Raleighvallen - Voltzberg
Geplaatst op 17-07-10 om 20:39 door dirkbuys
Raleighvallen - Voltzberg
Vrijdag, 2 juli 2010
Als verjaarsdagscadeau heeft Ruben mij een gratis trip aangeboden : Raleighvallen - Voltzberg.
Om 7.45 u. komt Rudi me met het busje ophalen.
Deze keer trekken we diep het binnenland in. We rijden eerst langs Lelydorp en Zanderij (luchthaven) waar we een lekker ontbijt verorberen.
Dan nemen we een honderd-putten-bauxietweg van ongeveer 160 km.
Onderweg passeren we een tolbrug aan de Saramaccarivier. Ernaast zijn werken aan de gang om een nieuwe brug te bouwen.
In Witagron aan de Coppenamerivier stappen we over op een grote korjaal die ons nog ongeveer 75 km verder brengt naar Fungu-eiland.
Langs de weg en langs de rivier rijst het regenwoud op tot een groene muur van wel 30 m hoog.
De rest van de avond verkennen we de omgeving op Fungu-eiland : het kleine vliegveld, de gebouwen, kennismaking met de doodskopaapjes, hangmatteren,
genieten van de rust aan de rivier.
Het water staat zeer hoog vanwege de hevige regenbuien ('t is nog steeds de grote regentijd). Hierdoor zitten de mooie rotspartijen onder water. Jammer.
Ook tijdens het avondmaal worden we vergast op een kletterend onweer en bleef het de hele nacht verder regenen.
In de keuken zijn Audrey ( de freelance kokkin van dienst), Ravi (de buschauffeur) en Rudi steeds druk in de weer om ons te verwennen met de befaamde en heerlijke saoto-soep.
Zaterdag, 3 juli 2010
De volgende morgen, na een heerlijk ontbijt, vertrekken we met de korjaal naar de overkant van de rivier.
Daar starten we een voettocht van ongeveer 7 km door het ongerepte regenwoud op weg naar de Voltzberg.
Overwoekerde rotsblokken, gigantisch woudreuzen, vlinders, kikkers, brulapen, diverse vogels, ... het vormt een schitterend decor.
De geluiden en geuren geven een heel aparte indruk. Het is net of je door een woud loopt waar het tegelijkertijd lente, zomer en herfst is.
De boomhoogte is gemiddeld 30 m, met uitschieters van 40 m tot zelfs 50 m zoals de kankantrie ( een heilige boom).
Soedano, de plaatselijke gids, vertelt honderduit over de planten en dieren.
Plots komen we uit het woud op een granietplateau en doemt de Voltzberg, een granietberg van 240 m hoog, voor ons op. .
Vanuit de verte doet hij wel denken aan Ayers Rock in Australië.
Na een rustpauze en een extra boterhammetje, beginnen we aan de laatste km tot aan de voet van de berg.
Daar begint een zware klim, steil omhoog. Zwoegen en zweten, maar het is echt de moeite waard want we worden beloond met een fantastisch uitzicht over het regenwoud.
We kunnnen kilometers ver kijken. We zien verschillende andere bergtoppen , het broccoli-tapijt van de kruinen van de bomen, de plaatselijke stortbuien in de verte.
Gelukkig blijven wij gespaard van zo'n plensbui.
Na zo'n uurtje genieten beginnen we aan de afdaling. Voetje voor voetje schuifelen we over de steile hellingen naar beneden.
En dan volgt de 7 km door het woud terug naar onze verblijfplaats.
Daar worden we door de korjaal weer opgehaald en naar onze lodge gebracht. Een heerlijk avondmaal (aardappelsoep, bami met kip).
Tijdens het eten barst er weer een hevig onweer los, typisch voor het einde van de grote regentijd.
enkele tips :
- draag een lichte lange broek
- draag gesloten schoenen die nat mogen worden
- neem minstens 2 liter drinkwater mee
Zondag, 4 juli 2010
Vandaag brengen we een bezoek aan de Raleighvallen.
We steken de rivier over en maken een wandeling van 2 km door het woud. Onderweg een hert gespot.
Onderweg moeten we een kreek oversteken met het water tot aan ons middel.
Van de stroomversnellingen is eigenlijk niet veel te zien.
Het water staat te hoog en alle rotsen zitten onder de waterspiegel.
Maar in augustus kom ik hier terug. Tijdens de grote drogetijd zal het water veel lager staan en zijn de stroomversnellingen veel spectaculairder.
Tegen de middag is het tijd om terug naar huis te gaan: de tocht over de Coppenamerivier (heb 2 toekans gespot)en de lange busreis over de duizend-putten-modder-bauxietweg.
Dit is tot hiertoe de mooiste trip die ik in Suriname mocht meemaken.
In augustus staan er nog zulke prachtige binnenland-trips op stapel. Ik verheug me er al op.
Tot het volgende verslag.
Dirk
Foto's vind je op http://gastenfotoboek.surinamexpedition.com
Vrijdag, 2 juli 2010
Als verjaarsdagscadeau heeft Ruben mij een gratis trip aangeboden : Raleighvallen - Voltzberg.
Om 7.45 u. komt Rudi me met het busje ophalen.
Deze keer trekken we diep het binnenland in. We rijden eerst langs Lelydorp en Zanderij (luchthaven) waar we een lekker ontbijt verorberen.
Dan nemen we een honderd-putten-bauxietweg van ongeveer 160 km.
Onderweg passeren we een tolbrug aan de Saramaccarivier. Ernaast zijn werken aan de gang om een nieuwe brug te bouwen.
In Witagron aan de Coppenamerivier stappen we over op een grote korjaal die ons nog ongeveer 75 km verder brengt naar Fungu-eiland.
Langs de weg en langs de rivier rijst het regenwoud op tot een groene muur van wel 30 m hoog.
De rest van de avond verkennen we de omgeving op Fungu-eiland : het kleine vliegveld, de gebouwen, kennismaking met de doodskopaapjes, hangmatteren,
genieten van de rust aan de rivier.
Het water staat zeer hoog vanwege de hevige regenbuien ('t is nog steeds de grote regentijd). Hierdoor zitten de mooie rotspartijen onder water. Jammer.
Ook tijdens het avondmaal worden we vergast op een kletterend onweer en bleef het de hele nacht verder regenen.
In de keuken zijn Audrey ( de freelance kokkin van dienst), Ravi (de buschauffeur) en Rudi steeds druk in de weer om ons te verwennen met de befaamde en heerlijke saoto-soep.
Zaterdag, 3 juli 2010
De volgende morgen, na een heerlijk ontbijt, vertrekken we met de korjaal naar de overkant van de rivier.
Daar starten we een voettocht van ongeveer 7 km door het ongerepte regenwoud op weg naar de Voltzberg.
Overwoekerde rotsblokken, gigantisch woudreuzen, vlinders, kikkers, brulapen, diverse vogels, ... het vormt een schitterend decor.
De geluiden en geuren geven een heel aparte indruk. Het is net of je door een woud loopt waar het tegelijkertijd lente, zomer en herfst is.
De boomhoogte is gemiddeld 30 m, met uitschieters van 40 m tot zelfs 50 m zoals de kankantrie ( een heilige boom).
Soedano, de plaatselijke gids, vertelt honderduit over de planten en dieren.
Plots komen we uit het woud op een granietplateau en doemt de Voltzberg, een granietberg van 240 m hoog, voor ons op. .
Vanuit de verte doet hij wel denken aan Ayers Rock in Australië.
Na een rustpauze en een extra boterhammetje, beginnen we aan de laatste km tot aan de voet van de berg.
Daar begint een zware klim, steil omhoog. Zwoegen en zweten, maar het is echt de moeite waard want we worden beloond met een fantastisch uitzicht over het regenwoud.
We kunnnen kilometers ver kijken. We zien verschillende andere bergtoppen , het broccoli-tapijt van de kruinen van de bomen, de plaatselijke stortbuien in de verte.
Gelukkig blijven wij gespaard van zo'n plensbui.
Na zo'n uurtje genieten beginnen we aan de afdaling. Voetje voor voetje schuifelen we over de steile hellingen naar beneden.
En dan volgt de 7 km door het woud terug naar onze verblijfplaats.
Daar worden we door de korjaal weer opgehaald en naar onze lodge gebracht. Een heerlijk avondmaal (aardappelsoep, bami met kip).
Tijdens het eten barst er weer een hevig onweer los, typisch voor het einde van de grote regentijd.
enkele tips :
- draag een lichte lange broek
- draag gesloten schoenen die nat mogen worden
- neem minstens 2 liter drinkwater mee
Zondag, 4 juli 2010
Vandaag brengen we een bezoek aan de Raleighvallen.
We steken de rivier over en maken een wandeling van 2 km door het woud. Onderweg een hert gespot.
Onderweg moeten we een kreek oversteken met het water tot aan ons middel.
Van de stroomversnellingen is eigenlijk niet veel te zien.
Het water staat te hoog en alle rotsen zitten onder de waterspiegel.
Maar in augustus kom ik hier terug. Tijdens de grote drogetijd zal het water veel lager staan en zijn de stroomversnellingen veel spectaculairder.
Tegen de middag is het tijd om terug naar huis te gaan: de tocht over de Coppenamerivier (heb 2 toekans gespot)en de lange busreis over de duizend-putten-modder-bauxietweg.
Dit is tot hiertoe de mooiste trip die ik in Suriname mocht meemaken.
In augustus staan er nog zulke prachtige binnenland-trips op stapel. Ik verheug me er al op.
Tot het volgende verslag.
Dirk
Foto's vind je op http://gastenfotoboek.surinamexpedition.com
Alle reacties 0
