Op weg naar Theeran en Ispahan
Geplaatst op 13-08-10 om 23:42 door coincidence
Deel 2,
Teheran een stad waar 43 jaar terug het licht is uitgedaan.
Vertrek van Schiphol en aankomst in Teheran. Vrouwen gaan hier vreemd de roltrap op. 34 jaar terug de knop om. De meubelboulevard is hier uitgevonden. Wat zien we verder van Khomeini en Khatami. Uitgetrokken nagels en de revolutie? Afgeplakte borsten en geen wijn. Is de Islam echt zo benauwend? Op weg naar Espahan.
Nog een ontbrekend punt in deel 2 is dat een afbeelding van de Lonely-planet niet in mijn publicatie is opgenomen. Dit is het minst belangrijke maar er is ook een stuk van de tekst weggevallen nl: De musea zijn op dinsdag gesloten.
Vertrek
Het is de 20e mei 2000 we vliegen met Iran Air vanaf Schiphol, ik ben door mijn vrouw - tegelijk m'n vriendin- weggebracht. De anderen zijn net als ik keurig op tijd.
De bureaucraten op Schiphol weten met te vertellen dat ik teveel handbagage heb 10 kilo i.p.v. 8 of zoiets. Nou dan maar wat van m'n spullen in de plunjebaal.
Een plunjebaal blijkt later heel handig te zijn als je spullen op ezels geladen worden.
Inmiddels heb ik 23 kilo doordat aan de uitrusting stijgijzers en een pikkel zijn toegevoegd. Dit voor de beklimming van de Damavand. Na het overladen mag ik mee.De anderen ook na wat herverdelen van bagage.De vrouwen bewonderen elkaars lange jurken - zelfgemaakte - of in een Marokkaanse winkel gekocht. Tevens worden de hilarische situaties verteld toen ze bij de plaatselijke fotograaf een pasfoto met hoofddoek lieten maken. Maar al met al valt het niet altijd even onvoordelig uit.
Voor de incheckbalie worden de hoofddoeken opgedaan of om-gedaan ik weet niet wat juist is.
Ready to take off, we komen 4 à 5 uur later in Teheran aan. We hebben een paar uur tijdsverschil - ik dacht een uur of 4 later - .
Aankomst in Teheran kom ik er "in" met een Amerikaans stempel ?
We komen aan op het vliegveld van Teheran. Nu zullen we wat beleven denk ik, ik heb nog een stempel in mijn paspoort van de States. We gaan netjes in de rij staan om zo min mogelijk op te vallen. Dat niet opvallen lukt niet, we zien er toch nog iets te westers uit. We moeten immigratieformulieren invullen. Naar later bij vertrek blijkt moet je die goed bewaren anders mag je er niet uit. De vrouw die bij de douane zit bladert door mijn paspoort vraagt of ik tijdschriften bij me heb, ik antwoord ontkennend, ze bladert door en ja ze stopt even bij het stempel van Amerika, kijkt me aan en zegt …OK. Ik mag door de rest volgt ook zonder problemen.
Het eerste wat je opvalt, zijn de portretten van Khomeini en Khatami of Chamenei of zoiets.
Levensgroot staren ze je aan. Betrouwbaar en vriendelijk zien ze er uit. Je zou ze zo je portemonnee geven! Ik twijfel, ik ben toch wel zoveel geïndoctrineerd dat ik dat nog maar niet doe. Het heeft wel wat weg van Stalin of een Clinton met de Amerikaanse vlag we're here to watch over you trust in me. Ofwel ik zal zelf wel eens kijken hoe ik het beleef.
Ruggelings de roltrap op!
Vervolgens krijg ik een demonstratie van hoe ze hier de roltrappen opgaan. Een traditioneel geklede wat oudere vrouw gaat op de roltrap staan, laat zich achter overvallen bewust of onbewust. Mensen schieten toe om haar te helpen die zo onhandig tekeer gaan dat het lijkt alsof ze willen zorgen dat ze vooral blijft liggen. Ruggelings gaat ze naar boven. Interessant denk ik, traditie cultuur?, hier pas ik me niet aan aan. Boven wordt ze weer overeind geholpen. De volgende gaat vervolgens ook bijna liggen maar met een wanhopige graai naar de leuning blijft ze toch nog staan. Gelukkig ze doen het hier normaal en ik ga me ook op de roltrap staan zoals mij is geleerd.
We halen de bagage op van de band net zoiets als op Schiphol. Met drie bagagekarren gaan we naar de uitgang, ondertussen de aandacht trekkend van zo'n honderd Iraniërs die plotseling geen aandacht meer hebben voor de af te halen familie.
Wij worden ook door een Iraniër afgehaald die is door Marie José gestuurd. Ze is al een tijdje eerder naar Iran gegaan om wat voor bereidingen te treffen.
Geen wijn en afgeplakte borsten
We gaan met 3 taxi's naar het Mashad hotel in het centrum van Teheran aan de Shahid Mofatteh street, een géén sterren hotel of - misschien toch wel voor Iraanse begrippen - twee sterren.
We komen binnen in de hal , een ware invasie, zeven à acht plunjebalen allemaal westerlingen waaronder , voor Iranese normen, wulps geklede vrouwen, een oud mannetje achter de balie. Deze wil ons wel te woord staan alleen hij spreekt geen Engels naar later blijkt. We vragen naar onze reisleidster Marie José Wijntjes. Dat is dus een verkeerde achternaam in Iran "Miss Wijntjes is she here? Het oude mannetje buigt zich vertrouwelijk voorover, steekt zijn wijsvinger op met een waarschuwend gebaar van links naar rechts bewegend en zegt " no sir only water ". Voor dat het doordringt wat hij begrepen heeft, denken - we waar heeft ie het over - om vervolgens - om hem niet uit te lachen - zachtjes grinnekend hem nogmaals proberen uit te leggen dat we Marie José willen spreken. Dat lukt niet waarna we besluiten zelf maar het initiatief te nemen.
Naar later blijkt is Marie José nog bij vrienden in Teheran.
De hal is er één van vergane glorie, veel marmer en kitscherig meubilair een beetje Amerikaans.
Verder een stucplafond met ornamenten - een bosnimf komt door het riet aangelopen - het is klaarblijkelijk een al wat oudere voorstelling. Mijn ogen gaan van haar - netjes door een rietkraag bedekte buik - naar boven en… zien daar een keurig stuk papier met punaises vastgezet over haar borsten. Tjonge jonge, maar gelukkig geen zwarte balk, ze zijn niet zoals de Egyptenaren die overal alle neuzen weghakten van de hun niet welgevallige goden of personen, ze hopen duidelijk op betere tijden.
We worden naar onze kamer gebracht, 3 man op een kamer. De stelletjes krijgen een kamer en de overgebleven dames gaan bij elkaar.
Na nog wat gewissel, ik buit mijn handicap van snurken uit, dat heeft Didi al breed uitgemeten binnen de groep, krijg ik samen met Henri en Johan een veel grotere kamer waar ik afzonderlijk met mijn gesnurk kan slapen - fijn geregeld.
Ontbijt en krijgen ze hier geen info van buitenaf ?
De volgende morgen ontbijten, naar de 5e étage, met de trap. De lift vertrouw ik niet. Ik kom boven in een soort serre omringd met glazen wanden. Rondom hangen vitrages, zoiets als bij moeders thuis - wit lang en met loodveter - het geeft een wat mystieke mistige sfeer. Het gedempte zonlicht en de waas die het over iedereen legt. Ik ga als eerste aan een tafeltje zitten. Links en rechts kijk ik uit over Teheran - ik zie maar één groot gebouw dat veel hoger is dan het hotel. Een Bankgebouw van zo'n 30 - 35 - verdiepingen, dat later nog een handig oriëntatiepunt is bij onze zoektocht terug naar het hotel.
Op de daken zie je -verboden- schotelantennes. Ze weten dus hier best wat de buitenwereld van Iran denkt en wat er gaande is.
Tuin met een duikplank
Je ziet overigens wel meer zaken die na de revolutie verboden zijn als ik 's morgens vanaf m'n balkon vanaf de derde verdieping naar beneden kijk zie ik een tuin met duikplank en zwembadtrapje. Ze hebben het zwembad volgestort met aarde en niet de moeite genomen het zwembadblauwe randje en de andere attributen weg te halen. Ook hiermee zijn ze voorbereid op de toekomst.Vanaf het balkon heb ik zicht op een kruispunt - spannend -. Wat ze in Amsterdam en andere grote Nederlandse steden doen wordt hier massaal beoefend.
Rood betekent oppassen als je doorrijdt en groen betekent oppassen voor die anderen die ---
afin je begrijpt het wel. Het gaat geen enkele keer fout !!!. Sensatiebelust als ik ben, jammer…
Terug naar het ontbijt: Marie José en de anderen komen wat later naar boven. Allemaal tafeltjes voor 4. We schuiven bij elkaar aan. Het brood bestaat uit een soort pannenkoeken van een zuur deeg. Smaakt op zich redelijk met voldoende jam erop. Verder krijgen we nog wat oud stokbrood een soppig spiegeleitje en geitenkaas. Salmonella!, nou dat cliché bespaar ik iedereen maar - hè lekker toch gezegd-.
Verder tchai en koffie voor de liefhebber. Wie van gemalen verse koffie houdt - blijf weg uit Iran- want ten eerste is het een luxe en ten tweede krijg je er alleen maar de voor hen luxe oploskoffie.Later gaan we dit toch ook waarderen.
We krijgen een briefing van Marie José in de zin van "zorg vooral voor jezelf" wissel ” geld” met z'n tweeën en ik zie jullie hier morgenochtend wel. Kortom geen reisadvies van Neckermann "nu allemaal links kijken want dan zie je rechts geen moer" gewoon pas goed op jezelf en doe geen dingen die ikzelf niet zou doen. Precies zo dat het voor mij goed is.
Teheran in
Toch gaan we met z'n allen Teheran in, naar het centrum - tenminste wat het voor ons is - de Bazar. We lopen ongeveer een uur, drie kwartier, via de Shahid Mofatteh str. Naar het zuiden naar de Bazar. We hebben besloten het lopend te doen, je ziet veel meer van de stad en de mensen dan wanneer je het met een auto zou doen. Bij het verlaten van het hotel worden we vriendelijk uitgeleide gedaan door een oude man van het hotel. Salaam. We zien tegelijk ook dat we niet de enige zijn als westerse toeristen. Diverse andere reisorganisaties, waaronder Nederlandse, maken ook gebruik van dit hotel. Buiten aangekomen is het heet maar een verfrissende bries geeft redelijke verkoeling.
Warmte en lange jurken.
We vragen ons het nut van lange broeken en jurken en het dragen van hoofddoeken af. Alles lijkt averechts te werken je zweet je kapot iedereen kijkt naar je en het is of ze je met de ogen uitkleden. Terwijl de kledij toch zeker bedoeld is - en zeker voor de vrouwen - om niet de aandacht te trekken. We voelen ons een soort inspector Cluseau die zich weer eens vermomd heeft.
Maar goed, op pad. Het stratenplan is redelijk symmetrisch alle straten lopen van Noord naar Zuid en van Oost naar West andersom kan natuurlijk ook voor u de keus.
De Ferdosi street, loopt parallel aan de Moffatteh en zo nog een aantal straten naar de Bazar.
Zolang je maar weet welke koers je loopt kan je nagenoeg niet verdwalen verder hebben we het bankgebouw als oriëntatiepunt.
Lopen op straat - veel vrouwen in zwarte lange kledij jurken (chador) voor de ouderen en de jonge vrouwen lopen hier vaak in zwarte lange jassen. De mannen gaan westers gekleed in spijkerbroeken en wit overhemd (overwegend). Of ze gaan in het pak. De jallabah (witte lange jurk) ontbreekt hier. Het is overvol op straat.
12 miljoen inwoners
Wat wil je Teheran heeft zo'n 12 miljoen inwoners die net zoals wij zich op het zelfde moment willen verplaatsen. Het ziet er over het algemeen schoon uit, behalve de benzinedamp stinkt het er niet. Je ziet opmerkelijk weinig moskeeën en hoort dan ook geen gebedsoproepen vanaf de minaretten.
Het autoverkeer is net als in onze grote steden een kwestie van zich verplaatsende files. Het onderscheid zich van dat van ons doordat het overgrote deel taxi is. Een brede oranje streep midden over het dak. Bij het nemen van een taxi moet je opletten dat je de goeie neemt. Taxi "a" mag alleen in wijk "a"en taxi " b " alleen in wijk "b". We zijn er onderweg nooit uitgezet maar we hebben dan ook maar een paar keer een taxi gehad van het hotel naar het vliegveld.
Voor drie kwartier taxi met z'n vieren excl. chauffeur zijn we nooit meer dan 3 Euro kwijt geweest. (20.000 reaal). Verder kennen ze vrije busbanen. Voor 1000 reaal vervoeren ze je snel de hele stad door.
Meubelboulevards
We lopen door de menigte over de trottoirs richting bazaar. Het is gedurende drie kwartier een bonte aaneenschakeling van winkels kantoren en woonhuizen. Je ziet dat er ooit eens van westerse invloed sprake is geweest. Je ziet etalages en winkelcentra. Verder zie je ook dat een fenomeen als meubelboulevard hier uitgevonden is. Winkel na winkel sanitair, prachtig goud beschilderd, en de meest mooie vormen dan weer alleen fotowinkels met de meest moderne fototoestellen en dan …. een stuk met geldwisselaars. "Dollars sir" "change money sir" ze lopen er met koffers vol realen. Ze klampen je aan verwachtingsvol dat je met hen in zee zult gaan. Voorzichtig als we zijn gaan we hier niet op in. Tenslotte hebben we geleerd dat dit bij voorbaat oplichters zijn. Later moeten we wel wisselen het geld raakt op.
Software en Mr. Bean.
Verder als toppunt van moderniteit een etalage met ´software” broederlijk naast elkaar Bill Gates' Windows voor waarschijnlijk een schappelijk prijsje naast .. je raadt het nooit … Mister Bean beiden op Cd-Rom. Achteraf is de laatste wel logisch omdat die geen onwelvoegelijke taal uitslaat. Naast de gehele dag de EO uitzendingen een welkome afwisseling. Ook hier kunnen ze er om lachen.
Zoals ik al vertelde op straat is het schoon, ze blijken geen open riolen te hebben zoals ik eerst dacht, (parallel aan alle straten lopen naar Parijs voorbeeld een soort kanalen die op gezette tijden worden doorgespoeld om het straatvuil te verwijderen) er zijn gewoon ondergrondse riolen. Dat blijkt verderop daar zie ik een man, die waarschijnlijk niet meer dan een keer of tien meegaat, aan een touw neergelaten worden. De hijsinstallatie van een bedenkelijke kwaliteit met een gelijksoortig touw laat hem neer. Het geval wordt bediend door waarschijnlijk belangrijker mensen. De man die neergelaten wordt heeft een primitief soor wet-suit aan, een rubberen schort, Windows en mr. Bean 1
waarmee hij het riool induikt. Duiken lijkt het juiste woord stinkend en druipend van de drek komt hij weer boven. Allerlei afval met zich meenemend. Een dag later is ie nog bezig, aan de berg rotzooi te zien - effectief - .
Geheime dienst
Dit zijn werkzaamheden die ondergronds gebeuren maar die we kunnen zien.
Hoe zou het met de andere zaken zijn? Worden we gevolgd, in de gaten gehouden, tenslotte zou er religieuze politie moeten zijn. Verder hebben ze ook nog allerlei andere soorten politie.
Ze hebben zich goed verborgen gehouden wij hebben niets gemerkt. Al die verhalen zullen wel onzin zijn. Of komt het doordat ze alles wat niet welgevallig is oppakken? Tenslotte hebben ze net een aantal studenten doodgeschoten en velen gearresteerd omdat die aan het protesteren waren. Een beetje ambivalent gevoel komt er wel over je.
Langs de voormalige Amerikaanse ambassade lopend daar staan leuzen als "we will defeat America with his own weapons " het helpt je weer, even los van alle vriendelijkheid, ook aan de andere kant van Iran denken.
Later geeft een ontmoeting met een vrouw ons nog een illustratie, ze klampt Henri aan en begint een retirade tegen het huidige regiem en laat en passant foto's uit haar jeugd zien - zonder hoofddoek - en om de realiteit te onderstrepen ook haar duimen waarvan je kan zien dat de nagels uitgetrokken zijn. Dat geeft een illustratie van de martelpraktijken die ze in ieder geval vroeger hier uitvoerden. Later horen we ook dat het tijdens de regering van de Sjah geen feest was, zijn geheime politie kon er ook wat van. Nagels uittrekken was overigens het minst erge.
Ze spreken wel hun vreemde talen.
Na een aantal malen aangesproken te zijn door ex- buitenlandse Iraniërs in vloeibaar Duits of Engels en zelfs Belgisch (Vlaams) en blikken ontwijkend van nieuwsgierige vrouwen komen we bij de Bazar. Rechts wat we het Khomeiny park noemen (Shahr park vlak bij de Khomeiny avenue) en links de Bazaar.
We duiken het "Oriëntaalse" in - de geur van kruiden, gesluierde vrouwen, theehuizen en gepingel - . Het is vol het lijkt wel of iedereen uit Teheran hier wil zijn. Ook hier weer een aaneensluiting van files. Iedereen loopt zijn eigen tempo ik loop eerst wat met Didi op en dan weer met de anderen. Over het algemeen zijn we wat groter dan de Iraniërs en houden we redelijk zicht op elkaar. Met name Henri is er een die je goed kan volgen die heeft egaal wit haar. We zien hier van alles, touwwinkels, schoenenwinkels, eethuizen, alles is tot de nok gevuld met goederen. Chinese hand-naaimachines naast moderne westerse stofzuigers en strijkijzers. Heerlijk geurende kruidenwinkels, saffraan, kerrie, kaneel, peper, tamarinde en alles wat je je maar aan kruiden kunt voorstellen, geuren je tegemoet.
Alles is netjes uitgestald en een orgie van kleuren overvalt je. Nieuwsgierige ogen kijken je van alle kanten aan - vrouwen en mannen. We worden regelmatig aangesproken en toegelachen "how are you" “can I help you” en onverstaanbare zaken in het Farzi. Vrouwen volgen je blik en lachen soms naar je. Ondertussen wurmen er zich overal tussendoor mannen met balen op hun rug of met aftandse karretjes, vol met spullen, zich door de stroom mensen heen worstelend.
Het is net een darmstelsel - het trekt zich samen het stulpt weer en uit alle openingen worden dingen geperst, in ander openingen wordt weer nieuw voedsel gestopt.
Dit gaat de hele dag door, 's nachts komt het tot rust.
Het is opletten geblazen de mannetjes met de karren die de spijsvertering regelen kennen geen pardon voor je schenen.
Kruispunt in de bazaar 1
Je begrijpt ook waarom ze de bazaars hebben bedacht, af en toe als je in niet-overdekte gedeelten komt slaat de hitte je tegemoet, in het overdekte deel van de bazar is het heerlijk koel.Honger, we overvallen met z'n allen een soort Iraanse Mac Donalds. Als wij binnen komen met z'n negenen verlaten alle aanwezigen de ruimte. Hamburgers zijn er niet je kunt er alleen een soort broodjes kopen gevuld met groenten die wij nemen een soort falafel of zoiets. Het smaakt goed daarnaast een flesje Sisi of Farzi-cola het zal één Euro per persoon gekost hebben.
Rekenen
We moeten nog een paar hangslotjes plasticzakken en kandijsuiker hebben.
De hangslotjes zijn om de plunjebalen op slot te doen. We gaan over een dag namelijk richting Espahan voor een trektocht van een week door de bergen. We laten dan een deel van onze bagage die we nog niet nodig hebben zoals stijgijzers, pikkels nodig voor het beklimmen van de Damavand achter in een ander hotel iets verder op in de Mofatteh street richting Enghelâb street de naam ben ik vergeten. Het hotel is goedkoper ik dacht z'on 50$ per nacht.
Het is een meer typisch Iraans hotel. Ze spreken er dan ook geen Engels.
Ik probeer een paar slotjes te kopen. En ja daar is een winkeltje met allerhande metaalwaren waaronder degelijke Chinese slotjes. Ik wil er drie - sé - dat lukt wel. Maar dan het optellen de jongens hier blijken alleen hetPerzisch te beheersen. Maar met behulp van een rekenmachine moet het lukken. Ik heb kunnen vertalen wat één slotje kost ongeveer 3000 reaal (3 toman) ze zetten een getal op de rekenmachine. Iets van 6000 ik probeer het nog met wat rekenles maar geef ze dan maar gewoon 9000 toch wel NLG 1,5 €. Ze begrijpen er niets van. Vervolgens worden er plastic zakken gekocht. Grote stevige maar het kost wat moeite om die te krijgen. Een hoop gebakkelei we vragen er om 10. Dat weigeren ze maar een demonstratie met een weegschaal doet ons het licht zien - ze gaan per kilo- gelukkig zijn het zware zakken. Later blijkt dat ook de aluminium pannen die we nodig hebben per kilo gaan. Het is maar dat je het weet. Later komt Marie José ook nog eens met 5 kilo kandijbrokken aanzeulen. Dit is voor de Nomaden die we later op onze reis zullen ontmoeten.
We gaan nog even op zoek naar de tapijtenafdeling van de Bazar.
Schoenpoetser
Daar kom ik mijn grote vriend tegen - Bôkshi Bakshi - we gaan een tapijthop binnen.
Schitterende tapijten ik wordt aangeschoten door een klein jochie - schoenenpoetser van beroep- hij kijkt verlekkerd naar het oppervlak dat ik hem te bieden heb. Ik kijk is naar zijn zwarte handen en armen en naar mijn bruine schoenen. Het is een aandoenlijk jochie maar ik wil toch mijn bruine schoenen niet zwart laten maken, ik geef hem 2000 reaal. Een weekloon voor hem dan ben ik tenminste van hem af. Hij lijkt deel uit te maken van een grotere groep, ik wordt ineens aangesproken door twee wat onfris uitziende vrouwen. Het is van het ene uiterste in het andere hier. Ze lopen er bij zonder hoofddoek en ik kijk zo in een uitgebreid decolleté. Opwindend, nou in sommige gevallen wel maar niet hier, ze stinken een uur in de wind en ze willen me de toekomst voorspellen en mij geld hebben of zoiets. Ik maak een omtrekkende beweging en weet ze af te schudden mijn schoenpoetser blijft me echter volgen.
Hij roept maar Bôkshi Bakshi dat gaat maar door ik wordt er gek van. Ik roep al "jallah"naar hem laz…. op maar dat maakt geen indruk. Na een kwartier spreek ik een voorbijganger aan die lost het op - iets te drastisch - maar het helpt wel. Hij stapt op 'm af geeft het joch een knal voor z'n hoofd dat helpt. Achteraf heb ik er wel spijt van het gevraagd te hebben.
Theehuizen
Na de vermoeiende wandeling in de stad besluiten we in het Shahr park naar het Theehuis te gaan. Het is een blokkendoos, halverwege in het midden van het park.
We komen er binnen en er daalt een weldadige rust neer over ons.
Schoenen uit, jammer van de zweetvoeten. We nemen plaats op brede houten zit/lig banken.
Het geheel is versierd met - wat wil je anders in Iran - met Perzische tapijten. Hoog boven aan de wand hangen een paar aftandse speakers waaruit zachtjes Oosterse muziek klinkt.
In het midden zijn in twee rijen met de zittingen naar elkaar toe een soort fauteuils geplaatst.
Het grappige is wij gaan op de banken zitten en de welgestelde Iraniërs gaan in de fauteuils zitten. We bestellen een rondje thee. Dat wordt geserveerd met een theepotje en de traditionele theeglazen. Glazen met een gouden opdruk en gekalligrafeerde teksten. Verder krijgen we er heerlijke verse dadels bij.
Na een uurtje gaan we weer verder richting hotel.
We gaan 's avonds eten in een echt theehuis schuin aan de overkant van het hotel in een ander maar “traditioneel” hotel. Je kunt in Iran in principe elk hotel binnenstappen om te eten. Je gaat gewoon zitten in de eetzaal en bestelt.
In dit geval is het een soort theehuis.
Eigenlijk kunnen we daar niet eten maar Marie-José regelt wat. Dit betekent voor de bediening improviseren want de eetzaal en de keuken zijn een aantal verdiepingen hoger gelegen.
De grote woonkamer, want daar lijkt het op, is aangekleed met allerhande spullen, rondom schrootjes, overal waterpijpen en zitbanken langs de wanden. Hierop ga je zitten. Ze zijn gewoon “hard” met een tapijtje erop en knalharde kussens tegen de muur.
Uit beleefdheid mag je je voetzolen in eerste instantie niet laten zien - dus gekruiste benen -
Mijn Yoga is allang niet meer wat het geweest is maar met één been onder je kont en één gebogen lukt het ook. Later als iedereen je kent mag je met je voeten recht vooruit.
Het eten is vrij eenvoudig, witte rijst worteltjes, aubergine, komkommer en tomaten.
Verder is er Sisi, water en Farzi cola (een variant op Coca-Cola maar gebotteld in Iran).
We krijgen ook onze eerste "Mast" Iraanse yoghurt. Het heeft veel weg van Bulgaarse yoghurt dik en romig. We zullen deze nationale volksdrank nog vaak krijgen. Ook mogen we proeven van de Doug. Dit is een drankje dat ergens tussen verse karnemelk zit en kots.
Ook dit wordt verkocht als volksdrank. Inderdaad als je één slok hebt gehad is je dorst wel over - tenminste bij mij-. Anderen drinken het als water.
Musea
De volgende (halve) dag hebben we gereserveerd voor museumbezoek. We hebben alleen één probleem en dat is dat we door de realen heen raken. We moeten dus wisselen.
Dat geeft twijfel, we weten geen wisselkantoor en misschien krijgen we wel veel meer geld als we zwart wisselen.
We schrapen eerst nog maar wat geld bij elkaar ( dit hadden we overigens eerst bij Marie-José gewisseld).
Te zuinig blijkt later voor de toegang tot de musea blijken speciale toeristenprijzen betaald te moeten worden een 60.000 realen per persoon.
Dat betekent dat wij ons - Didi en ik - ons beperken tot het glas en keramiek museum.
De anderen, Thomas en Marion en Len, gaan later ook nog naar het Keramiek museum.
Onderweg halen we bij een winkeltje langs de weg een beker vruchtensap. Dat soort winkeltjes zie je overal, ze persen alle soorten fruit uit, ananas, meloen, aardbeien en kersen ze hebben werkelijk alles. Het lijkt op een soort sorbet. De ervaring is dat je met een gerust hart alles kunt eten en drinken. Slechts één van ons, Huib, heeft echt darmproblemen gehad gedurende de vier weken dat we in Iran waren. Je kunt stellen dat ze een redelijk hygiënisch nivo hebben.
Het vlees wordt over het algemeen in koelvitrines of ijskasten bewaard.
Wel eten ze alle onderdelen van het geslachte dier.
Het keramiekmuseum
Het keramiekmuseum nummertje 60 op de stadskaart van Lonely planet ligt naar het zuiden richting Bazaar rechts even voor de Khomeiny avenue. Even zuidelijk daarvan liggen ook het Nationalmuseum en het Artmuseum.
Het museum is een prachtig geconserveerd gebouw de Lonely planet beschrijft het in het kort.
Er is sprake van een aantrekkelijke inrichting die een goed inzicht geeft van wat er in de eeuwen gemaakt is. Met name, de opstelling met de glazen zuilen ziet er prachtig uit.
Geld wisselen
We besluiten terug te gaan naar het hotel. Ik heb inmiddels zoveel pijn in mijn been (verstuikte enkel) dat ik het mooi geweest vind. Immers 's middags om een uur of drie reizen we richting Shiraz per vliegtuig. Onderweg besluiten we geld te gaan wisselen, we zijn met z'n drieën. Eerst schiet ik een geldwisselaar aan die me betrouwbaar lijkt. Waarom weet ik niet. We nemen 'm mee naar een plekje dat ons goed lijkt. Onze wisselaar lijkt het veiliger er ook maar een maat bij te halen.
Eerst stel ik voor om 100$ te wisselen daar wil ie 8300 reaal per $ geven dan wil ie ook nog weer commissie hebben 4%.
Dan stel ik voor 300 $ te wisselen na wat heen en weer gepraat wil ie 8400 geven plus 4 % over 100 $.
We slaan aan het tellen. Onder het tellen lopen we tegen afwijkende briefjes van 10.000 reaal aan. Ik twijfel, Johan en Didi weten het ook niet. Oké dan maar kwaad en wegwezen. Ik geef hem de realen terug en maak een hoop misbaar. Don't fool me en dat soort termen. We lopen verder maar we moeten toch geld hebben.
Het zelfde proces herhaalt zich. We krijgen dezelfde koers en commissie. Weer de afwijkende briefjes. We sorteren ze er tussen uit, intussen ook weer misbaar makend, we krijgen allemaal nieuwe briefjes ervoor in de plaats. Bij alle
onderhandelingen hebben we aldoor de dollars laten zien maar niet gegeven. Ineens blijkt dat de heren ook alleen maar grote coupures willen hebben. Dat gaat gauw over als we dreigen weg te lopen. Verder hebben ze ook een voorkeur voor nieuwe dollars van na 1998. Ze zijn blijkbaar goed op de hoogte dat er valse $ in omloop zijn.
Tevreden gaan we uiteindelijk met een baal geld op weg naar het hotel. Inderdaad is het opletten geblazen en vooral goed na blijven denken.
Na wat rust en de spullen inpakken gaan we weer op pad maar nu naar Espahan.
We charteren 3 taxi's die worden volgepropt met onze plunjebalen. De kofferbakken gaan niet meer dicht maar dat is geen probleem. We scheuren, voor zover het kan, door het verkeer. De heren taxichauffeurs maken er een sport van om als eerste op het vliegveld aan te komen. -Spannend-.
Aangezien het een binnenlandse vlucht betreft met Iran Air gaat het allemaal lekker vlot. Bij de controle op wapens krijg ik eerst de indruk dat we apart, dames gescheiden van de mannen,
in het vliegtuig moeten zitten. Het blijkt alleen te zijn voor het fouilleren de vrouwen door vrouwen en mannen door mannen. In het vliegtuig kunnen we weer gewoon bij elkaar zitten.
Bewegingsvrijheid.
Het is trouwens toch opvallend alle vrijheid die vrouwen genieten. Je ziet ze gewoon werken in verschillende functies. Dit is toch beter dan in verschillende andere Islamitische landen. Ze worden hier zeker niet opgesloten. Op straat zie je ze of alleen of in groepjes. Dat geld ook voor de mannen. Soms in een eettentje zie je ook een verliefd paartje. Ze raken elkaar niet openlijk aan maar zijn duidelijk verliefd. Op een bankje in het park vaak met chaperonne. Eigenlijk lijkt het allemaal wel wat op Spanje in de zestiger jaren.
De vrouwen die we gesproken hebben geven wel allemaal aan van die hoofddoek af te willen. Alhoewel, sommigen die je spreek,t draaien zich verlegen lachend af.
Huib en Denise blijken in het park nog een tijdje met een groepje studenten gesproken te hebben. Ze blijken erg nieuwsgierig te zijn van wat wij er van vinden in Iran en hoe het er bij ons uitziet. Denise heeft wel begrepen dat haar witte hoofddoek soms niet zo op prijs gesteld wordt. Op een gegeven moment wordt ze door wat fanatieke heren in jurken met een rozenkrans gemept.
Verder met het vertrek naar Espahan
We gaan eigenlijk een dag eerder weg uit Teheran dan gepland. Marie-José haar visum verloopt dat is n.l. maar dertig dagen geldig. Als we in de bergen zitten loopt het af.
Ze maakt zich zorgen of het verstrekken van een visum snel zal gaan. In Teheran heeft ze foto's laten maken bij de straatfotograaf. Ze hebben haar verteld dat het visum in Espahan mogelijk het snelst gaat.
Ik maakte me eerst nog zorgen om mogelijk overgewicht van de bagage maar dat valt mee.
Ze zetten de weegschaal uit!!. Aangezien we met een Tupolev vliegen zal dat wel geen probleem zijn. ????
We worden vlot het vliegtuig ingeloodst en gaan op weg naar Espahan! Dag, Teheran, het was een genoegen om kennis met je te maken. We zullen op ons derde deel van de tocht er nog anderhalve dag zijn.
Deel 4
Espahan herdenking van de Martelaren uit de Iraans Iraakse oorlog en op weg naar de Zard Kuh. Op aspirines over de 3600 m. Kennismaking met de Bakhtiari - nomaden. De gevolgen van een boemerang. Beroofd. Kortom weer genoeg te beleven.
Ik heb bijbehorende foto's geupload ik weet niet of je er bij kan, ik hoor wel.
Teheran een stad waar 43 jaar terug het licht is uitgedaan.
Vertrek van Schiphol en aankomst in Teheran. Vrouwen gaan hier vreemd de roltrap op. 34 jaar terug de knop om. De meubelboulevard is hier uitgevonden. Wat zien we verder van Khomeini en Khatami. Uitgetrokken nagels en de revolutie? Afgeplakte borsten en geen wijn. Is de Islam echt zo benauwend? Op weg naar Espahan.
Nog een ontbrekend punt in deel 2 is dat een afbeelding van de Lonely-planet niet in mijn publicatie is opgenomen. Dit is het minst belangrijke maar er is ook een stuk van de tekst weggevallen nl: De musea zijn op dinsdag gesloten.
Vertrek
Het is de 20e mei 2000 we vliegen met Iran Air vanaf Schiphol, ik ben door mijn vrouw - tegelijk m'n vriendin- weggebracht. De anderen zijn net als ik keurig op tijd.
De bureaucraten op Schiphol weten met te vertellen dat ik teveel handbagage heb 10 kilo i.p.v. 8 of zoiets. Nou dan maar wat van m'n spullen in de plunjebaal.
Een plunjebaal blijkt later heel handig te zijn als je spullen op ezels geladen worden.
Inmiddels heb ik 23 kilo doordat aan de uitrusting stijgijzers en een pikkel zijn toegevoegd. Dit voor de beklimming van de Damavand. Na het overladen mag ik mee.De anderen ook na wat herverdelen van bagage.De vrouwen bewonderen elkaars lange jurken - zelfgemaakte - of in een Marokkaanse winkel gekocht. Tevens worden de hilarische situaties verteld toen ze bij de plaatselijke fotograaf een pasfoto met hoofddoek lieten maken. Maar al met al valt het niet altijd even onvoordelig uit.
Voor de incheckbalie worden de hoofddoeken opgedaan of om-gedaan ik weet niet wat juist is.
Ready to take off, we komen 4 à 5 uur later in Teheran aan. We hebben een paar uur tijdsverschil - ik dacht een uur of 4 later - .
Aankomst in Teheran kom ik er "in" met een Amerikaans stempel ?
We komen aan op het vliegveld van Teheran. Nu zullen we wat beleven denk ik, ik heb nog een stempel in mijn paspoort van de States. We gaan netjes in de rij staan om zo min mogelijk op te vallen. Dat niet opvallen lukt niet, we zien er toch nog iets te westers uit. We moeten immigratieformulieren invullen. Naar later bij vertrek blijkt moet je die goed bewaren anders mag je er niet uit. De vrouw die bij de douane zit bladert door mijn paspoort vraagt of ik tijdschriften bij me heb, ik antwoord ontkennend, ze bladert door en ja ze stopt even bij het stempel van Amerika, kijkt me aan en zegt …OK. Ik mag door de rest volgt ook zonder problemen.
Het eerste wat je opvalt, zijn de portretten van Khomeini en Khatami of Chamenei of zoiets.
Levensgroot staren ze je aan. Betrouwbaar en vriendelijk zien ze er uit. Je zou ze zo je portemonnee geven! Ik twijfel, ik ben toch wel zoveel geïndoctrineerd dat ik dat nog maar niet doe. Het heeft wel wat weg van Stalin of een Clinton met de Amerikaanse vlag we're here to watch over you trust in me. Ofwel ik zal zelf wel eens kijken hoe ik het beleef.
Ruggelings de roltrap op!
Vervolgens krijg ik een demonstratie van hoe ze hier de roltrappen opgaan. Een traditioneel geklede wat oudere vrouw gaat op de roltrap staan, laat zich achter overvallen bewust of onbewust. Mensen schieten toe om haar te helpen die zo onhandig tekeer gaan dat het lijkt alsof ze willen zorgen dat ze vooral blijft liggen. Ruggelings gaat ze naar boven. Interessant denk ik, traditie cultuur?, hier pas ik me niet aan aan. Boven wordt ze weer overeind geholpen. De volgende gaat vervolgens ook bijna liggen maar met een wanhopige graai naar de leuning blijft ze toch nog staan. Gelukkig ze doen het hier normaal en ik ga me ook op de roltrap staan zoals mij is geleerd.
We halen de bagage op van de band net zoiets als op Schiphol. Met drie bagagekarren gaan we naar de uitgang, ondertussen de aandacht trekkend van zo'n honderd Iraniërs die plotseling geen aandacht meer hebben voor de af te halen familie.
Wij worden ook door een Iraniër afgehaald die is door Marie José gestuurd. Ze is al een tijdje eerder naar Iran gegaan om wat voor bereidingen te treffen.
Geen wijn en afgeplakte borsten
We gaan met 3 taxi's naar het Mashad hotel in het centrum van Teheran aan de Shahid Mofatteh street, een géén sterren hotel of - misschien toch wel voor Iraanse begrippen - twee sterren.
We komen binnen in de hal , een ware invasie, zeven à acht plunjebalen allemaal westerlingen waaronder , voor Iranese normen, wulps geklede vrouwen, een oud mannetje achter de balie. Deze wil ons wel te woord staan alleen hij spreekt geen Engels naar later blijkt. We vragen naar onze reisleidster Marie José Wijntjes. Dat is dus een verkeerde achternaam in Iran "Miss Wijntjes is she here? Het oude mannetje buigt zich vertrouwelijk voorover, steekt zijn wijsvinger op met een waarschuwend gebaar van links naar rechts bewegend en zegt " no sir only water ". Voor dat het doordringt wat hij begrepen heeft, denken - we waar heeft ie het over - om vervolgens - om hem niet uit te lachen - zachtjes grinnekend hem nogmaals proberen uit te leggen dat we Marie José willen spreken. Dat lukt niet waarna we besluiten zelf maar het initiatief te nemen.
Naar later blijkt is Marie José nog bij vrienden in Teheran.
De hal is er één van vergane glorie, veel marmer en kitscherig meubilair een beetje Amerikaans.
Verder een stucplafond met ornamenten - een bosnimf komt door het riet aangelopen - het is klaarblijkelijk een al wat oudere voorstelling. Mijn ogen gaan van haar - netjes door een rietkraag bedekte buik - naar boven en… zien daar een keurig stuk papier met punaises vastgezet over haar borsten. Tjonge jonge, maar gelukkig geen zwarte balk, ze zijn niet zoals de Egyptenaren die overal alle neuzen weghakten van de hun niet welgevallige goden of personen, ze hopen duidelijk op betere tijden.
We worden naar onze kamer gebracht, 3 man op een kamer. De stelletjes krijgen een kamer en de overgebleven dames gaan bij elkaar.
Na nog wat gewissel, ik buit mijn handicap van snurken uit, dat heeft Didi al breed uitgemeten binnen de groep, krijg ik samen met Henri en Johan een veel grotere kamer waar ik afzonderlijk met mijn gesnurk kan slapen - fijn geregeld.
Ontbijt en krijgen ze hier geen info van buitenaf ?
De volgende morgen ontbijten, naar de 5e étage, met de trap. De lift vertrouw ik niet. Ik kom boven in een soort serre omringd met glazen wanden. Rondom hangen vitrages, zoiets als bij moeders thuis - wit lang en met loodveter - het geeft een wat mystieke mistige sfeer. Het gedempte zonlicht en de waas die het over iedereen legt. Ik ga als eerste aan een tafeltje zitten. Links en rechts kijk ik uit over Teheran - ik zie maar één groot gebouw dat veel hoger is dan het hotel. Een Bankgebouw van zo'n 30 - 35 - verdiepingen, dat later nog een handig oriëntatiepunt is bij onze zoektocht terug naar het hotel.
Op de daken zie je -verboden- schotelantennes. Ze weten dus hier best wat de buitenwereld van Iran denkt en wat er gaande is.
Tuin met een duikplank
Je ziet overigens wel meer zaken die na de revolutie verboden zijn als ik 's morgens vanaf m'n balkon vanaf de derde verdieping naar beneden kijk zie ik een tuin met duikplank en zwembadtrapje. Ze hebben het zwembad volgestort met aarde en niet de moeite genomen het zwembadblauwe randje en de andere attributen weg te halen. Ook hiermee zijn ze voorbereid op de toekomst.Vanaf het balkon heb ik zicht op een kruispunt - spannend -. Wat ze in Amsterdam en andere grote Nederlandse steden doen wordt hier massaal beoefend.
Rood betekent oppassen als je doorrijdt en groen betekent oppassen voor die anderen die ---
afin je begrijpt het wel. Het gaat geen enkele keer fout !!!. Sensatiebelust als ik ben, jammer…
Terug naar het ontbijt: Marie José en de anderen komen wat later naar boven. Allemaal tafeltjes voor 4. We schuiven bij elkaar aan. Het brood bestaat uit een soort pannenkoeken van een zuur deeg. Smaakt op zich redelijk met voldoende jam erop. Verder krijgen we nog wat oud stokbrood een soppig spiegeleitje en geitenkaas. Salmonella!, nou dat cliché bespaar ik iedereen maar - hè lekker toch gezegd-.
Verder tchai en koffie voor de liefhebber. Wie van gemalen verse koffie houdt - blijf weg uit Iran- want ten eerste is het een luxe en ten tweede krijg je er alleen maar de voor hen luxe oploskoffie.Later gaan we dit toch ook waarderen.
We krijgen een briefing van Marie José in de zin van "zorg vooral voor jezelf" wissel ” geld” met z'n tweeën en ik zie jullie hier morgenochtend wel. Kortom geen reisadvies van Neckermann "nu allemaal links kijken want dan zie je rechts geen moer" gewoon pas goed op jezelf en doe geen dingen die ikzelf niet zou doen. Precies zo dat het voor mij goed is.
Teheran in
Toch gaan we met z'n allen Teheran in, naar het centrum - tenminste wat het voor ons is - de Bazar. We lopen ongeveer een uur, drie kwartier, via de Shahid Mofatteh str. Naar het zuiden naar de Bazar. We hebben besloten het lopend te doen, je ziet veel meer van de stad en de mensen dan wanneer je het met een auto zou doen. Bij het verlaten van het hotel worden we vriendelijk uitgeleide gedaan door een oude man van het hotel. Salaam. We zien tegelijk ook dat we niet de enige zijn als westerse toeristen. Diverse andere reisorganisaties, waaronder Nederlandse, maken ook gebruik van dit hotel. Buiten aangekomen is het heet maar een verfrissende bries geeft redelijke verkoeling.
Warmte en lange jurken.
We vragen ons het nut van lange broeken en jurken en het dragen van hoofddoeken af. Alles lijkt averechts te werken je zweet je kapot iedereen kijkt naar je en het is of ze je met de ogen uitkleden. Terwijl de kledij toch zeker bedoeld is - en zeker voor de vrouwen - om niet de aandacht te trekken. We voelen ons een soort inspector Cluseau die zich weer eens vermomd heeft.
Maar goed, op pad. Het stratenplan is redelijk symmetrisch alle straten lopen van Noord naar Zuid en van Oost naar West andersom kan natuurlijk ook voor u de keus.
De Ferdosi street, loopt parallel aan de Moffatteh en zo nog een aantal straten naar de Bazar.
Zolang je maar weet welke koers je loopt kan je nagenoeg niet verdwalen verder hebben we het bankgebouw als oriëntatiepunt.
Lopen op straat - veel vrouwen in zwarte lange kledij jurken (chador) voor de ouderen en de jonge vrouwen lopen hier vaak in zwarte lange jassen. De mannen gaan westers gekleed in spijkerbroeken en wit overhemd (overwegend). Of ze gaan in het pak. De jallabah (witte lange jurk) ontbreekt hier. Het is overvol op straat.
12 miljoen inwoners
Wat wil je Teheran heeft zo'n 12 miljoen inwoners die net zoals wij zich op het zelfde moment willen verplaatsen. Het ziet er over het algemeen schoon uit, behalve de benzinedamp stinkt het er niet. Je ziet opmerkelijk weinig moskeeën en hoort dan ook geen gebedsoproepen vanaf de minaretten.
Het autoverkeer is net als in onze grote steden een kwestie van zich verplaatsende files. Het onderscheid zich van dat van ons doordat het overgrote deel taxi is. Een brede oranje streep midden over het dak. Bij het nemen van een taxi moet je opletten dat je de goeie neemt. Taxi "a" mag alleen in wijk "a"en taxi " b " alleen in wijk "b". We zijn er onderweg nooit uitgezet maar we hebben dan ook maar een paar keer een taxi gehad van het hotel naar het vliegveld.
Voor drie kwartier taxi met z'n vieren excl. chauffeur zijn we nooit meer dan 3 Euro kwijt geweest. (20.000 reaal). Verder kennen ze vrije busbanen. Voor 1000 reaal vervoeren ze je snel de hele stad door.
Meubelboulevards
We lopen door de menigte over de trottoirs richting bazaar. Het is gedurende drie kwartier een bonte aaneenschakeling van winkels kantoren en woonhuizen. Je ziet dat er ooit eens van westerse invloed sprake is geweest. Je ziet etalages en winkelcentra. Verder zie je ook dat een fenomeen als meubelboulevard hier uitgevonden is. Winkel na winkel sanitair, prachtig goud beschilderd, en de meest mooie vormen dan weer alleen fotowinkels met de meest moderne fototoestellen en dan …. een stuk met geldwisselaars. "Dollars sir" "change money sir" ze lopen er met koffers vol realen. Ze klampen je aan verwachtingsvol dat je met hen in zee zult gaan. Voorzichtig als we zijn gaan we hier niet op in. Tenslotte hebben we geleerd dat dit bij voorbaat oplichters zijn. Later moeten we wel wisselen het geld raakt op.
Software en Mr. Bean.
Verder als toppunt van moderniteit een etalage met ´software” broederlijk naast elkaar Bill Gates' Windows voor waarschijnlijk een schappelijk prijsje naast .. je raadt het nooit … Mister Bean beiden op Cd-Rom. Achteraf is de laatste wel logisch omdat die geen onwelvoegelijke taal uitslaat. Naast de gehele dag de EO uitzendingen een welkome afwisseling. Ook hier kunnen ze er om lachen.
Zoals ik al vertelde op straat is het schoon, ze blijken geen open riolen te hebben zoals ik eerst dacht, (parallel aan alle straten lopen naar Parijs voorbeeld een soort kanalen die op gezette tijden worden doorgespoeld om het straatvuil te verwijderen) er zijn gewoon ondergrondse riolen. Dat blijkt verderop daar zie ik een man, die waarschijnlijk niet meer dan een keer of tien meegaat, aan een touw neergelaten worden. De hijsinstallatie van een bedenkelijke kwaliteit met een gelijksoortig touw laat hem neer. Het geval wordt bediend door waarschijnlijk belangrijker mensen. De man die neergelaten wordt heeft een primitief soor wet-suit aan, een rubberen schort, Windows en mr. Bean 1
waarmee hij het riool induikt. Duiken lijkt het juiste woord stinkend en druipend van de drek komt hij weer boven. Allerlei afval met zich meenemend. Een dag later is ie nog bezig, aan de berg rotzooi te zien - effectief - .
Geheime dienst
Dit zijn werkzaamheden die ondergronds gebeuren maar die we kunnen zien.
Hoe zou het met de andere zaken zijn? Worden we gevolgd, in de gaten gehouden, tenslotte zou er religieuze politie moeten zijn. Verder hebben ze ook nog allerlei andere soorten politie.
Ze hebben zich goed verborgen gehouden wij hebben niets gemerkt. Al die verhalen zullen wel onzin zijn. Of komt het doordat ze alles wat niet welgevallig is oppakken? Tenslotte hebben ze net een aantal studenten doodgeschoten en velen gearresteerd omdat die aan het protesteren waren. Een beetje ambivalent gevoel komt er wel over je.
Langs de voormalige Amerikaanse ambassade lopend daar staan leuzen als "we will defeat America with his own weapons " het helpt je weer, even los van alle vriendelijkheid, ook aan de andere kant van Iran denken.
Later geeft een ontmoeting met een vrouw ons nog een illustratie, ze klampt Henri aan en begint een retirade tegen het huidige regiem en laat en passant foto's uit haar jeugd zien - zonder hoofddoek - en om de realiteit te onderstrepen ook haar duimen waarvan je kan zien dat de nagels uitgetrokken zijn. Dat geeft een illustratie van de martelpraktijken die ze in ieder geval vroeger hier uitvoerden. Later horen we ook dat het tijdens de regering van de Sjah geen feest was, zijn geheime politie kon er ook wat van. Nagels uittrekken was overigens het minst erge.
Ze spreken wel hun vreemde talen.
Na een aantal malen aangesproken te zijn door ex- buitenlandse Iraniërs in vloeibaar Duits of Engels en zelfs Belgisch (Vlaams) en blikken ontwijkend van nieuwsgierige vrouwen komen we bij de Bazar. Rechts wat we het Khomeiny park noemen (Shahr park vlak bij de Khomeiny avenue) en links de Bazaar.
We duiken het "Oriëntaalse" in - de geur van kruiden, gesluierde vrouwen, theehuizen en gepingel - . Het is vol het lijkt wel of iedereen uit Teheran hier wil zijn. Ook hier weer een aaneensluiting van files. Iedereen loopt zijn eigen tempo ik loop eerst wat met Didi op en dan weer met de anderen. Over het algemeen zijn we wat groter dan de Iraniërs en houden we redelijk zicht op elkaar. Met name Henri is er een die je goed kan volgen die heeft egaal wit haar. We zien hier van alles, touwwinkels, schoenenwinkels, eethuizen, alles is tot de nok gevuld met goederen. Chinese hand-naaimachines naast moderne westerse stofzuigers en strijkijzers. Heerlijk geurende kruidenwinkels, saffraan, kerrie, kaneel, peper, tamarinde en alles wat je je maar aan kruiden kunt voorstellen, geuren je tegemoet.
Alles is netjes uitgestald en een orgie van kleuren overvalt je. Nieuwsgierige ogen kijken je van alle kanten aan - vrouwen en mannen. We worden regelmatig aangesproken en toegelachen "how are you" “can I help you” en onverstaanbare zaken in het Farzi. Vrouwen volgen je blik en lachen soms naar je. Ondertussen wurmen er zich overal tussendoor mannen met balen op hun rug of met aftandse karretjes, vol met spullen, zich door de stroom mensen heen worstelend.
Het is net een darmstelsel - het trekt zich samen het stulpt weer en uit alle openingen worden dingen geperst, in ander openingen wordt weer nieuw voedsel gestopt.
Dit gaat de hele dag door, 's nachts komt het tot rust.
Het is opletten geblazen de mannetjes met de karren die de spijsvertering regelen kennen geen pardon voor je schenen.
Kruispunt in de bazaar 1
Je begrijpt ook waarom ze de bazaars hebben bedacht, af en toe als je in niet-overdekte gedeelten komt slaat de hitte je tegemoet, in het overdekte deel van de bazar is het heerlijk koel.Honger, we overvallen met z'n allen een soort Iraanse Mac Donalds. Als wij binnen komen met z'n negenen verlaten alle aanwezigen de ruimte. Hamburgers zijn er niet je kunt er alleen een soort broodjes kopen gevuld met groenten die wij nemen een soort falafel of zoiets. Het smaakt goed daarnaast een flesje Sisi of Farzi-cola het zal één Euro per persoon gekost hebben.
Rekenen
We moeten nog een paar hangslotjes plasticzakken en kandijsuiker hebben.
De hangslotjes zijn om de plunjebalen op slot te doen. We gaan over een dag namelijk richting Espahan voor een trektocht van een week door de bergen. We laten dan een deel van onze bagage die we nog niet nodig hebben zoals stijgijzers, pikkels nodig voor het beklimmen van de Damavand achter in een ander hotel iets verder op in de Mofatteh street richting Enghelâb street de naam ben ik vergeten. Het hotel is goedkoper ik dacht z'on 50$ per nacht.
Het is een meer typisch Iraans hotel. Ze spreken er dan ook geen Engels.
Ik probeer een paar slotjes te kopen. En ja daar is een winkeltje met allerhande metaalwaren waaronder degelijke Chinese slotjes. Ik wil er drie - sé - dat lukt wel. Maar dan het optellen de jongens hier blijken alleen hetPerzisch te beheersen. Maar met behulp van een rekenmachine moet het lukken. Ik heb kunnen vertalen wat één slotje kost ongeveer 3000 reaal (3 toman) ze zetten een getal op de rekenmachine. Iets van 6000 ik probeer het nog met wat rekenles maar geef ze dan maar gewoon 9000 toch wel NLG 1,5 €. Ze begrijpen er niets van. Vervolgens worden er plastic zakken gekocht. Grote stevige maar het kost wat moeite om die te krijgen. Een hoop gebakkelei we vragen er om 10. Dat weigeren ze maar een demonstratie met een weegschaal doet ons het licht zien - ze gaan per kilo- gelukkig zijn het zware zakken. Later blijkt dat ook de aluminium pannen die we nodig hebben per kilo gaan. Het is maar dat je het weet. Later komt Marie José ook nog eens met 5 kilo kandijbrokken aanzeulen. Dit is voor de Nomaden die we later op onze reis zullen ontmoeten.
We gaan nog even op zoek naar de tapijtenafdeling van de Bazar.
Schoenpoetser
Daar kom ik mijn grote vriend tegen - Bôkshi Bakshi - we gaan een tapijthop binnen.
Schitterende tapijten ik wordt aangeschoten door een klein jochie - schoenenpoetser van beroep- hij kijkt verlekkerd naar het oppervlak dat ik hem te bieden heb. Ik kijk is naar zijn zwarte handen en armen en naar mijn bruine schoenen. Het is een aandoenlijk jochie maar ik wil toch mijn bruine schoenen niet zwart laten maken, ik geef hem 2000 reaal. Een weekloon voor hem dan ben ik tenminste van hem af. Hij lijkt deel uit te maken van een grotere groep, ik wordt ineens aangesproken door twee wat onfris uitziende vrouwen. Het is van het ene uiterste in het andere hier. Ze lopen er bij zonder hoofddoek en ik kijk zo in een uitgebreid decolleté. Opwindend, nou in sommige gevallen wel maar niet hier, ze stinken een uur in de wind en ze willen me de toekomst voorspellen en mij geld hebben of zoiets. Ik maak een omtrekkende beweging en weet ze af te schudden mijn schoenpoetser blijft me echter volgen.
Hij roept maar Bôkshi Bakshi dat gaat maar door ik wordt er gek van. Ik roep al "jallah"naar hem laz…. op maar dat maakt geen indruk. Na een kwartier spreek ik een voorbijganger aan die lost het op - iets te drastisch - maar het helpt wel. Hij stapt op 'm af geeft het joch een knal voor z'n hoofd dat helpt. Achteraf heb ik er wel spijt van het gevraagd te hebben.
Theehuizen
Na de vermoeiende wandeling in de stad besluiten we in het Shahr park naar het Theehuis te gaan. Het is een blokkendoos, halverwege in het midden van het park.
We komen er binnen en er daalt een weldadige rust neer over ons.
Schoenen uit, jammer van de zweetvoeten. We nemen plaats op brede houten zit/lig banken.
Het geheel is versierd met - wat wil je anders in Iran - met Perzische tapijten. Hoog boven aan de wand hangen een paar aftandse speakers waaruit zachtjes Oosterse muziek klinkt.
In het midden zijn in twee rijen met de zittingen naar elkaar toe een soort fauteuils geplaatst.
Het grappige is wij gaan op de banken zitten en de welgestelde Iraniërs gaan in de fauteuils zitten. We bestellen een rondje thee. Dat wordt geserveerd met een theepotje en de traditionele theeglazen. Glazen met een gouden opdruk en gekalligrafeerde teksten. Verder krijgen we er heerlijke verse dadels bij.
Na een uurtje gaan we weer verder richting hotel.
We gaan 's avonds eten in een echt theehuis schuin aan de overkant van het hotel in een ander maar “traditioneel” hotel. Je kunt in Iran in principe elk hotel binnenstappen om te eten. Je gaat gewoon zitten in de eetzaal en bestelt.
In dit geval is het een soort theehuis.
Eigenlijk kunnen we daar niet eten maar Marie-José regelt wat. Dit betekent voor de bediening improviseren want de eetzaal en de keuken zijn een aantal verdiepingen hoger gelegen.
De grote woonkamer, want daar lijkt het op, is aangekleed met allerhande spullen, rondom schrootjes, overal waterpijpen en zitbanken langs de wanden. Hierop ga je zitten. Ze zijn gewoon “hard” met een tapijtje erop en knalharde kussens tegen de muur.
Uit beleefdheid mag je je voetzolen in eerste instantie niet laten zien - dus gekruiste benen -
Mijn Yoga is allang niet meer wat het geweest is maar met één been onder je kont en één gebogen lukt het ook. Later als iedereen je kent mag je met je voeten recht vooruit.
Het eten is vrij eenvoudig, witte rijst worteltjes, aubergine, komkommer en tomaten.
Verder is er Sisi, water en Farzi cola (een variant op Coca-Cola maar gebotteld in Iran).
We krijgen ook onze eerste "Mast" Iraanse yoghurt. Het heeft veel weg van Bulgaarse yoghurt dik en romig. We zullen deze nationale volksdrank nog vaak krijgen. Ook mogen we proeven van de Doug. Dit is een drankje dat ergens tussen verse karnemelk zit en kots.
Ook dit wordt verkocht als volksdrank. Inderdaad als je één slok hebt gehad is je dorst wel over - tenminste bij mij-. Anderen drinken het als water.
Musea
De volgende (halve) dag hebben we gereserveerd voor museumbezoek. We hebben alleen één probleem en dat is dat we door de realen heen raken. We moeten dus wisselen.
Dat geeft twijfel, we weten geen wisselkantoor en misschien krijgen we wel veel meer geld als we zwart wisselen.
We schrapen eerst nog maar wat geld bij elkaar ( dit hadden we overigens eerst bij Marie-José gewisseld).
Te zuinig blijkt later voor de toegang tot de musea blijken speciale toeristenprijzen betaald te moeten worden een 60.000 realen per persoon.
Dat betekent dat wij ons - Didi en ik - ons beperken tot het glas en keramiek museum.
De anderen, Thomas en Marion en Len, gaan later ook nog naar het Keramiek museum.
Onderweg halen we bij een winkeltje langs de weg een beker vruchtensap. Dat soort winkeltjes zie je overal, ze persen alle soorten fruit uit, ananas, meloen, aardbeien en kersen ze hebben werkelijk alles. Het lijkt op een soort sorbet. De ervaring is dat je met een gerust hart alles kunt eten en drinken. Slechts één van ons, Huib, heeft echt darmproblemen gehad gedurende de vier weken dat we in Iran waren. Je kunt stellen dat ze een redelijk hygiënisch nivo hebben.
Het vlees wordt over het algemeen in koelvitrines of ijskasten bewaard.
Wel eten ze alle onderdelen van het geslachte dier.
Het keramiekmuseum
Het keramiekmuseum nummertje 60 op de stadskaart van Lonely planet ligt naar het zuiden richting Bazaar rechts even voor de Khomeiny avenue. Even zuidelijk daarvan liggen ook het Nationalmuseum en het Artmuseum.
Het museum is een prachtig geconserveerd gebouw de Lonely planet beschrijft het in het kort.
Er is sprake van een aantrekkelijke inrichting die een goed inzicht geeft van wat er in de eeuwen gemaakt is. Met name, de opstelling met de glazen zuilen ziet er prachtig uit.
Geld wisselen
We besluiten terug te gaan naar het hotel. Ik heb inmiddels zoveel pijn in mijn been (verstuikte enkel) dat ik het mooi geweest vind. Immers 's middags om een uur of drie reizen we richting Shiraz per vliegtuig. Onderweg besluiten we geld te gaan wisselen, we zijn met z'n drieën. Eerst schiet ik een geldwisselaar aan die me betrouwbaar lijkt. Waarom weet ik niet. We nemen 'm mee naar een plekje dat ons goed lijkt. Onze wisselaar lijkt het veiliger er ook maar een maat bij te halen.
Eerst stel ik voor om 100$ te wisselen daar wil ie 8300 reaal per $ geven dan wil ie ook nog weer commissie hebben 4%.
Dan stel ik voor 300 $ te wisselen na wat heen en weer gepraat wil ie 8400 geven plus 4 % over 100 $.
We slaan aan het tellen. Onder het tellen lopen we tegen afwijkende briefjes van 10.000 reaal aan. Ik twijfel, Johan en Didi weten het ook niet. Oké dan maar kwaad en wegwezen. Ik geef hem de realen terug en maak een hoop misbaar. Don't fool me en dat soort termen. We lopen verder maar we moeten toch geld hebben.
Het zelfde proces herhaalt zich. We krijgen dezelfde koers en commissie. Weer de afwijkende briefjes. We sorteren ze er tussen uit, intussen ook weer misbaar makend, we krijgen allemaal nieuwe briefjes ervoor in de plaats. Bij alle
onderhandelingen hebben we aldoor de dollars laten zien maar niet gegeven. Ineens blijkt dat de heren ook alleen maar grote coupures willen hebben. Dat gaat gauw over als we dreigen weg te lopen. Verder hebben ze ook een voorkeur voor nieuwe dollars van na 1998. Ze zijn blijkbaar goed op de hoogte dat er valse $ in omloop zijn.
Tevreden gaan we uiteindelijk met een baal geld op weg naar het hotel. Inderdaad is het opletten geblazen en vooral goed na blijven denken.
Na wat rust en de spullen inpakken gaan we weer op pad maar nu naar Espahan.
We charteren 3 taxi's die worden volgepropt met onze plunjebalen. De kofferbakken gaan niet meer dicht maar dat is geen probleem. We scheuren, voor zover het kan, door het verkeer. De heren taxichauffeurs maken er een sport van om als eerste op het vliegveld aan te komen. -Spannend-.
Aangezien het een binnenlandse vlucht betreft met Iran Air gaat het allemaal lekker vlot. Bij de controle op wapens krijg ik eerst de indruk dat we apart, dames gescheiden van de mannen,
in het vliegtuig moeten zitten. Het blijkt alleen te zijn voor het fouilleren de vrouwen door vrouwen en mannen door mannen. In het vliegtuig kunnen we weer gewoon bij elkaar zitten.
Bewegingsvrijheid.
Het is trouwens toch opvallend alle vrijheid die vrouwen genieten. Je ziet ze gewoon werken in verschillende functies. Dit is toch beter dan in verschillende andere Islamitische landen. Ze worden hier zeker niet opgesloten. Op straat zie je ze of alleen of in groepjes. Dat geld ook voor de mannen. Soms in een eettentje zie je ook een verliefd paartje. Ze raken elkaar niet openlijk aan maar zijn duidelijk verliefd. Op een bankje in het park vaak met chaperonne. Eigenlijk lijkt het allemaal wel wat op Spanje in de zestiger jaren.
De vrouwen die we gesproken hebben geven wel allemaal aan van die hoofddoek af te willen. Alhoewel, sommigen die je spreek,t draaien zich verlegen lachend af.
Huib en Denise blijken in het park nog een tijdje met een groepje studenten gesproken te hebben. Ze blijken erg nieuwsgierig te zijn van wat wij er van vinden in Iran en hoe het er bij ons uitziet. Denise heeft wel begrepen dat haar witte hoofddoek soms niet zo op prijs gesteld wordt. Op een gegeven moment wordt ze door wat fanatieke heren in jurken met een rozenkrans gemept.
Verder met het vertrek naar Espahan
We gaan eigenlijk een dag eerder weg uit Teheran dan gepland. Marie-José haar visum verloopt dat is n.l. maar dertig dagen geldig. Als we in de bergen zitten loopt het af.
Ze maakt zich zorgen of het verstrekken van een visum snel zal gaan. In Teheran heeft ze foto's laten maken bij de straatfotograaf. Ze hebben haar verteld dat het visum in Espahan mogelijk het snelst gaat.
Ik maakte me eerst nog zorgen om mogelijk overgewicht van de bagage maar dat valt mee.
Ze zetten de weegschaal uit!!. Aangezien we met een Tupolev vliegen zal dat wel geen probleem zijn. ????
We worden vlot het vliegtuig ingeloodst en gaan op weg naar Espahan! Dag, Teheran, het was een genoegen om kennis met je te maken. We zullen op ons derde deel van de tocht er nog anderhalve dag zijn.
Deel 4
Espahan herdenking van de Martelaren uit de Iraans Iraakse oorlog en op weg naar de Zard Kuh. Op aspirines over de 3600 m. Kennismaking met de Bakhtiari - nomaden. De gevolgen van een boemerang. Beroofd. Kortom weer genoeg te beleven.
Ik heb bijbehorende foto's geupload ik weet niet of je er bij kan, ik hoor wel.
Alle reacties 0
