De laatste Green Gecko dagen en decadentie troef
Geplaatst op 26-09-08 om 03:15 door Gecko_Muiz
Ik denk dat deze woorden voorlopig de laatste zullen zijn, want het is vandaag vrijdag 26 september en voor morgen staat de rit naar Bangkok en het vliegtuig richting Belgie geprogrammeerd. Ik ben een half uurtje vroeger opgestaan dan de rest, met een beetje rugpijn en vermoeidheid, maar ik kon de slaap niet meer vatten na mijn toiletbezoek. Ideaal dus om rustig te beschrijven hoe de afgelopen dagen nog zijn verlopen...
Ik weet niet of ik al heb verteld over het strafpuntensysteem in Green Gecko? Na elke activiteit moeten de vrijwilligers de kinderen beoordelen op hun deelname en gedrag. Een zwarte ster betekent stout gedrag en weigering tot deelname, een blauwe ster betekent participatie met weinig enthousiasme, eem rode staat voor voldoende medewerking, een groene staat voor uitstekend gedrag. Bij een zwarte ster moet het Gecko team worden verwittigd en kan er een sanctie volgen. Tot nu toe heb ik samen met mijn mede'lesgever' steeds groene sterren uitgedeeld, met hier en daar eens een rode of blauwe. Maar donderdag heb ik een meisje toch een zwarte gegeven. Ann en ik namen die dag sports and performance over van Lynn en Eva, we bouwden daarbij voort op hun estafettespelletjes. Een meisje weigerde helemaal om deel te nemen, ze ging op de schommel zitten en toen ik haar daarop aansprak zei ze 'I don't want to play games'. Nadat ik verwittigde dat geen deelname een zwarte ster zou opleveren, bleef ze even koppig zitten. Het spel verliep wel goed met de andere kinderen (al maken ze ruzie in het Khmer als hun team verliest en kunnen ze daarbij wel eens hevig uithalen naar elkaar). Ik vertelde Chamroeun -een van de Khmer teachers- over het gedrag van het meisje, zodat zij tijdens onze lunch op een bankje moest gaan zitten. Cham praatte in het Khmer met haar en daarna moest ik haar nog eens zeggen waarom ze precies een zwarte ster heeft gekregen. Dat vond ik wel een moeilijk moment, want ik voelde me een beetje schuldig dat het meisje nu weer een straf zou krijgen (eerder deze week heeft ze ook een straf opgelopen). Het was ook niet aangenaam om daarna gewoon verder te gaan met mijn lunch terwijl het kind in een hoekje op de bank moest zitten, ik vroeg me af of ik niet te streng ben geweest...
In de namiddag was het de beurt aan de grotere kinderen voor sports and performance. Dat was nogal een probleem, want sinds deze week is de externe Engelse les van de kinderen gewijzigd, waardoor sommigen om 13 uur weg moeten en niet kunnen deelnemen aan hun activiteit en anderen pas om 15 uur wegmoeten zodat er steeds maar een klein groepje kan deelnemen aan de activiteit. Nu waren ze met 4 en het is niet zo leuk om estafettespelletjes te doen in teams van 2 tegen 2, en zelfs nadat Ann en ik meespeelden was het nog moeilijk om de kinderen gemotiveerd te houden. We moesten daarom constant improviseren en uitvissen welk spel zou aanslaan. Ann wilde het spel 'dikke Berta' spelen, waarbij de 'tikker' anderen moet aantikken en optillen. We deden het voor bij elkaar en Ann tilde mij op. Een van de jongens zei daarop dat ze dit spel absoluut niet konden spelen omdat het 'ongepast' is dat een jongen een meisje zou moeten optillen en haar daarbij dus uiteraard moet aanraken rond de middel. Dat vond ik een grappige situatie: spelletjes die bij ons normaal zijn, worden in een andere cultuur gezien als indruisend tegen de zeden. Zo leren we maar weer bij tijdens onze laatste week... We wilden daarna een spel doen waarbij de kinderen in een kring op de grond moesten zitten, daarbij zei een meisje dat ze niet kon deelnemen omdat ze een rok droeg en ze niet kon gaan zitten uit angst dat men bijvoorbeeld haar onderbroek zou zien. Op dat moment vroeg ik me af hoe de kinderen tegenover onze kledij staan, ik draag af en toe een korte short, zouden ze dat te kort vinden? Na een uur vol improvisatie eindigden we de spellen en ik vroeg een jongen of hij het leuk had gevonden. Hij antwoordde dat het niet tof is met zo weinig mensen, en ik zei al lachend: ja maar ik heb gezien dat je het wel leuk vond, want je hebt veel gelachen. Daarop antwoordde hij: 'ik lach altijd', waarop ik vroeg: 'ben je dan altijd vrolijk?' Daarop volgde helaas een 'nee'. Weer iets dat we leren over de cultuur: het is al zo vaak gezegd dat Aziaten over het algemeen een glimlach vertonen, maar hun echte gevoelens wel eens verborgen houden. Zou dat dan toch kloppen? Het valt moeilijk in te beelden dat ze gevoelens van boosheid, frustratie of verveling niet openlijk tonen, hoe weet je dan wat er precies door hun hoofd gaat?
Zo, tot zover over Green Gecko, nu moet ik toch dringend melden dat we donderdag een echte verwendag hebben ingelast. In de namiddag zijn Lynn en ik terug naar de yoghurtbar gegaan en hebben we weer een grote pot met verschillende smaken verorberd. Daarna is iedereen aan het souvernirshoppen geslagen op de oude markt, ik moet zeggen dat ik best tevreden ben met mijn hoeveelheid aankopen van de voorbije weken... Tijdens het avondeten kozen we opnieuw voor de eetstalletjes langs de straat omdat we er zo heerlijk konden eten voor zo weinig geld. Uiteraard mocht de fruitshake die hier overal te verkrijgen is niet ontbreken. Tijdens het eten komen er altijd wel bedelaars aan je tafel staan: kinderen, oude vrouwen, landmijnslachtoffers... Het is niet aangenaam om dan gewoon verder te eten terwijl ze op je bord kijken. Lynn had echter het hart op de goede plaats: zij trakteerde een oude vrouw met bruine tanden op een diner voor die avond. De vrouw stak het eten in haar sjaal die ze als een zak rond haar nek droeg en toonde een welgemeende dankbaarheid. Het is een klein gebaar, maar ik vind het mooi dat Lynn dat wilde doen. Daarna hebben we een 'ladies treat' gehouden, met zijn zessen tegelijk stapten we een massagesalon binnen. We kozen voor een hoofd-nek-schouders-rug massage en lagen naast elkaar te giechelen in onze veel te grote pyjama's. Deze massage was ongeveer hetzelfde als die ik al had laten doen, maar gelukkig werd mijn rug nu meer betrokken. Toch stapte ik weer niet naar buiten met een relaxt gevoel, ik vraag me af waarom iedereen zegt dat een Aziatische massage zo geweldig is... Na de massage stapten we een kitscherig ingerichte shakesbar binnen, met van die zitballen met lucht (heerlijk om op te zitten trouwens) en felle pastelkleurtjes. Daar koos ik voor de chocolade-pinda milkshake, die zo vulde dat ik voor de rest van de avond geen pap meer oon zeggen. Wat een decadentie om op een dag tijd zowel een yoghurt als een fruitshake als een milkshake te nemen... Ik hoop trouwens dat we vandaag nog een stop maken bij de blue pumpkin om de nodige chocoladebroodjes en cakes in te slaan voor de terugreis, maar dat is normaal gezien geen probleem aangezien de hele groep overtuigd is van de lekkere desserts van die bakkerij. Als afsluiter zijn we iets gaan drinken in de 'in touch bar' waar ze livemuziek speelden en live gezongen werd. Dat was een toffe avond, waarbij de hele zaak spontaan een treintje vormde en iedereen danste.
Wat er voor vandaag op het programma staat, is nog niet helemaal vastgelegd. Ann en ik geven vandaag voor de laatste keer numbers and logic. We zullen onze koffers moeten pakken en voor de laatste keer genieten van elk moment. Vanavond gaan we uit eten met de crew van Green Gecko. Tania en Rem zaten deze week in Phnom Phen omdat Rem er een cursus sociaal werker volgt, maar zij nemen vandaag het vliegtuig zodat ze ons nog kunnen vergezellen. Ik weet zeker dat we een toffe avond gaan hebben. Het afscheid nemen van de kinderen zal wat moeilijker zijn, maar zoals ik eerder al zei: ze zijn in goede handen...
Ik weet niet of ik al heb verteld over het strafpuntensysteem in Green Gecko? Na elke activiteit moeten de vrijwilligers de kinderen beoordelen op hun deelname en gedrag. Een zwarte ster betekent stout gedrag en weigering tot deelname, een blauwe ster betekent participatie met weinig enthousiasme, eem rode staat voor voldoende medewerking, een groene staat voor uitstekend gedrag. Bij een zwarte ster moet het Gecko team worden verwittigd en kan er een sanctie volgen. Tot nu toe heb ik samen met mijn mede'lesgever' steeds groene sterren uitgedeeld, met hier en daar eens een rode of blauwe. Maar donderdag heb ik een meisje toch een zwarte gegeven. Ann en ik namen die dag sports and performance over van Lynn en Eva, we bouwden daarbij voort op hun estafettespelletjes. Een meisje weigerde helemaal om deel te nemen, ze ging op de schommel zitten en toen ik haar daarop aansprak zei ze 'I don't want to play games'. Nadat ik verwittigde dat geen deelname een zwarte ster zou opleveren, bleef ze even koppig zitten. Het spel verliep wel goed met de andere kinderen (al maken ze ruzie in het Khmer als hun team verliest en kunnen ze daarbij wel eens hevig uithalen naar elkaar). Ik vertelde Chamroeun -een van de Khmer teachers- over het gedrag van het meisje, zodat zij tijdens onze lunch op een bankje moest gaan zitten. Cham praatte in het Khmer met haar en daarna moest ik haar nog eens zeggen waarom ze precies een zwarte ster heeft gekregen. Dat vond ik wel een moeilijk moment, want ik voelde me een beetje schuldig dat het meisje nu weer een straf zou krijgen (eerder deze week heeft ze ook een straf opgelopen). Het was ook niet aangenaam om daarna gewoon verder te gaan met mijn lunch terwijl het kind in een hoekje op de bank moest zitten, ik vroeg me af of ik niet te streng ben geweest...
In de namiddag was het de beurt aan de grotere kinderen voor sports and performance. Dat was nogal een probleem, want sinds deze week is de externe Engelse les van de kinderen gewijzigd, waardoor sommigen om 13 uur weg moeten en niet kunnen deelnemen aan hun activiteit en anderen pas om 15 uur wegmoeten zodat er steeds maar een klein groepje kan deelnemen aan de activiteit. Nu waren ze met 4 en het is niet zo leuk om estafettespelletjes te doen in teams van 2 tegen 2, en zelfs nadat Ann en ik meespeelden was het nog moeilijk om de kinderen gemotiveerd te houden. We moesten daarom constant improviseren en uitvissen welk spel zou aanslaan. Ann wilde het spel 'dikke Berta' spelen, waarbij de 'tikker' anderen moet aantikken en optillen. We deden het voor bij elkaar en Ann tilde mij op. Een van de jongens zei daarop dat ze dit spel absoluut niet konden spelen omdat het 'ongepast' is dat een jongen een meisje zou moeten optillen en haar daarbij dus uiteraard moet aanraken rond de middel. Dat vond ik een grappige situatie: spelletjes die bij ons normaal zijn, worden in een andere cultuur gezien als indruisend tegen de zeden. Zo leren we maar weer bij tijdens onze laatste week... We wilden daarna een spel doen waarbij de kinderen in een kring op de grond moesten zitten, daarbij zei een meisje dat ze niet kon deelnemen omdat ze een rok droeg en ze niet kon gaan zitten uit angst dat men bijvoorbeeld haar onderbroek zou zien. Op dat moment vroeg ik me af hoe de kinderen tegenover onze kledij staan, ik draag af en toe een korte short, zouden ze dat te kort vinden? Na een uur vol improvisatie eindigden we de spellen en ik vroeg een jongen of hij het leuk had gevonden. Hij antwoordde dat het niet tof is met zo weinig mensen, en ik zei al lachend: ja maar ik heb gezien dat je het wel leuk vond, want je hebt veel gelachen. Daarop antwoordde hij: 'ik lach altijd', waarop ik vroeg: 'ben je dan altijd vrolijk?' Daarop volgde helaas een 'nee'. Weer iets dat we leren over de cultuur: het is al zo vaak gezegd dat Aziaten over het algemeen een glimlach vertonen, maar hun echte gevoelens wel eens verborgen houden. Zou dat dan toch kloppen? Het valt moeilijk in te beelden dat ze gevoelens van boosheid, frustratie of verveling niet openlijk tonen, hoe weet je dan wat er precies door hun hoofd gaat?
Zo, tot zover over Green Gecko, nu moet ik toch dringend melden dat we donderdag een echte verwendag hebben ingelast. In de namiddag zijn Lynn en ik terug naar de yoghurtbar gegaan en hebben we weer een grote pot met verschillende smaken verorberd. Daarna is iedereen aan het souvernirshoppen geslagen op de oude markt, ik moet zeggen dat ik best tevreden ben met mijn hoeveelheid aankopen van de voorbije weken... Tijdens het avondeten kozen we opnieuw voor de eetstalletjes langs de straat omdat we er zo heerlijk konden eten voor zo weinig geld. Uiteraard mocht de fruitshake die hier overal te verkrijgen is niet ontbreken. Tijdens het eten komen er altijd wel bedelaars aan je tafel staan: kinderen, oude vrouwen, landmijnslachtoffers... Het is niet aangenaam om dan gewoon verder te eten terwijl ze op je bord kijken. Lynn had echter het hart op de goede plaats: zij trakteerde een oude vrouw met bruine tanden op een diner voor die avond. De vrouw stak het eten in haar sjaal die ze als een zak rond haar nek droeg en toonde een welgemeende dankbaarheid. Het is een klein gebaar, maar ik vind het mooi dat Lynn dat wilde doen. Daarna hebben we een 'ladies treat' gehouden, met zijn zessen tegelijk stapten we een massagesalon binnen. We kozen voor een hoofd-nek-schouders-rug massage en lagen naast elkaar te giechelen in onze veel te grote pyjama's. Deze massage was ongeveer hetzelfde als die ik al had laten doen, maar gelukkig werd mijn rug nu meer betrokken. Toch stapte ik weer niet naar buiten met een relaxt gevoel, ik vraag me af waarom iedereen zegt dat een Aziatische massage zo geweldig is... Na de massage stapten we een kitscherig ingerichte shakesbar binnen, met van die zitballen met lucht (heerlijk om op te zitten trouwens) en felle pastelkleurtjes. Daar koos ik voor de chocolade-pinda milkshake, die zo vulde dat ik voor de rest van de avond geen pap meer oon zeggen. Wat een decadentie om op een dag tijd zowel een yoghurt als een fruitshake als een milkshake te nemen... Ik hoop trouwens dat we vandaag nog een stop maken bij de blue pumpkin om de nodige chocoladebroodjes en cakes in te slaan voor de terugreis, maar dat is normaal gezien geen probleem aangezien de hele groep overtuigd is van de lekkere desserts van die bakkerij. Als afsluiter zijn we iets gaan drinken in de 'in touch bar' waar ze livemuziek speelden en live gezongen werd. Dat was een toffe avond, waarbij de hele zaak spontaan een treintje vormde en iedereen danste.
Wat er voor vandaag op het programma staat, is nog niet helemaal vastgelegd. Ann en ik geven vandaag voor de laatste keer numbers and logic. We zullen onze koffers moeten pakken en voor de laatste keer genieten van elk moment. Vanavond gaan we uit eten met de crew van Green Gecko. Tania en Rem zaten deze week in Phnom Phen omdat Rem er een cursus sociaal werker volgt, maar zij nemen vandaag het vliegtuig zodat ze ons nog kunnen vergezellen. Ik weet zeker dat we een toffe avond gaan hebben. Het afscheid nemen van de kinderen zal wat moeilijker zijn, maar zoals ik eerder al zei: ze zijn in goede handen...
Alle reacties 0
