Hoe is het allemaal begonnen?
Geplaatst op 30-07-08 om 12:09 door Gecko_Muiz
Heel lang al ben ik geïnteresseerd in een buitenlands avontuur. Wanneer de microbe precies begon… ik heb er geen idee van. Wel staan ze thuis enorm open voor andere culturen, dat zal misschien een rol hebben gespeeld? Mijn stad Lommel heeft al enkele jaren stedenbanden met bepaalde landen. Toen de stad op zoek was naar gastgezinnen voor jongeren uit Namibië, Nicaragua, de Filippijnen, Australië en Turkije, waren wij direct van de partij. Een meisje van Nicaragua werd ons toegewezen. Ik was toen een jaar of 14. De jongeren zouden een week in hun gastgezin blijven en daarna een week op kamp gaan in het jongerenontmoetingscentrum van de stad. De Lommelse jeugd was ook uitgenodigd voor het kamp, maar het initiatief kende op dat moment weinig succes. Ik was dan ook een van de weinigen die mee waren, maar ik beleefde er een zalige week vol interculturele uitwisseling. Daarnaast zijn we ook gastgezin geweest voor een meisje uit Noord-Amerika. In die beginnende tienerjaren kreeg ik dan ook interesse om met AFS een jaar naar het buitenland te trekken en in een gastgezin te verblijven. Op een vergadering van AFS hoorden we ‘ervaringsdeskundigen’ vertellen. Ik zag het helemaal voor me: na mijn middelbare schoolcarrière zou ik een jaar weggaan om pas daarna verder te studeren. Maar je kunt het al raden: de tiener kreeg een liefje en borg haar droom op. Natuurlijk kon ze haar vriendje geen jaar achter laten! Bovendien… een jaar is toch wel lang…
Kort na mijn afstuderen van het middelbaar raakte het uit met het vriendje. Ik ging maatschappelijk werk studeren en voelde spijt dat ik mijn droom niet had waargemaakt. Zo’n avontuur opgeofferd voor een relatie die niet bleef duren… De tijd ging voorbij en ik dacht er niet teveel meer bij na. Ik leerde een nieuw vriendje kennen, eentje die mij nu, bijna 5 jaar later, nog steeds gelukkig maakt… Ik vertelde hem over mijn droom die ik had laten schieten. Ik studeerde af en besloot toch nog verder te gaan aan de unief: nog 2 jaar doorbijten en ik zou een master sociologie kunnen halen. In de eerste week op mijn nieuwe school (waarin ik allerlei infobrochures onder de loep nam) ontdekte ik dat je via de universiteit de kans kreeg om er in de zomer 4 weken op uit te trekken via een inleefreis. De kriebels kwamen meteen weer terug natuurlijk! Ik ging me informeren bij de betreffende dienst. Je zou in een gastgezin verblijven en meedraaien in het plaatselijke leven. Ik babbelde met iemand die al op inleefreis was geweest en vroeg wat je daar zoal doet. ‘Weinig,’ was het antwoord. Je draait eventueel mee met het werk van de mensen (bv. op het platteland), maar er zijn heel wat momenten waarop je je verveelt. Ik begon na te denken of het dat was wat ik zocht en ik voelde dat ik wat op mijn honger bleef zitten… Ook dit idee borg ik maar weer veilig op… Als ‘troost’ koos ik antropologie als keuzevak dat jaar, toch nog enigszins contact met vreemde culturen J
Kort daarna kreeg ik zoals zo vaak weer een folder van Vormingplus met allerlei interessante cursussen. Voor de allereerste keer organiseerde Vormingplus in 2007 de cursus ‘ontwikkelingssamenwerking, iets voor mij?’ Ik schreef me in voor een weekendje in kasteel Mariagaarde in Borgloon, dat eigenlijk meer een klooster bleek te zijn. Het was een tof weekend, waarin ik mensen leerde kennen die heel interessante reizen hadden meegemaakt. Het meisje waarmee ik op de kamer lag, was op inleefreis naar Oeganda geweest met Broederlijk Delen. Een ander meisje was met de Damiaanactie naar Bangladesh (of was het India?) geweest om er een medische voorziening te bouwen. De laatste dag was er de ontwikkelingssamenwerking infomarkt, waar o.a. een meisje kwam vertellen over haar ervaringen in Siberië met Bouworde. Na dit weekend wist ik het zeker: een bouwkamp zou de moeite waard zijn! Het levert de plaatselijke bevolking iets op. Ik zou graag een project in een derdewereldland willen doen. Een cultuurschok oplopen, geconfronteerd worden met de armoede ginder en mijn relatief luxueuze westerse leventje relativeren. Mijn eigen grenzen aftasten, zien hoever ik het kan uithouden in de zengende hitte in werkomstandigheden. Voldoening ervaren als het project ten einde is, mensen leren kennen… Ik besprak het enthousiast met mijn vriend Peter. Zag hij het zitten dat ik een maand weg zou gaan? Hij zou me steunen, zei hij. Ik schuimde dagelijks tegen 150 km/uur het internet af op zoek naar bouwkampen en andere inleefreizen. Maar het was al april en de meeste websites gaven te kennen dat de inschrijvingsperiode al was afgerond, dat kampen volzet waren… Ik realiseerde me: ik moet nog een jaar studeren en dan begint het ‘echte leven’: solliciteren, werken, hopelijk een huisje bouwen, kindjes. Ik heb nog maar 1 zomervakantie te goed in 2008, mijn laatste kans om ervoor te gaan. Ik zou mijn droom hoe dan ook realiseren! Ik noteerde dan maar de data in mijn agenda van de buitenlandse informatiemomenten. Go strange, het Wereldfeest in Bokrijk, de bouworde lanceringsdagen, … Ik zou er bij zijn deze keer! Ondertussen stond mijn besluit vast: van alle organisaties die inleefreizen aanboden, leek bouworde vzw voor mij de ideale bondgenoot. Jongeren tussen 18-30, bouwprojecten, sociale projecten en ecologische projecten in derdewereldlanden (maar evengoed ook in Europa), een organisatie met jarenlange ervaring die je ook vooraf vorming biedt…
Kort na mijn afstuderen van het middelbaar raakte het uit met het vriendje. Ik ging maatschappelijk werk studeren en voelde spijt dat ik mijn droom niet had waargemaakt. Zo’n avontuur opgeofferd voor een relatie die niet bleef duren… De tijd ging voorbij en ik dacht er niet teveel meer bij na. Ik leerde een nieuw vriendje kennen, eentje die mij nu, bijna 5 jaar later, nog steeds gelukkig maakt… Ik vertelde hem over mijn droom die ik had laten schieten. Ik studeerde af en besloot toch nog verder te gaan aan de unief: nog 2 jaar doorbijten en ik zou een master sociologie kunnen halen. In de eerste week op mijn nieuwe school (waarin ik allerlei infobrochures onder de loep nam) ontdekte ik dat je via de universiteit de kans kreeg om er in de zomer 4 weken op uit te trekken via een inleefreis. De kriebels kwamen meteen weer terug natuurlijk! Ik ging me informeren bij de betreffende dienst. Je zou in een gastgezin verblijven en meedraaien in het plaatselijke leven. Ik babbelde met iemand die al op inleefreis was geweest en vroeg wat je daar zoal doet. ‘Weinig,’ was het antwoord. Je draait eventueel mee met het werk van de mensen (bv. op het platteland), maar er zijn heel wat momenten waarop je je verveelt. Ik begon na te denken of het dat was wat ik zocht en ik voelde dat ik wat op mijn honger bleef zitten… Ook dit idee borg ik maar weer veilig op… Als ‘troost’ koos ik antropologie als keuzevak dat jaar, toch nog enigszins contact met vreemde culturen J
Kort daarna kreeg ik zoals zo vaak weer een folder van Vormingplus met allerlei interessante cursussen. Voor de allereerste keer organiseerde Vormingplus in 2007 de cursus ‘ontwikkelingssamenwerking, iets voor mij?’ Ik schreef me in voor een weekendje in kasteel Mariagaarde in Borgloon, dat eigenlijk meer een klooster bleek te zijn. Het was een tof weekend, waarin ik mensen leerde kennen die heel interessante reizen hadden meegemaakt. Het meisje waarmee ik op de kamer lag, was op inleefreis naar Oeganda geweest met Broederlijk Delen. Een ander meisje was met de Damiaanactie naar Bangladesh (of was het India?) geweest om er een medische voorziening te bouwen. De laatste dag was er de ontwikkelingssamenwerking infomarkt, waar o.a. een meisje kwam vertellen over haar ervaringen in Siberië met Bouworde. Na dit weekend wist ik het zeker: een bouwkamp zou de moeite waard zijn! Het levert de plaatselijke bevolking iets op. Ik zou graag een project in een derdewereldland willen doen. Een cultuurschok oplopen, geconfronteerd worden met de armoede ginder en mijn relatief luxueuze westerse leventje relativeren. Mijn eigen grenzen aftasten, zien hoever ik het kan uithouden in de zengende hitte in werkomstandigheden. Voldoening ervaren als het project ten einde is, mensen leren kennen… Ik besprak het enthousiast met mijn vriend Peter. Zag hij het zitten dat ik een maand weg zou gaan? Hij zou me steunen, zei hij. Ik schuimde dagelijks tegen 150 km/uur het internet af op zoek naar bouwkampen en andere inleefreizen. Maar het was al april en de meeste websites gaven te kennen dat de inschrijvingsperiode al was afgerond, dat kampen volzet waren… Ik realiseerde me: ik moet nog een jaar studeren en dan begint het ‘echte leven’: solliciteren, werken, hopelijk een huisje bouwen, kindjes. Ik heb nog maar 1 zomervakantie te goed in 2008, mijn laatste kans om ervoor te gaan. Ik zou mijn droom hoe dan ook realiseren! Ik noteerde dan maar de data in mijn agenda van de buitenlandse informatiemomenten. Go strange, het Wereldfeest in Bokrijk, de bouworde lanceringsdagen, … Ik zou er bij zijn deze keer! Ondertussen stond mijn besluit vast: van alle organisaties die inleefreizen aanboden, leek bouworde vzw voor mij de ideale bondgenoot. Jongeren tussen 18-30, bouwprojecten, sociale projecten en ecologische projecten in derdewereldlanden (maar evengoed ook in Europa), een organisatie met jarenlange ervaring die je ook vooraf vorming biedt…
Alle reacties 2
Reacties
-
Erg leuk om te lezen!Geplaatst op 04-08-08 om 14:18 door Margaa 
-
Mercikes! Hopelijk blijft het boeien
Geplaatst op 07-08-08 om 18:14 door Gecko_Muiz
