Een tijd van komen... en een tijd van gaan

Vanuit het koude en regenachtige België moet ik toch nog even mijn laatste belevenissen van Green Gecko vermelden, al is het maar om compleet te zijn en niemand op zijn honger te laten zitten

Vrijdag was het dus onze afscheidsdag. In de voormiddag gaven Ann en ik de laatste numbers and logics aan de kleintjes, onder het toeziend oog van Andrea, de nieuwe vrijwilliger die ook wat ideetjes wilde opdoen. Alles verliep rustig en ik heb het gevoel dat de kinderen toch graag wiskunde doen, ook al is het soms wat moeilijk. Tijdens de assembly was het dan tijd om officieel gedag te zeggen, een moment dat ik nooit zal vergeten. We werden naar voren geroepen en terwijl we tussen de rijen kinderen wandelden, kreeg ik hier en daar handjes toegestoken die ik natuurlijk allemaal even moest aanraken. De kinderen zongen hun Green Gecko afscheidslied dat ze zelf in elkaar hebben gestoken. De tekst ging over het leven als straatkind, hoe hard dat soms kan zijn, maar dat ze nu in Green Gecko goed zijn terecht gekomen en terug kansen hebben op een beter leven. Het was een rapliedje, dus natuurlijk hoorden daar de nodige hiphopmoves bij, wat erg leuk was om te zien. Na het lied stormden de kinderen op ons af om een afscheidsknuffel te geven. Iedereen kreeg een kring van kinderen rond zich. Van overal voelde ik handjes rond mijn lichaam, sommigen wilden opgetild worden, anderen wilden een grote knuffel geven, ik hoorde hier en daar 'dank u', 'veel geluk', 'i'm going to miss you', ... Het was een drukke bedoening en moeilijk om de aandacht over alle kinderen te verdelen, ik was helemaal onder de indruk en heb toch even mijn tranen moeten wegslikken... Daarna was het tijd voor de lunch, waarbij iedereen volop de laatste foto's trok. Een meisje maakte een ring, een armband en een bril uit palmboombladeren (wat uiteraard een grappige foto opleverde), we kregen kaartjes en tekeningen en nog meer knuffels. Na de lunch moesten de jonge kids naar school en bleven de oude achter voor hun activiteit. Voor de allerlaatste keer haalden we numbers and logic boven en begeleiden we de jongeren met rekensommetjes. De oudsten moesten na de activiteit meteen door naar hun externe Engelse les, waardoor wij de speelgoedruimte verder gingen opruimen (dat moesten we en zouden we nog afkrijgen voor ons vertrek, de missie is gelukkig geslaagd).

's Avonds was het dan tijd voor het afscheid van de Green Gecko crew. We zouden samen komen in de Soup Dragon om daar tijdens de happy hour een cocktail als aperitiefje te nemen. De banana daquiri was abnormaal lekker Met een grote groep vertrokken we dan voor het avondeten. Claire, Kathy, Andrea en wij wandelden naar the three fishes, een echt Cambodjaans restaurant midden in een donker zanderig achterafweggetje en dus helemaal niet voor toeristen. Onderweg pikten we Cham -de Khmer teacher- op met zijn brommertje. Tania en Rem hebben de hele week in Phnom Pen doorgebracht, waar Rem een cursus tot sociaal werker volgt. Zij hebben speciaal een vroege vlucht naar Siem Reap genomen zodat ze ons even later konden vergezellen. Pissey - de Khmer teacher- kon er helaas niet bij zijn, aangezien er een rijstfeest bezig was en de Cambodjanen dan terug naar hun geboortedorp moeten, zij was net die dag met haar man vertrokken. Eerst had ik wat schrik voor het eten, ik vreesde dat mijn maag dit echte typische Khmerfood niet goed zou verdragen. Maar dat waren allemaal zorgen voor niets. Claire bestelde een speciale menu zodat iedereen hetzelfde had en kon eten zoveel hij wou. Er stonden heel veel bordjes op tafel: warme en koude groentjes, kruidenmengsels die je moest aanlengen met limoensap om zo een heerlijk dipsausje te krijgen, rijst, vlees, 3 hele vissen met een pikante lekkere chilisaus, ... Het hield niet op en het was heerlijk. Bovendien kregen we stokjes ipv bestek. De voorbije 3 weken heb ik 2 keer geprobeerd met stokjes te eten, maar dat was telkens een marteling. Op deze laatste avond lukte het echter wonderwel! Cham maakte zelfs een grapje over de manier waarop ik ze vasthoud: daar kon hij uit afleiden dat ik snel ging trouwen. Het bier vloeide rijkelijk (ook in Cambodja kennen ze 'giraffen': enkele liters bier in een lange, smalle beker met tapkraantje) en enkelen onder ons kregen daardoor een goede stemming Na het eten passeerden we nog eens langs de Funkey Munkey voor een cocktail. Cham ging helaas niet mee (hij was niet zo into going out). Kathy kwam helemaal los door al de drankjes en we hingen de hele avond aan haar lippen. Rem en zijn collega speelden een spelletje pool tegen twee meisjes, Tania was zoals altijd de vrolijke, luidop lachende ambiancemaker, ... We kregen nog een hele dikke vaarwelknuffel en wuifden Tania en Rem uit vanaf het balkon.

Terwijl we even later naar de Angkor Whatbar wandelden, kwamen er alweer straatkinderen aan onze arm hangen. Ik kan me nog steeds niet goed voorstellen dat de Green Gecko kids ook ooit zo hebben gebedeld. Tegen half twee ben ik in mijn eentje naar de hostel gewandeld, ik was zo moe dat ik het niet meer kon opbrengen om te blijven. De straten lagen er verlaten bij, maar met een stevige pas was ik in 10 minuutjes 'thuis'. Ann en Nele hebben ondertussen nog genoten van een pak frieten, want plots stond daar in het midden van de straat een frituur op wielen, waar de frieten in een kookpot worden klaargemaakt en naar het schijnt smaken zoals die van McDonalds.