Iran, tussen geloof en ongeloof, of hoe vertel ik een Nomade wat vakantie is".
Geplaatst op 11-08-10 om 11:50 door coincidence
Tags iran, ispahan, miden oosten, persepolis, theeran
Naar aanleiding van een artikel in de Volkskrant zaterdag jl. over reizen naar Iran wil ik nog eens mijn reisverslag publiceren van mijn reis in 2000.
Titel
Iran, tussen geloof en ongeloof of - hoe leg ik een nomade uit wat vakantie is- .
Omschrijving
Ga naar een 'eng ' land en je komt er geen toerist tegen. De voordelen van een streng islamitisch land. Alhoewel dat viel wel mee!
In episodes een verslag van een 28 daagse trektocht door Iran. Ik, Wim van Dijk, achter in de veertig (48) zal een kort verhaal lang beschrijven.
Iran,
Jeetje waarom, goh dat hoor je niet vaak, da's wel eng, ben je niet bang dat je wordt opgepakt?
Even een kleine bloemlezing van de reacties uit mijn omgeving. Alleen mijn vriendin " alsof ze me kwijt wilde " die was positief "leuk joh moet je doen" maar ik ga niet mee.
Ik heb nog proberen te redden wat er te redden viel maar ze bleef er bij 'ga' maar dan zonder mij.
Het begon allemaal met één van mijn buitenspeel-vriendinnen. Twee jaar terug was een voornemen om naar Yemen te gaan voor een veertiendaagse trektocht jammerlijk mislukt . Op de dag van vertrek een "kuitblessure" waardoor ik me moest afmelden.
In december 1999 werd ik weer door Didi "de buitenspeelvriendin" gebeld met " ik heb nu een leuke, een 4 weekse tocht door Iran". Ik was meteen enthousiast, mooi avontuur leek me dat. Maar hoe moest ik het thuis gaan vertellen, wetende dat het niks voor Melinda, mijn ega, was. Na dagen broeien de eerder omschreven reactie. Oei, nu werd het werkelijkheid.
Ik ben redelijk bereisd, met de motor naar het oosten van Turkije, Griekenland, Spanje en de rest van Europa, maar dit was toch iets nieuws.
Bijna 4 weken lopen! en alleen op water en cerials .
De NKBV geeft elk jaar een reisbrochure uit "vreemde voettochten". Daar staan de meest waanzinnige groepsreizen in, 28 dagen met kamelen door de Gobi reizen, trektocht door Kirgizië, mijn eerder genoemde reis door Yemen etc. Als er voldoende inschrijvingen zijn - meestal - zo'n 10 personen gaan ze door.
Ze worden allemaal georganiseerd door vrijwilligers die hun reis betaald krijgen en de administratieve ondersteuning en reis- en medische adviezen worden voor hen verzorgd.
Ik heb een fantastische reis gehad, kilo's lichter maar met een hernieuwd idee van gastvrijheid rijker. En wat het mooiste was die Islam viel nogal mee en wij, de westerlingen, vielen ook alles mee.
Ik ga m'n verhaal in delen publiceren.
Elke week een hoofdstuk, ik zal wat meegeven van de avonturen de spullen die we nodig hadden en adressen.
En als er veel geïnteresseerden zijn dan heb ik ook nog een fotoreportage op cd-rom met zo'n 500 foto's.
M'n medereizigers heb ik er niet over ingelicht, dat ik dit publiceer, ik zal netjes over ze schrijven.
We hebben het samen goed gehad.
M'n spullen kopen en het reisschema
Heel veel hoofddoekjes en zwart.
Tusssen geloof en ongeloof of- hoe leg ik een nomade uit wat vakantie is.
Deel 2
De voorbereidingen
Korte beschrijving
Ik leer m'n 9 medereizigers kennen . Marie José die ik al twee jaar telefonisch ken maar nog niet in levende lijve ontmoet heb en de andere 7. Eén te kort zal je zeggen maar Didi ken ik al een tijdje. Met een kaart van Iran in een ardense kroeg in Hotton aan plaatselijke Belgen uitleggen wat je gaat doen.
M'n spullen kopen en het reisschema
Groepsreizen heb je daar wat mee?
Nou nee eigenlijk niet. Vreemde mensen, je eigen weg niet kunnen gaan. In een Nederlandse luchtbel door een vreemd land reizen. Ja eigenlijk is er meer op tegen dan dat er voors zijn.
In dit geval echter heeft het ook z'n voordelen er gaat iemand mee die de toegang naar het land voor je regelt. Een beetje ervaring heeft doordat ze al het één en ander heeft voorbereid.
Ze spreekt de taal niet ze is dan wel arabiste maar helaas ze spreken daar Farzi klinkt net effe anders maar ze heeft erg veel lef.
Maar goed gelukkig is er een kennismakingsweekend. We spreken af op de brug in het centrum van Hotton in een kroeg.
Voordat het zover is heb ik heel wat hoofdbrekens over wat ik ga meenemen.
Het is namelijk de bedoeling dat we een weekend gaan lopen in de Ardennen. Uitproberen en testen wat iedereen nou kan en het aller belangrijkste, wie is iedereen!
Het precieze reisschema verklap ik verder nog niet maar het betekent dat de tocht eigenlijk in drie delen is gesplitst. Tracking door de Shar El Khord van ongeveer een week dan wat oude spullen die Alexander de Grote met de grond gelijk gemaakt heeft bezoeken dan terug naar Teheran. Van daaruit een tocht langs een rivier - De Lar - dan een keuze een berg van 5700 m op of lopen naar de Kaspische zee. Vanuit één van deze twee punten weer terug naar Teheran en weer naar huis. We bezoeken ook drie grote steden Teheran, Shihraz en Espahan.
Wat moet er allemaal mee ?
Een tent, kookgerei, kleren (warm en koud ), eten , dingetjes om uit te delen aan de nomaden, loopmiddelen en heel belangrijk zo'n handig zich bijna zelf opblazend matras en natuurlijk een rugzak van 70 ltr.
Een tent heb ik, een riante tunneltent alleen die weegt 6 kilo en ik heb me voorgenomen niet meer dan 20 kilo mee te nemen. Tenslotte moet ik het straks bijna 4 weken meesjouwen.
Goed na veel passen en meten en een slimme afspraak - Didi slaapt bij me in de tent - als ik tenminste niet snurk. Wat belangrijker is ze draagt dan de helft van m'n tent.
Zo kom ik toch niet boven de 20 kilo. Je staat er versteld van wat alles weegt, bijvoorbeeld een paar tentsokken van fiber wegen al 2 kilo. Wat ook erg handig is gebleken zijn de
waterzakken voorzien van een slang met drinktuitje opgeborgen in mijn rugzak. Daar waar iedereen steeds met een fles in z'n hand liep of z'n rugzak af moest doen had ik een slangetje bij de hand. Het lijkt wat op een infuus maar het heeft z'n geld opgebracht. Een benzinebrander gaat mee i.p.v. campinggas, gas doet het namelijk niet lekker meer boven de 3000m. Later komt de inhoud van m'n rugzak toch nog op 23 kilo.
De uitrusting 23 kilo !
Het oefenweekend
In april is het zover.Naar Hotton. Ik heb inmiddels wat telefonisch contact gehad om het vervoer te regelen. Ik haal Len en Johan op, de ene uit Nijmegen en de ander uit Nieuwegein.
We leren elkaar een beetje kennen. Len is de 50 ruimschoots gepasseerd maar nog jong van geest en wat belangrijker is loopt als een beest. Johan is een stille ingetogen vent. Zegt niet veel maar lacht graag om mijn grapjes. Da's handig, hbe ik in ieder geval publiek.
In Hotton de kroeg in, we zijn de eersten. Didi volgt al rap - der vriendje heeft haar afgezet- .
Dan volgt de rest, handjes schudden. Onze organisator een klein meisje uit de schilderswijk in Den Haag (reiswijf) Marie is een druk schepsel en ongelofelijk energiek, positief en enthousiast. Heeft van alles gestudeerd en is Arabiste. Heeft al diverse reizen georganiseerd.
Ze blijkt later ook ongelofelijk goed te improviseren.Vervolgens Denise en Hubert de jongsten van het stel. Hubert nog een beetje een jonge hond maar ook een pechvogel naar later zal blijken. Denise een lieve meid met een uitgesproken gevoel voor rechtvaardigheid. Beiden gebruiken deze reis om een jaar later via India en Pakistan naar Oezbekistan te reizen, ze verwachten daar een jaar zoet mee te zijn .Harry, die is al wat ouder dan ik, 63, en gepensioneerd - die loopt al jaren de hele wereld af. Met z'n witte haar dwingt ie later in Iran veel respect af bij de Iraniërs. Zón oude man die nog rondtrekt met een rugzak zag je ze regelmatig denken - Piroman - Farzi voor oude man.
Henri en Marion een stel, zei ook al in de vijftig hij een beetje jonger de één zag goed toe of alles wel goed verdeeld werd en de ander met een goed gevoel voor richting. Dan nog Didi al jaren lang een fervent buitenspeelster en rotsklimmer - trouwens Henri en Marion ook -. Onderweg is dan ook menig rotswandje beoordeeld. Ja ikzelf, ik houd ook van buitenspelen, ben soms een beetje impulsief en houd van afzien. Alhoewel ik ook nog al eens denk waarom ben ik hieraan begonnen - dat had ik ook al met een weekje tourskiën.
Wat hebben de Ardennen gemeen met Iran?
Wat hebben de Ardennen gemeen met Iran ?Het kan er nat zijn, verschrikkelijk nat en Iran kent ook z'n natte streken. Maar dat is ook het enige. Het regent ‘s nachts pijpenstelen. Dan aan de wandel met alles in mijn rugzak. Mijn gedachten gaan terug naar al mijn vorige vakanties, nooit wat getest. Wel 5 weken op de motor naar Oost-Turkije zonder enig probleem.
Ik sop in een plas wat me weer terug brengt in de werkelijkheid. In het begin valt het nogal mee . We besluiten richting Durbuy te lopen door de rivier de Ourthe volgen. Ik heb besloten alles goed te testen dus ik loop met een volle rugzak. Als voorbereiding heb ik vooral geskeelerd. Dat kan ik je afraden want naar blijkt is dat wat anders dan lopen, ik krijg dan ook bij het lopen goed pijn in mijn kuiten en achillespezen. We lopen een beetje door de weilanden door brandgangen door de bossen. Af en toe tot over onze enkels door de bagger. Mijn schoenen zijn waterdicht, soms jammer, want wat er éénmaal van boven inloopt loopt er niet meer uit. Marie, die met een voor haar doen gigantische rugzak loopt, valt op een gegeven moment om in de modder en moet weer overeind worden geholpen. Er wordt verder flink doorgestapt. Ik ben zeker niet de snelste. Nou ja om een lang verhaal kort te maken “we leren elkaar kennen”.
Het draait er op uit dat ik een lichter tentje moet kopen want Didi is wat meer op haar privacy gesteld dan dat ik gehoopt had. Verder moet de uitrusting nog eens aangevuld worden met stijgijzers en een pikkel voor het beklimmen van de Damavand. Ik besluit ook m'n stokken mee te nemen. Stokken(telescoop) bij het lopen in de bergen kan ik iedereen aanraden. Met name bij het afdalen ontzie je je knieën hiermee behoorlijk.
Drie weken voordat we weggaan ga ik nog gigantisch door m'n enkel tijdens een potje badminton op bergschoenen. Veel tape en aspirines houden me op de been. Geen goed begin.
Informatie over Iran
Lonely (Holy) planet "Iran"
Deze geeft redelijk betrouwbare info. Alleen blijken de Musea in Teheran op dinsdag gesloten i.p.v. op maandag. Ze zitten er echter niet vaak naast. Alleen af en toe lijken we wel een stel gelovigen we liepen allemaal met zo’n blauw boek. Gelukkig had ik de Farzi taalgids apart gekopieerd dit is aan te bevelen. . Zo had ik voor het opzoeken van woorden de "bijbel" ten minste niet nodig.
Het van te voren lezen geeft een heel goed beeld van wat er allemaal kan. Het wekt alleen ook de indruk dat je erg goed op je spullen moet passen en dat mensen er niet van houden op de foto te gaan. Niets is minder waar. Zo dwingen ze je zo ongeveer om een foto van ze te nemen. Verder is in de Planet een uitgebreide lijst met beschikbare boeken opgenomen.
De reisgids Iran
Geschreven door Helen Loveday.
Ze geeft wat meer zicht op de cultuur in een verhalende vorm. Hier en daar is een gedicht opgenomen. Ze probeert, wat minder vanuit de feitelijke gegevens, de sfeer van Iran weer te geven.
Internet
Op het internet door eenvoudig op "Iran " via de zoekmachine te zoeken vind je ook het e.e.a.
Als je met name zoals wij ook geïnteresseerd bent de Damavand te beklimmen is de Iran Alborz Mountaineering club een site met wat info daarover. (www.geocities.com/Yosemite/4255/index.html).
Volgende week.
Volgende week vertrek van Schiphol en aankomst in Teheran. Vrouwen gaan hier vreemd de roltrap op. 30 jaar terug de knop om. De meubelboulevard is hier uitgevonden. Wat zien we verder van Khomeini. Uitgetrokken nagels en de revolutie? Afgeplakte borsten.
Kortom genoeg te beleven
Titel
Iran, tussen geloof en ongeloof of - hoe leg ik een nomade uit wat vakantie is- .
Omschrijving
Ga naar een 'eng ' land en je komt er geen toerist tegen. De voordelen van een streng islamitisch land. Alhoewel dat viel wel mee!
In episodes een verslag van een 28 daagse trektocht door Iran. Ik, Wim van Dijk, achter in de veertig (48) zal een kort verhaal lang beschrijven.
Iran,
Jeetje waarom, goh dat hoor je niet vaak, da's wel eng, ben je niet bang dat je wordt opgepakt?
Even een kleine bloemlezing van de reacties uit mijn omgeving. Alleen mijn vriendin " alsof ze me kwijt wilde " die was positief "leuk joh moet je doen" maar ik ga niet mee.
Ik heb nog proberen te redden wat er te redden viel maar ze bleef er bij 'ga' maar dan zonder mij.
Het begon allemaal met één van mijn buitenspeel-vriendinnen. Twee jaar terug was een voornemen om naar Yemen te gaan voor een veertiendaagse trektocht jammerlijk mislukt . Op de dag van vertrek een "kuitblessure" waardoor ik me moest afmelden.
In december 1999 werd ik weer door Didi "de buitenspeelvriendin" gebeld met " ik heb nu een leuke, een 4 weekse tocht door Iran". Ik was meteen enthousiast, mooi avontuur leek me dat. Maar hoe moest ik het thuis gaan vertellen, wetende dat het niks voor Melinda, mijn ega, was. Na dagen broeien de eerder omschreven reactie. Oei, nu werd het werkelijkheid.
Ik ben redelijk bereisd, met de motor naar het oosten van Turkije, Griekenland, Spanje en de rest van Europa, maar dit was toch iets nieuws.
Bijna 4 weken lopen! en alleen op water en cerials .
De NKBV geeft elk jaar een reisbrochure uit "vreemde voettochten". Daar staan de meest waanzinnige groepsreizen in, 28 dagen met kamelen door de Gobi reizen, trektocht door Kirgizië, mijn eerder genoemde reis door Yemen etc. Als er voldoende inschrijvingen zijn - meestal - zo'n 10 personen gaan ze door.
Ze worden allemaal georganiseerd door vrijwilligers die hun reis betaald krijgen en de administratieve ondersteuning en reis- en medische adviezen worden voor hen verzorgd.
Ik heb een fantastische reis gehad, kilo's lichter maar met een hernieuwd idee van gastvrijheid rijker. En wat het mooiste was die Islam viel nogal mee en wij, de westerlingen, vielen ook alles mee.
Ik ga m'n verhaal in delen publiceren.
Elke week een hoofdstuk, ik zal wat meegeven van de avonturen de spullen die we nodig hadden en adressen.
En als er veel geïnteresseerden zijn dan heb ik ook nog een fotoreportage op cd-rom met zo'n 500 foto's.
M'n medereizigers heb ik er niet over ingelicht, dat ik dit publiceer, ik zal netjes over ze schrijven.
We hebben het samen goed gehad.
- De voorbereidingen
M'n spullen kopen en het reisschema
- Vertrek van Schiphol met Iran Air. Juist, zodra je in het vliegtuig komt ben je op Iraans grondgebied. Wat betekent dat voor de vrouwen? Aankomst in Teheran.
Heel veel hoofddoekjes en zwart.
- Samen met de Bahktiari, leden van een nomadenstam uitmidden Iran, trekken we door Shar el Kord. Nomaden trekkend van de winter- naar de zomerkampen. Espahan, schitterende moskeeën. waterpijpen en mooie vrouwen.
Shiraz, een gelovige stad, Persepolis een oude stad. Veel moois.- Via Teheran trekken langs de Lar door de Alborz. Het ronselen van pick-ups. Prachtige natuur. We zien de Damavand.
- Damavand of Kaspische zee. Doordat het me bijna weer gelukt was door een blessure de reis te missen werd het de Kaspische zee. De Damavand een uitgedoofde vulkaan van 5700 m was te hoog gegrepen. Dan maar 3 dagen met tent en eten op de rug over bergen en door dalen bossen en langs rivieren.
- Nur, wie gingen nou naar Nur aan de Kaspische zee? Een soort middellandse zee niet zwemmen op vrijdag en de meiden nou ja,.. zoals verwacht met kleren aan.
- Naar huis, dit zal kort zijn.
Tusssen geloof en ongeloof of- hoe leg ik een nomade uit wat vakantie is.
Deel 2
De voorbereidingen
Korte beschrijving
Ik leer m'n 9 medereizigers kennen . Marie José die ik al twee jaar telefonisch ken maar nog niet in levende lijve ontmoet heb en de andere 7. Eén te kort zal je zeggen maar Didi ken ik al een tijdje. Met een kaart van Iran in een ardense kroeg in Hotton aan plaatselijke Belgen uitleggen wat je gaat doen.
M'n spullen kopen en het reisschema
Groepsreizen heb je daar wat mee?
Nou nee eigenlijk niet. Vreemde mensen, je eigen weg niet kunnen gaan. In een Nederlandse luchtbel door een vreemd land reizen. Ja eigenlijk is er meer op tegen dan dat er voors zijn.
In dit geval echter heeft het ook z'n voordelen er gaat iemand mee die de toegang naar het land voor je regelt. Een beetje ervaring heeft doordat ze al het één en ander heeft voorbereid.
Ze spreekt de taal niet ze is dan wel arabiste maar helaas ze spreken daar Farzi klinkt net effe anders maar ze heeft erg veel lef.
Maar goed gelukkig is er een kennismakingsweekend. We spreken af op de brug in het centrum van Hotton in een kroeg.
Voordat het zover is heb ik heel wat hoofdbrekens over wat ik ga meenemen.
Het is namelijk de bedoeling dat we een weekend gaan lopen in de Ardennen. Uitproberen en testen wat iedereen nou kan en het aller belangrijkste, wie is iedereen!
Het precieze reisschema verklap ik verder nog niet maar het betekent dat de tocht eigenlijk in drie delen is gesplitst. Tracking door de Shar El Khord van ongeveer een week dan wat oude spullen die Alexander de Grote met de grond gelijk gemaakt heeft bezoeken dan terug naar Teheran. Van daaruit een tocht langs een rivier - De Lar - dan een keuze een berg van 5700 m op of lopen naar de Kaspische zee. Vanuit één van deze twee punten weer terug naar Teheran en weer naar huis. We bezoeken ook drie grote steden Teheran, Shihraz en Espahan.
Wat moet er allemaal mee ?
Een tent, kookgerei, kleren (warm en koud ), eten , dingetjes om uit te delen aan de nomaden, loopmiddelen en heel belangrijk zo'n handig zich bijna zelf opblazend matras en natuurlijk een rugzak van 70 ltr.
Een tent heb ik, een riante tunneltent alleen die weegt 6 kilo en ik heb me voorgenomen niet meer dan 20 kilo mee te nemen. Tenslotte moet ik het straks bijna 4 weken meesjouwen.
Goed na veel passen en meten en een slimme afspraak - Didi slaapt bij me in de tent - als ik tenminste niet snurk. Wat belangrijker is ze draagt dan de helft van m'n tent.
Zo kom ik toch niet boven de 20 kilo. Je staat er versteld van wat alles weegt, bijvoorbeeld een paar tentsokken van fiber wegen al 2 kilo. Wat ook erg handig is gebleken zijn de
waterzakken voorzien van een slang met drinktuitje opgeborgen in mijn rugzak. Daar waar iedereen steeds met een fles in z'n hand liep of z'n rugzak af moest doen had ik een slangetje bij de hand. Het lijkt wat op een infuus maar het heeft z'n geld opgebracht. Een benzinebrander gaat mee i.p.v. campinggas, gas doet het namelijk niet lekker meer boven de 3000m. Later komt de inhoud van m'n rugzak toch nog op 23 kilo.
De uitrusting 23 kilo !
Het oefenweekend
In april is het zover.Naar Hotton. Ik heb inmiddels wat telefonisch contact gehad om het vervoer te regelen. Ik haal Len en Johan op, de ene uit Nijmegen en de ander uit Nieuwegein.
We leren elkaar een beetje kennen. Len is de 50 ruimschoots gepasseerd maar nog jong van geest en wat belangrijker is loopt als een beest. Johan is een stille ingetogen vent. Zegt niet veel maar lacht graag om mijn grapjes. Da's handig, hbe ik in ieder geval publiek.
In Hotton de kroeg in, we zijn de eersten. Didi volgt al rap - der vriendje heeft haar afgezet- .
Dan volgt de rest, handjes schudden. Onze organisator een klein meisje uit de schilderswijk in Den Haag (reiswijf) Marie is een druk schepsel en ongelofelijk energiek, positief en enthousiast. Heeft van alles gestudeerd en is Arabiste. Heeft al diverse reizen georganiseerd.
Ze blijkt later ook ongelofelijk goed te improviseren.Vervolgens Denise en Hubert de jongsten van het stel. Hubert nog een beetje een jonge hond maar ook een pechvogel naar later zal blijken. Denise een lieve meid met een uitgesproken gevoel voor rechtvaardigheid. Beiden gebruiken deze reis om een jaar later via India en Pakistan naar Oezbekistan te reizen, ze verwachten daar een jaar zoet mee te zijn .Harry, die is al wat ouder dan ik, 63, en gepensioneerd - die loopt al jaren de hele wereld af. Met z'n witte haar dwingt ie later in Iran veel respect af bij de Iraniërs. Zón oude man die nog rondtrekt met een rugzak zag je ze regelmatig denken - Piroman - Farzi voor oude man.
Henri en Marion een stel, zei ook al in de vijftig hij een beetje jonger de één zag goed toe of alles wel goed verdeeld werd en de ander met een goed gevoel voor richting. Dan nog Didi al jaren lang een fervent buitenspeelster en rotsklimmer - trouwens Henri en Marion ook -. Onderweg is dan ook menig rotswandje beoordeeld. Ja ikzelf, ik houd ook van buitenspelen, ben soms een beetje impulsief en houd van afzien. Alhoewel ik ook nog al eens denk waarom ben ik hieraan begonnen - dat had ik ook al met een weekje tourskiën.
Wat hebben de Ardennen gemeen met Iran?
Wat hebben de Ardennen gemeen met Iran ?Het kan er nat zijn, verschrikkelijk nat en Iran kent ook z'n natte streken. Maar dat is ook het enige. Het regent ‘s nachts pijpenstelen. Dan aan de wandel met alles in mijn rugzak. Mijn gedachten gaan terug naar al mijn vorige vakanties, nooit wat getest. Wel 5 weken op de motor naar Oost-Turkije zonder enig probleem.
Ik sop in een plas wat me weer terug brengt in de werkelijkheid. In het begin valt het nogal mee . We besluiten richting Durbuy te lopen door de rivier de Ourthe volgen. Ik heb besloten alles goed te testen dus ik loop met een volle rugzak. Als voorbereiding heb ik vooral geskeelerd. Dat kan ik je afraden want naar blijkt is dat wat anders dan lopen, ik krijg dan ook bij het lopen goed pijn in mijn kuiten en achillespezen. We lopen een beetje door de weilanden door brandgangen door de bossen. Af en toe tot over onze enkels door de bagger. Mijn schoenen zijn waterdicht, soms jammer, want wat er éénmaal van boven inloopt loopt er niet meer uit. Marie, die met een voor haar doen gigantische rugzak loopt, valt op een gegeven moment om in de modder en moet weer overeind worden geholpen. Er wordt verder flink doorgestapt. Ik ben zeker niet de snelste. Nou ja om een lang verhaal kort te maken “we leren elkaar kennen”.
Het draait er op uit dat ik een lichter tentje moet kopen want Didi is wat meer op haar privacy gesteld dan dat ik gehoopt had. Verder moet de uitrusting nog eens aangevuld worden met stijgijzers en een pikkel voor het beklimmen van de Damavand. Ik besluit ook m'n stokken mee te nemen. Stokken(telescoop) bij het lopen in de bergen kan ik iedereen aanraden. Met name bij het afdalen ontzie je je knieën hiermee behoorlijk.
Drie weken voordat we weggaan ga ik nog gigantisch door m'n enkel tijdens een potje badminton op bergschoenen. Veel tape en aspirines houden me op de been. Geen goed begin.
Informatie over Iran
Lonely (Holy) planet "Iran"
Deze geeft redelijk betrouwbare info. Alleen blijken de Musea in Teheran op dinsdag gesloten i.p.v. op maandag. Ze zitten er echter niet vaak naast. Alleen af en toe lijken we wel een stel gelovigen we liepen allemaal met zo’n blauw boek. Gelukkig had ik de Farzi taalgids apart gekopieerd dit is aan te bevelen. . Zo had ik voor het opzoeken van woorden de "bijbel" ten minste niet nodig.
Het van te voren lezen geeft een heel goed beeld van wat er allemaal kan. Het wekt alleen ook de indruk dat je erg goed op je spullen moet passen en dat mensen er niet van houden op de foto te gaan. Niets is minder waar. Zo dwingen ze je zo ongeveer om een foto van ze te nemen. Verder is in de Planet een uitgebreide lijst met beschikbare boeken opgenomen.
De reisgids Iran
Geschreven door Helen Loveday.
Ze geeft wat meer zicht op de cultuur in een verhalende vorm. Hier en daar is een gedicht opgenomen. Ze probeert, wat minder vanuit de feitelijke gegevens, de sfeer van Iran weer te geven.
Internet
Op het internet door eenvoudig op "Iran " via de zoekmachine te zoeken vind je ook het e.e.a.
Als je met name zoals wij ook geïnteresseerd bent de Damavand te beklimmen is de Iran Alborz Mountaineering club een site met wat info daarover. (www.geocities.com/Yosemite/4255/index.html).
Volgende week.
Volgende week vertrek van Schiphol en aankomst in Teheran. Vrouwen gaan hier vreemd de roltrap op. 30 jaar terug de knop om. De meubelboulevard is hier uitgevonden. Wat zien we verder van Khomeini. Uitgetrokken nagels en de revolutie? Afgeplakte borsten.
Kortom genoeg te beleven
Alle reacties 2
Reacties
-
Wat een fantastisch avontuur!Geplaatst op 12-08-10 om 12:48 door Jeroen 
-
Vorige jaar heb ik Iran bezocht met een vriendin ( 2 vrouwen 50 +) We hadden enkel een vlucht geboekt en 1 overnachting te Theheran . Dag 2 hebben we het vliegtuig genomen naar Schiraz. De hele terug tocht naar Teheran hebben we met het openbaar vervoer geregeld. Wij zijn vertrokken met een heel klein hartje midden de verkiezings rellen. Van de ambasade kregen we de raad geen ( of ze weinig mogelijk ) ons in politieke gesprekken te mengen.
Het is een FANTATISCH gastvrij prachtig land. We hebben ons(bijna) nergens onveilig gevoeld. Met een afgunstige blik wens ik je een heel goeie reis, het is meer dan de moeite waard. groeten www.carineiniran.blogspot.comGeplaatst op 28-10-10 om 13:25 door vanwynsberghec
