De terugreis en home sweet home
Geplaatst op 30-09-08 om 12:14 door Gecko_Muiz
Vrijdagnamiddag hebben we onze koffers gepakt en gezakt, zodat we zaterdag nog uitgebreid tijd hadden om op te staan en te ontbijten. Sommigen van ons hebben enkele missing items: er ontbreken o.a. een broek, een regenjas en een portefeuille met 30 dollar. Zou de poetsvrouw daar voor iets tussen zitten?
De trip naar huis was nog een heel avontuur... Om 8 uur 's morgens plaatselijke tijd werden we opgehaald door ons minibusje. We kregen het voor elkaar nog een allerlaatste stop te maken bij de Blue Pumpkin, zodat iedereen nog wat lekkere hapjes kon inslaan voor onderweg. Na een rit van 3 uur (deze keer iets hobbeliger en met veel water langs de wegen, zodat ik me afvroeg hoe je hier in godsnaam kan weggeraken als alles eens overspoeld zou zijn) kwamen we aan in de grensstad Poi Pet. Tijdens het uitladen van het busje kwamen we er achter dat er een koffer te weinig was... Eva's koffer was niet meegereisd en stond eenzaam in de hostel. Na een korte paniekreactie bleef iedereen kalm en heeft Eva de hostel gebeld. De chauffeur stelde voor dat hij iemand vanuit Siem Reap zou sturen om de koffer naar Poi Pet te brengen, en zo gebeurde het. Ondertussen hielden wij ons 3 uur schuil in een karaokebar/casino. Een spelletje yathzee, een lunch en het invullen van Eva's 'vriendenboekje' (met zelfverzonnen vragen over de reis) leidden onze aandacht af zodat de tijd redelijk snel voorbij ging. De koffer kwam goed en wel aan en het was tijd om de grens weer te voet over te steken met ons hele hebben en houden. Ik vervloekte mijn oude trekkersrugzak die mijn rug helemaal hol trok, elke spier in mijn lichaam deed pijn van het lange aanschuiven aan de controlepost en het zweet vloeide zo rijkelijk dat ik er tegenop zag om zo vuil het vliegtuig te moeten nemen. De oversteek verliep weer vlot en op een half uurtje ofzo stond iedereen in Thailand, waar de enorme gebouwen en rijke architectuur meteen opvielen. Met ons tweede busje stonden we in nog eens 3,5 uur in Bangkok. Eva, Nele en ik moesten 2 uur later op de luchthaven zijn voor onze vlucht om 00.40u. Marie, Lynn en Ann mochten nog een dag langer van Bangkok genieten, hun vlucht zou pas de avond nadien vertrekken. Nadat we onze spullen hebben afgedropt in de HI Sukhumvit Hostel (waar we bij onze aankomst ook hebben verbleven), zijn we snel iets gaan eten. Omdat er in de buurt vrij weinig te beleven was, hebben we onze afscheidsdrink in de hostel gehouden. Om 22u bracht de taxi ons naar Bangkok airport, waar we ons luxe vliegtuig van Qantas weer namen. Eenmaal aan boord kon ik mijn ogen niet langer open houden, ik werd dan ook met een ruk wakker toen ik voelde dat we opstegen. Nele heeft zelfs niet eens meer gemerkt dat we vertrokken zijn. De vlucht van 11,5 uur verliep rustig, maar het vliegtuigeten was een enorme teleurstelling na al dat lekkere Cambodjaanse voedsel. In Heathrow hebben we onze ogen opengetrokken bij het zien van de prijzen. Ongeveer 6 euro voor een fruitshake en 7 euro voor een bägel! Welkom terug in de Westerse wereld! Dat zal wennen zijn om de eerste dagen terug de volle pot te moeten betalen...
Na een douche, een lieve innige hereniging met Peter (we vlogen elkaar letterlijk om de nek) en een goede Belgische friet was het tijd om afscheid te nemen van ons avontuur bij een welverdiende nachtrust. Ik leg de pen nog niet definitief neer, want ik wil over enkele dagen met een frisse kijk terugblikken op een maand Green Gecko...
De trip naar huis was nog een heel avontuur... Om 8 uur 's morgens plaatselijke tijd werden we opgehaald door ons minibusje. We kregen het voor elkaar nog een allerlaatste stop te maken bij de Blue Pumpkin, zodat iedereen nog wat lekkere hapjes kon inslaan voor onderweg. Na een rit van 3 uur (deze keer iets hobbeliger en met veel water langs de wegen, zodat ik me afvroeg hoe je hier in godsnaam kan weggeraken als alles eens overspoeld zou zijn) kwamen we aan in de grensstad Poi Pet. Tijdens het uitladen van het busje kwamen we er achter dat er een koffer te weinig was... Eva's koffer was niet meegereisd en stond eenzaam in de hostel. Na een korte paniekreactie bleef iedereen kalm en heeft Eva de hostel gebeld. De chauffeur stelde voor dat hij iemand vanuit Siem Reap zou sturen om de koffer naar Poi Pet te brengen, en zo gebeurde het. Ondertussen hielden wij ons 3 uur schuil in een karaokebar/casino. Een spelletje yathzee, een lunch en het invullen van Eva's 'vriendenboekje' (met zelfverzonnen vragen over de reis) leidden onze aandacht af zodat de tijd redelijk snel voorbij ging. De koffer kwam goed en wel aan en het was tijd om de grens weer te voet over te steken met ons hele hebben en houden. Ik vervloekte mijn oude trekkersrugzak die mijn rug helemaal hol trok, elke spier in mijn lichaam deed pijn van het lange aanschuiven aan de controlepost en het zweet vloeide zo rijkelijk dat ik er tegenop zag om zo vuil het vliegtuig te moeten nemen. De oversteek verliep weer vlot en op een half uurtje ofzo stond iedereen in Thailand, waar de enorme gebouwen en rijke architectuur meteen opvielen. Met ons tweede busje stonden we in nog eens 3,5 uur in Bangkok. Eva, Nele en ik moesten 2 uur later op de luchthaven zijn voor onze vlucht om 00.40u. Marie, Lynn en Ann mochten nog een dag langer van Bangkok genieten, hun vlucht zou pas de avond nadien vertrekken. Nadat we onze spullen hebben afgedropt in de HI Sukhumvit Hostel (waar we bij onze aankomst ook hebben verbleven), zijn we snel iets gaan eten. Omdat er in de buurt vrij weinig te beleven was, hebben we onze afscheidsdrink in de hostel gehouden. Om 22u bracht de taxi ons naar Bangkok airport, waar we ons luxe vliegtuig van Qantas weer namen. Eenmaal aan boord kon ik mijn ogen niet langer open houden, ik werd dan ook met een ruk wakker toen ik voelde dat we opstegen. Nele heeft zelfs niet eens meer gemerkt dat we vertrokken zijn. De vlucht van 11,5 uur verliep rustig, maar het vliegtuigeten was een enorme teleurstelling na al dat lekkere Cambodjaanse voedsel. In Heathrow hebben we onze ogen opengetrokken bij het zien van de prijzen. Ongeveer 6 euro voor een fruitshake en 7 euro voor een bägel! Welkom terug in de Westerse wereld! Dat zal wennen zijn om de eerste dagen terug de volle pot te moeten betalen...
Na een douche, een lieve innige hereniging met Peter (we vlogen elkaar letterlijk om de nek) en een goede Belgische friet was het tijd om afscheid te nemen van ons avontuur bij een welverdiende nachtrust. Ik leg de pen nog niet definitief neer, want ik wil over enkele dagen met een frisse kijk terugblikken op een maand Green Gecko...
Alle reacties 0
