Weekenduitstap naar Phnom Pen

Vrijdagnamiddag vetrokken we met de taxi naar Phnom Phen, de hoofdstad. Iedereen die we gesproken hebben, raadde het af, gezien dat het een grote stad is met veel drukte, verkeer en weinig andere dingen. Wij wilden daar zelf toch wel het fijne van weten, dus kropen we met zijn zessen in dat Toyota'tje. Met vier op de achterbank en twee vooraan raceten we tegen een gemiddelde snelheid van 120 per uur richting Phnom Phen. Al bij al viel dat nog mee qua comfortabelheid, de chauffeur maakte het ons zelfs naar de zin door typische Cambodjaanse muziek op te zetten. Enige nadeel: af en toe toch wat schrik als ons autootje anderen ging inhalen of zonder remmen door de bochten scheurde. Een keer gedacht dat we nu echt een accident zouden maken, maar de chauffeur zal wel geoefend genoeg zijn geweest, want vier uur later kwamen we zonder kleerscheuren in de Okay hostel aan. Ons avondeten bestond uit een doos pringles en een pannenkoek, lekker gezond dus.

Zaterdag 13 september begon dus onze echte trip. Deze keer opteerden we voor een tuktuk met 6 personen, niet echt comfortabel, maar wel grappig. Zeker omdat de Cambodjanen zelf met wel 20 ofzo in een busje kruipen, met mensen op het dak en uit het raam, zoals je in Afrika zou verwachten. Eerst bezochten we de killing fields van Choeng Ek, waar heel veel massagraven liggen van tijdens het Pol Pot regime. We hadden ons wel een groter domein voorgesteld, maar zagen lugubere dingen. In een grote stoepa lagen superveel schedels, we zagen een massagraf waar geblinddoekte mensen levend zijn begraven, een boom waartegen baby's te pletter werden gegooid, een palmboomblad met tandjes waarmee de Khmer Rouge de keel van hun slachtoffers doorsneed op een langzame pijnlijke manier,... Het is echt schokkerend. Daarnaast is het domein nog steeds niet volledig blootgelegd en komen er in het regenseizoen door hevige buien regelmatig nieuwe botten boven. Onze gids liet ons als bewijs zien dat er weer ergens een tand boven kwam drijven, en het hele domein lag bezaaid met kledij. Na de killing fields reden we door naar S21, het Tuol Sleng musuem. Dit is ooit de gevangenis geweest waar de Cambodjanen werden gefolterd vooraleer ze gedeporteerd werden naar Choeng Ek voor hun dood. Het gebouw ziet er troosteloos grijs uit en heeft me met een wurgende greep geschokkeerd. In sommige lokalen stonden er bedden die er uit zagen als marteltuigen, met foto's erbij van hoe de mensen gefolterd werden. In andere lokalen keken de gezichten van alle mensen die er hebben gezeten mij aan, hun blik leek me te volgen als ik voorbij liep. Ik voelde me niet vrolijk door hier voorbij te paraderen als een toerist die precies op zoek is naar sensatie. Het was dan ook een opluchting om daar te vertrekken. Om onze zinnen te verzetten, zijn we dan naar de Russian Market gegaan, een grote overdekte markt vol namaakspullen en souvenirs, een waar shoppingparadijs zoals Turkije. Kipling, Dolce and Gabbanna, Rolex, Abercrombie, dvd's, software, ... noem maar op en het was er. Een vreemd zicht zijn de vele vrouwen die in een pyjama rondlopen, het lijkt of dit het favoriete kledingstuk is...

s' Avonds hebben we de stad zelf wat verkend. Het is een mooie stad, met prachtige gebouwen en tempels, Franse koloniale gebouwen, goed onderhouden pleintjes en zelfs een lichtgevende dansende fontein. Wat eerst en vooral opviel, was het aantal bedelaars, veel meer nog dan in Siem Reap. Bijna overal klampen mensen je aan: moeders met naakte kinderen op hun arm, slachtoffers van landmijnen met geamputeerde lichaamsdelen, ... Het is verschrikkelijk, zeker om te zien hoe een jongen een gehandicapte halfnaakte man vastgebonden op een rijdend bed vooruit duwt en aan je tafel komt bedelen terwijl je zit te eten met al je dollars en je luxeleven. Nog een typische Phnom Pen ervaring: nog meer verkeer dan in Siem Reap. En hoewel koning auto zijn intrede nog niet gemaakt heeft in Cambodja en de brommer het vervoersmiddel bij uitstek lijkt te zijn, rijden er in de hoofdstad uiteraard veel auto's. Nog Phnom Phen: hoertjes en barretjes, blanke toeristen met jonge Cambodjaanse schonen aan hun arm...

Tijdens het eten (pasta met kaassaus en kip) speelden we trouwens een spelletje Jenga truth or dare. De gewone Jenga in het klein, maar dan met waarheid-doen opdrachten. Ideaal voor een goed gesprek en veel gelach... En voor veel bekijks als je de opdrachten naast de straat uitvoert

-----------------------

Zondag zijn we naar het koninklijk paleis geweest, gewoonweg een pracht van een domein. De Cambodjaanse bouwstijl mag er wel wezen, vind ik. Al is de regel dat je niet met een sjaal je blote armen mag bedekken, maar een echt t-shirt moet aandoen (of kopen) wel wat overdreven. Zolang je met een sjaal bedekt bent, is dat eigenlijk toch ok? De zilveren pagode, de olifantenplaats, de troonhal, het was allemaal even waw. Helaas mag je binnen geen foto's maken, want de grote gouden boeddha was echt prachtig. Ik ben nog een offerplaats binnen geweest waar een lief vrouwtje mij een kroon opzette voor de foto. Natuurlijk moest er weer een fooitje af, maar ik kreeg een brede glimlach, een uitgebreid 'on gun' (dank u) en een knuffel in de plaats. De gastvrijheid is hier wel opvallend.

We beslisten dat we geen taxi zouden nemen, maar dat we het over een avontuurlijker boeg zouden gooien en de lokale bus terug zouden nemen naar Siem Reap. Een avontuur indeed. Eerst gingen we tanken, wat enorm lang duurde omdat ze dat blijkbaar met platieken flessen doen. Dan was onze band oververhit, zodat we bij een carwash moesten stoppen en de band een tijd lang afgespriet moest worden met water. Wat de taxi in 4 uur kon, daar deed de bus welgeteld 6,5 uur over. Na een lange rit kwamen we dan ook pas rond 7 uur in ons hostel aan. Wel veel gezien ondertussen, dat wel. Het landschap varieert niet zoveel: rijstvelden onder water met hier en daar een hoge palmboom wisselen af met groene struiken, banenenbomen en grote bruine plassen waar af en toe een zwarte buffel in ligt te baden... Gelukkig is alles nu zo groen in het regenseizoen. De woningen zijn ook doorsnee hetzelfde: paalwoningen van riet of hout of baksteen staan afwisselend naast elkaar. Boeren rijden met os en kar langs de weg, brommers met soms 4 personen snorren voorbij, fietsen met heel veel achterop geladen komen voorbij, ... Het leven lijkt te hebben stilgestaan... En dat is net het mooie, authentieke ervan. Onderweg stopten we bij een marktje waar ze spinnen verkochten, naar het schijnt ook de enige plaats in Cambodja waar je deze lekernij kan eten (ook al doen de reisgidsen alsof iedereen dat hier eet). Ik heb niet durven proeven vanwege de lange busrit (bang om onderweg ziek te worden) maar de groep heeft geproefd en leker bevonden. Het zou smaken naar iets gefrituurd. In tegenstelling tot wat ik vooraf dacht, zal ik dus eerder bijkomen dan vermageren, want ik denk dat het in Siem Reap ver zoeken is naar spinnen.

De busrit duurde dan wel lang, maar het was fantastisch om te proeven van het echte Cambodja... Hopelijk kunnen we een van de dagen eens een fietstocht maken door degrelijke dorpjes en kan ik wat mooie foto's maken...