Project New Hope
Geplaatst op 24-09-08 om 13:07 door Gecko_Muiz
Vandaag was een speciale dag... Allereerst is er een nieuwe volunteer begonnen op Green Gecko, een Australische vrouw. Deze week kan ze meevolgen met ons, maar vanaf volgende week staat zij er alleen voor samen met nog 2 andere vrijwilligers die nog moeten komen. Ik ben blij dat we de nieuwe vrijwilliger hebben ontmoet en dat we haar hebben kunnen uitleggen hoe het leven op Green Gecko zijn gangetje gaat.
Vandaag hadden Ann en ik geen activiteit, zodat we de bibliotheek verder hebben opgeruimd. In de namiddag zijn we dan naar een project gegaan in een achterwijk van Siem Reap. De tuktuk voerde ons langs modderige wegen vol gaten naar New Hope, een project dat prostituees een nieuw beroep aanleert en waar kinderen les krijgen. De buurt was enorm arm en dat was toch wel pakkend. Wij hebben na 1 maand Siem Reap weinig van het echte Cambodja gezien, buiten een enkele fietstocht (waar ik helaas niet ben meegegaan) en een wandeling in de buurt van de hostel. Wat wij vooral zien, is het toeristische centrum vol winkeltjes, restaurants en bars, hotels en massagesalons, en dat allemaal relatief luxueus. Maar de buurt waar New Hope ligt, is een straat vol armetierige woningen met voor zover we konden binnenkijken enkel een bed en een tv. De woningen zien er ook helemaal anders uit dan de paalwoningen die we overal tegenkomen, ze lijken veel meer geimproviseerd. Tussen de huizen liggen allemaal karaokebars, maar dat zijn enkel dekmantels voor prostitutieclubs waar de gewone Khmer man dagelijks gaat. Kathy vertelde ons dat een Khmer man gemiddeld 1,5 dollar betaalt voor een Cambodjaanse prostituee. De Vietnamese meisjes zijn daarentegen wel duurder omdat ze als mooier worden beschouwd, zij kosten gemiddeld 5 dollar. Deze prijzen zijn uiteraard de prijzen voor de Khmer, Westerse mannen gaan meestal naar clubs in het centrum waar veel meer wordt gevraagd. (Kathy vertelde bovendien nog dat de toffe Temple Bar waar we gisterenavond iets zijn gaan drinken er ook om bekend staat dat prostituees er klanten proberen te ronselene, wij hebben daar niets van gemerkt). Terug naar New Hope: het project geeft dus kooklessen, naailessen en schoonheidsspecialistlessen aan voormalige (?) prostituees zodat ze op een andere manier aan een inkomen kunnen geraken. Twee Australische vrouwen runnen het project, dat nu ongeveer een 9 maanden bestaat. Ik kan niets anders dan respect hebben voor Westerse mensen die hun leven opgeven om een ngo te starten in een ontwikelingsland. Er zijn ook veel kinderen die er Engelse les volgen, ook kinderen uit de buurt. Wij zijn er onze 'chicken dance' komen doen zodat de kinderen wat afleiding hadden. Ann trok haar kippenpak aan en we deden het dansje 'mooi weer vandaag' van Bart Kaell, dat bij Green Gecko op veel succes kon rekenen. Hier was het ook een groot succes, bijna alle kinderen van de enorm grote groep deden mee en dat was geweldig. Ondertussen keken de vrouwen toe en ook zij hadden een genereuze glimlach... Het is iets kleins dat we hebben gedaan, maar het gaf toch voldoening. We hebben ook een deel speelgoed achtergelaten dat we van thuis hebben meegenomen (net zoals we bij het project Acodo hebben gedaan). Ik ben blij dat we deze eye opener nog hebben kunnen doen vooraleer we weg zijn... Het maakt je er bewust van dat wij het hier goed getroffen hebben aan deze kant van de wereldbol.
Vandaag hadden Ann en ik geen activiteit, zodat we de bibliotheek verder hebben opgeruimd. In de namiddag zijn we dan naar een project gegaan in een achterwijk van Siem Reap. De tuktuk voerde ons langs modderige wegen vol gaten naar New Hope, een project dat prostituees een nieuw beroep aanleert en waar kinderen les krijgen. De buurt was enorm arm en dat was toch wel pakkend. Wij hebben na 1 maand Siem Reap weinig van het echte Cambodja gezien, buiten een enkele fietstocht (waar ik helaas niet ben meegegaan) en een wandeling in de buurt van de hostel. Wat wij vooral zien, is het toeristische centrum vol winkeltjes, restaurants en bars, hotels en massagesalons, en dat allemaal relatief luxueus. Maar de buurt waar New Hope ligt, is een straat vol armetierige woningen met voor zover we konden binnenkijken enkel een bed en een tv. De woningen zien er ook helemaal anders uit dan de paalwoningen die we overal tegenkomen, ze lijken veel meer geimproviseerd. Tussen de huizen liggen allemaal karaokebars, maar dat zijn enkel dekmantels voor prostitutieclubs waar de gewone Khmer man dagelijks gaat. Kathy vertelde ons dat een Khmer man gemiddeld 1,5 dollar betaalt voor een Cambodjaanse prostituee. De Vietnamese meisjes zijn daarentegen wel duurder omdat ze als mooier worden beschouwd, zij kosten gemiddeld 5 dollar. Deze prijzen zijn uiteraard de prijzen voor de Khmer, Westerse mannen gaan meestal naar clubs in het centrum waar veel meer wordt gevraagd. (Kathy vertelde bovendien nog dat de toffe Temple Bar waar we gisterenavond iets zijn gaan drinken er ook om bekend staat dat prostituees er klanten proberen te ronselene, wij hebben daar niets van gemerkt). Terug naar New Hope: het project geeft dus kooklessen, naailessen en schoonheidsspecialistlessen aan voormalige (?) prostituees zodat ze op een andere manier aan een inkomen kunnen geraken. Twee Australische vrouwen runnen het project, dat nu ongeveer een 9 maanden bestaat. Ik kan niets anders dan respect hebben voor Westerse mensen die hun leven opgeven om een ngo te starten in een ontwikelingsland. Er zijn ook veel kinderen die er Engelse les volgen, ook kinderen uit de buurt. Wij zijn er onze 'chicken dance' komen doen zodat de kinderen wat afleiding hadden. Ann trok haar kippenpak aan en we deden het dansje 'mooi weer vandaag' van Bart Kaell, dat bij Green Gecko op veel succes kon rekenen. Hier was het ook een groot succes, bijna alle kinderen van de enorm grote groep deden mee en dat was geweldig. Ondertussen keken de vrouwen toe en ook zij hadden een genereuze glimlach... Het is iets kleins dat we hebben gedaan, maar het gaf toch voldoening. We hebben ook een deel speelgoed achtergelaten dat we van thuis hebben meegenomen (net zoals we bij het project Acodo hebben gedaan). Ik ben blij dat we deze eye opener nog hebben kunnen doen vooraleer we weg zijn... Het maakt je er bewust van dat wij het hier goed getroffen hebben aan deze kant van de wereldbol.
Alle reacties 0
