Een terugblik vol liefde

6 oktober 2008. Ik ben ondertussen 1 week thuis, maar het lijkt wel eeuwen geleden dat ik geland ben. Gelukkig huist er geen luizenkolonie in mijn haar, maar er zijn wel enkele kilootjes bijgekomen van al dat lekkere Cambodjaanse eten. Aanpassen aan België ging niet zo moeilijk als je zou verwachten. Meestal heb je een omgekeerde cultuurschok als je terugkomt van een derdewereldland, maar aangezien wij in goede omstandigheden zijn terecht gekomen in een stad met veel toerisme, valt dat mee. Het is niet zo dat we vervreemd en verstoken waren van de Westerse wereld. De temperatuur is wat anders: ik zit hier dagelijks met een dikke trui en sjaal, terwijl het nog maar herfst is. De Belgische keuken valt bovendien steeds in het niets: de bananenmilkshake die ik nam naar aanleiding van een nostalgische bui, smaakte in niks naar de lekkere verse shakes van ginder... Overbodig dus om te zeggen hoe groot mijn heimwee is, maar de kinderen mis ik nog het ergst natuurlijk. Ik kijk elke dag naar de foto's, een grote glimlach tot achter mijn oren fleurt me op terwijl ik terugdenk aan de mooie momenten en nog eens alle namen inoefen. Ik vraag me af hoe moeilijk het moet zijn voor een langdurige vrijwilliger, want ik heb de Gecko's tenslotte maar 3 weken gekend.

Vorige zaterdag was het trouwens Buna Fiesta, een feestje van bouworde waarop alle bouwordegenoten een reünie kunnen houden. Wij hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om onze foto's uit te wisselen. Met als resultaat dat ik nu voor de zware taak sta om uit een goede 3000 foto's de mooiste te kiezen om af te drukken voor het grote fotoalbum... Buna Fiesta was trouwens geslaagd, met alweer te veel eten (uit de wereldkeuken uiteraard). Daar trouwens vernomen dat iemand dengue heeft opgelopen na een bezoek aan Vietnam. Dengue is een ziekte waarvoor je je niet kan vaccineren en die wordt overgedragen via muggen. In Cambodja is er ook een risico, het enige dat je kunt doen is je insmeren met deet om de muggen op afstand te houden. Maar na een week kon ik het niet meer volhouden om elke dag dat stinkende plakkerige spul op mijn lichaam smeren, terwijl ik net fris gewassen uit de douche stapte... Ik liep dus deetloos rond, maar nu ik dit heb gehoord, bedenk ik me dat ik bij een volgende reis toch maar weer ga deten...

Maar goed, de reden voor het schrijven van dit toch wel laatste hoofdstuk in mijn blog is dat ik eens alles op een rijtje wil zetten. Hoe evalueer ik Green Gecko? Hoe evalueer ik mezelf? Wat heb ik geleerd? Dat soort dingen...

Zoals ondertussen wel duidelijk is, kan ik niet anders dan goede woorden uiten over Green Gecko. Het project biedt een echte structuur aan de kinderen en voorziet hen van onderdak en voedsel, biedt animatie en vorming, brengt hen naar school, steunt de ouders, ... Ook al stel ik me wel eens vragen: hoe is de selectie precies gegaan (die vraag heb ik effectief gesteld, maar er is geen selectie gebeurd, alles kwam vanzelf toen het project opstartte), hoe moet dat nu met nieuwe kinderen, bijvoorbeeld het broertje en zusje van het meisje waarvan de moeder de alcoholvergiftiging heeft gekregen (Green Gecko verkiest geen nieuwe kinderen op te nemen vanwege het risico dat ze de groep negatief kunnen beïnvloeden omdat hun straatmentaliteit nog 'vers' is - plus er is ook niet voldoende capaciteit om veel kinderen onder de vleugels te nemen). Ik denk dat Tania en Rem en alle overige crew toch hun best doen en handelen vanuit een gouden hart. Doe het maar eens na om als Australische vrijgevochten vrouw je leven achter te laten om in een ontwikkelingsland straatkinderen op te vangen en na ongeveer 4 jaar al zo ver te staan. Ik doe hierbij dan ook een warme oproep om het project te steunen Via de website http://www.greengeckoproject.org/ kun je info verkrijgen over de gadgetverkoop (bv. de receptenboeken, kerstkaartjes), maar ook over de sponsoring van een kind.

Hoe kijk ik terug naar mezelf? Vooraf dacht ik dat ik het moeilijk zou hebben omdat ik geen ervaring heb met kinderen. Maar alles verliep goed en ik kon me met momenten echt uitleven tijdens de activiteiten (ik heb nog nooit zoveel lol gehad als tijdens het dansen van mooi weer vandaag ). Toch heb ik hier en daar teveel mijn hersenen laten werken (hoe moet ik omgaan met dat ene kind dat niet meewerkt, terwijl de rest van de groep het goed doet? hoe kan ik alle kinderen bertrekken, ook al is er zo'n groot leeftijdsverschil? zal een activiteit wel aanslaan bij de oudere kinderen? wat moet ik doen als een activiteit geen succes heeft en ik moet improviseren?) Nu waren we steeds met twee voor een activiteit zodat wanneer de ene even bezig was, de andere het kon overnemen (bijvoorbeeld eentje leidt de activiteit terwijl de andere zich bekommert over een kind dat niet meewerkt). Maar als je er alleen voor staat (zoals de meeste vrijwilligers wel zullen meemaken omdat ze niet over de luxe beschikken om met een groep van 6 te reizen) dan wordt het volgens mij toch moeilijker. Enerzijds vind ik het dan ook jammer dat ik die situatie niet heb meegemaakt, want dat zou (voor mij)een zware uitdaging zijn geweest, anderzijds is het natuurlijk des te leuker om met twee iets uit te denken. Wat betreft het improviseren: ik denk niet dat ik daar een hele goeie in ben: ik wil dat de kinderen het leuk vinden, als dan blijkt dat een bepaalde activiteit niet zo goed aanslaat heb ik toch wat moeite om nieuwe ideeën boven te halen. Ze komen wel, maar niet op een vingerknip tijd zoals ik het zou willen. Maar eigenlijk hoeft dat misschien helemaal niet en vinden de kinderen het niet erg om eventjes te wachten tot een nieuw spel bedacht wordt? Verder heb ik nog ontdekt dat ik niet zo streng ben als dat ik altijd heb gedacht. Als ik naar opvoedprogramma's op tv kijk (the nanny en consoorten) vind ik het vanzelfsprekend dat je consuquent omgaat met een kind. Maar als ik het dan in de praktijk beleef, ben ik precies toch te toegeeflijk: wilt een kind echt niet meedoen nadat ik er op inpraat, dan laat ik het aan de kant zitten mokken terwijl ik mijn aandacht aan de groep besteed die wel meedoet. Misschien moet ik op zulke momenten wat harder zijn? Maar kinderen zijn natuurlijk ook kinderen en dan kan er zoiets gebeuren, en je kan uiteraard niemand dwingen om mee te doen... Kortom, ik heb nog het een en ander te leren, maar ik denk wel dat ik op de goede weg zit... Misschien is de belangrijkste les wel dat ik moet leren relativeren en alles over me heen moet laten komen, dat ik niet te voorbereid moet zijn en me niet krampachtig moet afvragen of ik het wel goed doe...

Wat ik wel heb ondervonden, is dat ik toch een beetje op comfort ben gesteld. We hadden een hostel dat misschien wat over the top was, maar ik vond het niet erg daar gebruik van te maken. Mijn initiële doel van een bouwkamp was om een reis te maken zonder comfort, afgeschermd van de Westerse wereld en mezelf tegen te komen. Omdat mijn voorkeur echter naar Cambodja ging, wist ik vooraf dat we op een goede slaapplaats zouden verblijven. Sommigen van onze groep vonden het jammer dat het geen 'bouwkamp' was zoals je zou verwachten. Ook ik vind dat ergens jammer, want nu heb ik mezelf nog steeds niet met dergelijke omstandigheden geconfronteerd. Dat zou pas een echte uitdaging zijn geweest. Maar ik vrees dat ik toch stiekem verlang naar een proper toilet en proper bed. Als enige van de groep had ik steeds wc papier voorhanden (en gelukkig maar, eigenlijk ), had ik steeds mijn antibacteriële zeep zonder water bij en een voorraad medicijnen (ik wil op elk moment van de dag imodium kunnen pakken als het nodig zou zijn). Misschien moet ik het aan mezelf maar toegeven dat ik geen geschikt persoon ben om in the middle of nowhere een eigen wc uit te graven en op een vuile matras vol beesten te slapen?

Green Gecko was een heel avontuur: de voorbereiding, de fondsenwerving, de ontmoeting met 5 onbekende meiden, het afscheid van mijn vriend, de eerste improviserende dag op project, de kinderen leren kennen, consensus zoeken over weekenduitstappen, lange reisroutes, enorm mooie landschappen, warme mensen ontmoeten met stuk voor stuk een hart van goud, ... Het was de moeite, ik heb er enorm van genoten en zit nog steeds in de heimweefase, maar het weerzien met mijn vriend was natuurlijk even zo plezant... Nu is het tijd om de 'gewone' draad weer op te nemen, maar Cambodja is een belevenis die ik voor altijd meeneem in mijn herinneringen...

Dankuwel voor diegenen die het hebben volgehouden om mijn blog enkele weken lang mee te volgen. Ik hoop dat jullie het interessant vonden en heel misschien heb ik wel kriebels gekweekt om zelf een vrijwilligersproject te gaan doen? Wie meer info wil over bouworde, kan terecht op de website http://www.bouworde.be/index.php?bg=home.

Groetjes!!