een drie kwartier later gaan we van de Suriname rivier af om verder te gaan op een kreekje.
Het is er veel dichter begroeit maar dat lijkt ons op het eerste zicht niet te storen.
Een uur later opdat zelfde kreekje lijkt alle teken van leven afwezig. Het is alsof we op plaats zijn waar zelden mensen komen. Dus zeker geen toeristen.
De laatste aanwezigheid van mensen dat we hadden waargenomen was een gekapseist sloepje. En zelfs dit was reeds begroeid met allerlei planten.
Onze harten begonnen toch iets sneller te slaan. Telkens we vroegen hoe ver onze bestemming nog varen was kreeg wij "een kwartiertje" als antwoord.
Intussen is het al 18u15. Het word hier elke dag om 19u pikdonker...
Nelson en de bootsman beginnen ook met elkaar te discussiëren in het Saramaccaans. Voor ons onbegrijpelijk maar spotten bij Nelson ook een bezorgde blik... Word vervolgd.
Alle reacties 0
